San’s Weblog

Vanavond nog maar eens een staaltje van Anna’s ijzeren wil.

Ze heeft twee en een half uur gekrijst. Alles geprobeerd, of dat dachten we toch: verversen, water willen geven (fles werd hardhandig weggeduwd), gewone melk (hardhandig weggeduwd), rondlopen, in bed, uit bed, op de schoot, samen met mij in ons bed, … niets lukte. Anna bleef maar krijsen.

Conclusie: ze heeft pijn. Misschien een tand die erdoor komt? Suppo gestoken dus. Normaal gezien is er dan een duidelijke verbetering in het volgende half uur. Deze keer: niets.

Uiteindelijk heb ik nog eens geprobeerd om haar een fles te maken, deze keer met poeder. Op het moment dat madam zag dat ik haar (normale) fles maakte, werd ze plots doodstil en supergeconcentreerd. Elke beweging heeft ze aandachtig gevolgd: fles met water doen, fles in de microgolfoven, ondertussen poeder in mengbeker, warm water in de mengbeker en goed roeren (de formule klontert nogal en dus meng ik de melk eerst met een garde), melk in de fles, dop erop.

Eens de dop erop, ging haar mondje open en richting fles: het kon blijkbaar niet rap genoeg.

‘k Heb nog net de tijd gehad om mij in de zetel te zetten vooraleer er opnieuw een concert zou uitgebroken zijn. Van zodra ik zat nam ze de fles met beide handjes en stak ze vol overgave in haar mond.

Als het in haren kop zit, zit het niet in haar gat (zoals ze zo schoon bij ons zeggen).

Sinds Anna ziek geworden is heeft ze eigenlijk zo goed als geen vaste voeding meer gegeten.

Toen ze ziek was was het niet meer dan logisch: als je last hebt van je maag/buik (overgeven en diarree), heb je niet echt honger. Maar sinds ze zich beter voelt is het nog niet veel veranderd.

Sinds een paar dagen drinkt ze opnieuw haar grote flessen melk, dus verhongeren doet ze niet, maar patatjes: vergeet het. Fruit: een beetje.

Het probleem zit hem namelijk in het feit dat Anna nogal eigenwijs is: sinds een tijdje wil ze zelf eten. Alleen. Ze weigert haar mond open te doen als ik er eten in wil steken, dus dat geeft problemen.

Want haar fles zelf drinken is geen probleem en vandaar dat ze dus haar melk drinkt. Een banaan in haar handje nemen en opknabbelen kan ze ook, al komt er dan banaan op gans haar gezicht en op haar kleren en, als ze op iemands schoot zit, op die persoon Dus fruit eten, als ze het zelf kan vastnemen, doet ze ook.

Patatjes is dus het grote probleem: ze kan haar lepel nog niet goed genoeg coördineren om hem, mét eten erop, in haar mondje te krijgen. Meestal, tegen dat het lepeltje in haar mond zit, heeft ze hem al omgedraaid waardoor al het eten er al  weer af is gevallen.

Toen Zelie, Louis en Jan die periode begonnen gaf ik hen een lepeltje waarmee ze konden prutsen en voor elke hap die naast hun mond belandde, kon ik er een in hun mond steken.

Anna daarentegen weigert zo’n behandeling: als ze mijn lepel ziet afkomen nijpt ze hard haar mondje dicht en draait resoluut haar hoofdje weg. Als ik er dan toch een lepeltje in krijg spuwt ze dat weer uit.

Tja, this too shall pass, I guess :)

Het plan was om gisteren naar de zoo te gaan met de kinderen, afhankelijk van hoe Anna de nacht voordien had geslapen en ge raad het al: Anna had een prachtige nacht gehad en ik dus ook.

Geslapen gelijk dat ik in geen tijden had gedaan en zo fris als een hoentje opgestaan … om acht uur, zo’n luxe.

Jan was de avond voordien ook op tijd in zijn bed geraakt en had een volle 13 uur geslapen en hij was ook zeer goed gezind.

We hebben ons op het gemak klaargemaakt en zijn uiteindelijk rond vijf na tien vertrokken om net de trein van half elf te missen (hij vertrok net toen we op het perron aangekomen waren). Dat vond niemand erg, we waren niet gehaast, en uiteindelijk waren we rond de middag in Antwerpen.

In de zoo hebben we een plannetje genomen om zo zeker te zijn dat we alle dieren zouden kunnen zien en de kinderen hebben de weg uitgestippeld.

Het was een zeer leuke dag: net warm genoeg, zeer goedgezinde en enthousiaste kinderen, veel gelachen, gespeeld en gezien.

Het verliep allemaal zo vlot en leuk dat ik ’s avonds zelfs nog energie genoeg over had om terug naar ons huis te gaan en nog een beetje te gaan kuisen, samen met i.

Resultaat: de kamer van Zelie en Anna is nu ook in orde. Nu nog de kamer van Louis en Jan, onze kamer en de badkamer en we kunnen terug in ons huisje gaan wonen.

Straks terug naar huis en nog een beetje (proberen) kuisen terwijl de kinderen in de straat kunnen spelen en Anna haar middagdutje doet.

Yep, langzaam maar zeker en later dan gepland, maar we gaan nog thuis geraken.

Planning voor vandaag:

• opstaan, ontbijten, aankleden
• Anna haar dutje laten doen
• kinderen in auto en richting bibliotheek
• thuis eten (eigen huis: eten klaarmaken daar en opeten dus)
• Anna thuis in bed steken
• drie andere kinderen in straat laten spelen met andere kinderen uit de straat
• terwijl hogere twee puntjes gebeuren, huis verder kuisen: eerst Louis en Jan hun kamer, als Anna wakker werd, haar en Zelie hun kamer
• uitgeput van spelen en kuisen terug naar mamie
• kinderen bij mamie boterhammetjes eten
• kinderen in bed
• avondeten
• terug naar huis en verder kuisen

Praktijk: puntjes één tot zes: geen probleem. Allez, ttz., de puntjes hebben we gedaan maar er was een probleempje met onzen derden. Blijkbaar was hij moe vandaag want hij heeft eerst ’s ochtends, voor we vertrokken, een enorme huilcrisis gehad en dan opnieuw één in de bibliotheek (of all places).

Eens gegeten is Jan een beetje meer op zijn plooi gekomen en is hij vrolijk gaan spelen.

Anna lag te slapen, de drie anderen buiten, tijd voor puntje zeven. Wegens een feestje gisteren, was het gelijkvloers niet meer je dàt en dus ben ik daar eerst begonnen: alles opgeruimd, afgewassen en weggezet en overal weer een dweiltje geslaan.

Toen ik mij oppakte om boven te beginnen was het ondertussen al meer dan een uur later. Op de jongenskamer heb ik een aantal boeken kunnen verhuizen, maar toen ik opnieuw boven kwam bleek Anna wakker te zijn.

Anna is ondertussen al beter, maar nog niet helemaal tip top in orde, dus eens wakker bleef ze als klittenband aan mij hangen. Eigenlijk ook niet verwonderlijk want broers en zus waren buiten aan het spelen en dus was ze eigenlijk alleen. En alleen spelen, dat is nu niet echt leuk, nietwaar.

Echt kuisen heb ik dus niet meer gedaan: nog een beetje afgestoft en gestofzuigd, maar niet overdreven want Anna was een beetje bang van de stofzuiger. Een (heel klein) beetje vroeger dan gepland zijn we dan maar terug naar mamie gereden.

Puntjes acht tot en met elf waren (uiteraard) ook geen probleem.

Puntje twaalf zag ik vanavond helemaal niet meer zitten en dat vooral om twee redenen.

Bij het kuisen heb ik de eerste dag een aantal relatief lelijke wonden opgelopen. Ondanks het feit dat het geen kleintjes zijn had ik er geen last van, maar om één of andere reden zijn die vandaag toch beginnen opspelen. Met zoveel in het water te zitten hebben ze nog niet de kans gekregen om echt te helen en vandaag is het de eerste dag dat ze pijn doen.

Niet dat ze ontstoken zijn, absoluut niet, maar het piekt en trekt nu, dus het is misschien beter om ze een beetje tijd te geven om te helen.

Bovendien ben ik doodop: vorige nacht was uitzonderlijk zwaar. Enerzijds met Anna die zeer onrustig sliep en wel drie keer wakker geworden is en anderzijds met Jan die midden in de nacht wakker werd om naar toilet te gaan (nachtzindelijkheid, weet u wel, waarbij ik op zo’n momenten toch wou dat hij gewoon in zijn pamper zou plassen, maar nen mens moet daar ook door, nietwaar).

Vannacht belooft niet veel beters: Anna is tot nu toe al een paar keer wakker geworden, dus dat geeft perspectief voor de rest van de nacht.

Morgen staat een dagje zoo op het programma. Hopelijk heb ik de energie om dat plan ook uit te voeren en zo ja, misschien lopen we dan deze mensen tegen het lijf. Eerder heel misschien, want die zoo kan tellen kwa oppervlakte.

Vier dagen hard werk hebben hun vruchten afgeworpen: vandaag hebben we het gezamenlijke verjaardagsfeestje voor Louis en Anna thuis kunnen geven.

Donderdagavond beginnen kuisen en samen met zuslief een goede drie uur gewerkt. Vrijdagavond ben ik alleen opgetrokken en heb opnieuw een goede drie uur gekuist. Zaterdag en zondag is mijn schoonmoeder meegegaan en hebben telkens negen uur gewerkt. Verbetering: zij heeft telkens negen uur gewerkt. Wegens de noodgedwongen pauze op zaterdag heb ik toen maar zes uur gewerkt.

Vandaag heb ik zonder gêne in ons huisje mensen kunnen ontvangen: de bureau, tussenruimte, keuken en toilet waren volledig in orde en geruimd, enkel de inkom was nog niet in orde, alhoewel daar ook al één en ander gebeurd is, maar nog niet voldoende (maar dat komt ook wel).

De reacties van het volk waren ernaar. Zij kennen allemaal onze benedenverdieping van hoe ze er de laatste jaren heeft uitgezien en waren vol bewondering en appreciatie voor het harde werk. Er was één uitzondering, maar die bevestigen uiteraard alleen maar de regel. Jammer genoeg kwam ze wel uit een onverwachte hoek, maar ik heb er mijn dag niet door laten verpesten.

Vandaag is rustdag en vanaf morgen vliegen we er weer in: eerst de kinderkamers en dan onze kamer en de badkamer. Olé.

Anna had gisterennacht al overgegeven en gisterenvoormiddag nog eens. Sindsdien weigerde ze eten en drinken. Ze had ook 39°C koorts. Op zich niet zorgwekkend gezien ze overgegeven had, maar na het overgeven kwam de diarree.

Gisterennamiddag heb ik haar en haar broers en zusje, in de capabele handen gelaten van hun papa om naar ons huis te vertrekken om te kuisen.

Om half zes krijg ik telefoon van Michel: dat Anna nog altijd niet wil eten of drinken en dat haar stoelgang ondertussen volledig liquide was.

Gebeld naar de wachtdienst en we konden direct gaan. Allez: eerst moest ik Anna halen en kon er dan pas naartoe, dus we hadden een afspraak voor ongeveer een half uur later.

Uiteindelijk bleek er nog geen reden tot paniek: een virus. Het was wat ik al vermoedde want Louis en Jan hadden in de voorbije dagen ook al overgegeven en toen ik Anna ging ophalen klaagde Zelie ook al van buikpijn. Bij mij is mijn darmstelsel de laatste dagen ook al een beetje om zeep.

Het enige wat we moesten zien te bekomen was dat Anna zou drinken, om het even wat, en maximaal 50cc per keer, zodat ze niet zou dehydrateren, maar voorlopig was daar nog geen spoor van te zien.

Eens thuis gekomen heb ik haar opnieuw drinken aangeboden en ze heeft toen toch een paar slokjes water gedronken en ook een slokje of twee cola. Maar daar waar ze zo vrolijk was bij de dokter is ze, eens terug, beginnen huilen en krijsen alsof ze erge pijn had.

Ze weigerde eten en drinken en wou ook niet slapen.

Na lang proberen, het was ondertussen bijna half negen, heb ik haar uiteindelijk in slaap gekregen door met haar in ons bed te gaan liggen.

Vandaag gaat het gelijk al wat beter. Anna heeft al heel veel geslapen deze voormiddag maar ze heeft ook al drie kleine flesjes gedronken. Ze heeft nog steeds diarree, maar ze lijkt al een beetje vrolijker en actiever.

So far so good.

Er is vooral chaos in mijn hoofd. Ik weet niet goed wat eerst te doen en hoe.

Het huis geraakt langzaam maar zeker opgeruimd, maar werk dat er is. Werk.

Gisteren van ongeveer half drie in de namiddag tot half één ’s nachts gekuisd, gesorteerd en geruimd, met hulp van mijn schoonmoeder (één uit duizend, dat mag dubbel en dik gezegd worden). En eigenlijk, niet ik maar zij heeft zolang gewerkt, zonder ophouden.

Ik heb (weliswaar noodgedwongen) een ‘pauze’ ingelast van een drietal uur: rond half zes kregen we telefoon dat Anna al een hele tijd aan het wenen was en niet wou eten en dus ben ik eerst met haar naar de dokter moeten gaan.

Eens alle kinderen (eindelijk) sliepen ben ik terug naar ons huis gegaan om verder mee te helpen.

Resultaat tot nu: de bureau/speelkamer is volledig opgeruimd en opgekuist. In de keuken is de helft van de oppervlaktes gedaan, maar alle ‘brol’ die in de bureau stond staat nu nog te wachten in de keuken om gesorteerd en weggezet te worden.

Ofwel deze namiddag, ofwel vanavond (afhankelijk van de kinderen een beetje) terug dus om af te werken: morgen hebben we een feestje thuis en dus zal het doordoen zijn tot het klaar is.

Oh ja, en tussendoor moet ik nog het eten voorbereiden voor morgen en taarten bestellen/zoeken/maken.

Chaos dus. Zieke kinderen komen nooit gelegen

Deze avond eindelijk thuis gaan kuisen met de hulp van mijn zusje (nu ja ‘zusje’. Het kind is ondertussen ook al 34 jaar, maar uiteindelijk is ze jonger dan mij en blijft ze dus mijn kleine zus )

Het moet gezegd worden, we hebben hard doorgewerkt, maar het is er zeer vuil. We zijn beneden begonnen, in de keuken, en er is al wat vordering in gekomen, maar niet zoveel als ik gedacht had en ik werd er een beetje moedeloos van toen ik zag hoe veel er nog te doen blijft.

Boven is het eigenlijk nog minder: de plakker is vandaag komen plaasteren en hij heeft mooi werk geleverd met de schouw, daar niet van, maar ne vuilaard dat dat is: alles bevuild, niets opgeruimd en zelfs zijn sigarettenpeuken heeft hij laten liggen. Er werd mij verteld dat je met plakkers moet content zijn als ze hun werk goed doen kwestie dat goede moeilijk te vinden zijn, maar ik hoop toch van harte dat hij morgen, als hij onze slaapkamer doet, een beetje beter gaat opletten.

Gelukkig we zitten hier goed en moeten we niet binnen zeven haasten buiten. Ik kan dus de tijd nemen om alles direct grondig en goed te doen, maar toch.

Morgenavond terug en de avond erna en erna en nu hopen dat ik de benedenverdieping en de living klaar krijg voor maandag zodat we ons feestje thuis kunnen vieren, ook al kunnen we daarna misschien nog niet thuis blijven slapen.

Vol goede moed ben ik vanavond naar ons huis getrokken om de eerste stappen te zetten in het opruim- en kuiswerk, maar het mocht niet zijn.

De mannen die de schouwen moesten plaasteren en de plafonds herstellen zijn pas vandaag begonnen waardoor de mensen van de vloer ermee moesten ophouden tot de plaasteraars weg waren.

Toen ik vanavond thuis toekwam waren ze volle moed herbegonnen met de vloer te leggen (chapeau trouwens) ondanks het feit dat het plaasteren verre van gedaan is. Morgen wordt het plaasteren afgewerkt en wordt dan de vloer ’s avonds afgewerkt.

Kuisen zat er vandaag dus niet in: overal nog afval en alles nog vuil. Zelfs de plaatsen waar ik enigzins zou kunnen gekuisd hebben zouden tegen morgenavond weer vuil zijn, dus ben ik onverrichter zake teruggekeerd.

Morgenavond komt mijn zus helpen. Tegen dan zou het afval weg zijn en zou het dus mogelijk zijn het gelijkvloers te kuisen. De verdere planning: tegen zaterdagnamiddag/avond zou dan de vloer boven volledig in orde zijn. ’s Avonds ga ik dan proberen de living te kuisen en de meubels terugplaatsen.

Paasmaandag is er een feestje gepland in ons huis voor twee verjaardagen en dat zou wel moeten lukken: als de living en de keuken opgeruimd en opgekuisd zijn, kunnen we volk ontvangen. Alles wat meer is is meegenomen natuurlijk, maar dat is toch het minimum.

Vanavond zitten we met het hele gezin aan tafel boterhammetjes te eten.

Terwijl Anna haar boterhammetje eet maak ik haar flesje klaar. Als ik klaar ben wil ze geen volgend stukje meer, dus wil ik haar haar fles geven. Resoluut duwt ze de fles weg.

Ik geef haar dan aan haar papa, want misschien wil ze dan wel drinken, maar hetzelfde herhaalt zich: de fles wordt weggeduwd. Michel geeft haar dan maar terug aan mij. Ze heeft misschien geen honger en dus willen we wel nog wat wachten. Maar Anna blijft lastig doen.

Uiteindelijk neemt Michel haar terug en terwijl hij langs de tafel passeert probeert Anna haar fles te pakken. Michel neemt de fles voor haar en wil zich neerzetten om nog eens te proberen, maar voor hij een stap kan verzetten duwt ze haar fles opnieuw hard weg. Fles terug op tafel en onmiddellijk buigt Anna zich opnieuw naar haar fles als wil ze ze pakken.

Deze keer laat Michel haar tot bij haar fles komen en Anna pakt haar fles dan zelf: doodcontent dat ze was. Michel wil zich neerzetten om haar te drinken te geven, maar Anna protesteert luidruchtig en met in haar ene hand haar fles, probeert ze met haar andere hand mij te pakken.

Een duidelijk teken dus geeft Michel Anna dan maar terug aan mij. Eenmaal op mijn schoot legt ze zich achteruit, heft met beide handjes de fles op en begint gulzig te drinken.

Éen jaar en ze heeft mij al (bijna) niet meer nodig