San's Weblog

Zondag- en maandagochtend heb ik kunnen uitslapen. ‘t Is te zeggen: langer kunnen slapen dan 6u30 ’s ochtends (of zelfs vroeger, want zaterdagochtend was Anna er al om 6u15).

Dat uitslapen houdt in dat ik tot later dan 9u heb kunnen slapen. Dat zijn bijna drie zalige uren langer dan normaal dus.

Het lag niet aan Michel: hij is niet speciaal opgestaan voor de kinderen om mij te ontlasten.

Nee, het lag aan Anna.

Zie, de drie andere zijn al ‘oud’ genoeg om zelf op te staan. Ze hebben ook niet liever want dan komen ze gewoon beneden, komen zachtjes naast mij aan het bed staan en vragen stilletjes of ze TV mogen kijken. Op zondag mag dat normaal gezien en zijn zij zoet zolang ik of Michel niet opstaan.

Ik sta dan op als Anna wakker wordt en dat is meestal maar maximaal een half uur langer dan de drie anderen. Zondag- en maandagmorgen dus niet.

Zondag ben ik om 9u opgestaan. Niet omdat Anna wakker was, maar omdat er toch iemand om koeken moest gaan. Anna is uiteindelijk om 9u35 wakker geworden.

Maandag was het 9u45 toen ik opstond (Michel was deze keer om 9u opgestaan). Ik was totaal groggy van het lange slapen (ben dat totaal niet meer gewoon) en toen ik bij Anna binnen ging kijken sliep ze eigenlijk nog altijd. Ik ben zachtjes beginnen rondlopen in haar kamer en ze is onmiddellijk wakker geworden, dus echt slapen deed ze niet meer.

Anna was dus duidelijk niet in ‘haren haak’. Zondag heeft ze haar middageten overgeslaan: ze zat wel aan tafel maar wou niet eten. Ik heb haar dan maar in haar bedje gestoken waar ze een volle twee uur geslapen heeft.

Maandag was niet veel beter want twee uur nadat ze opgestaan was, om 11u45, lag ze alweer doodmoe in haar bedje.

Na haar middagdutje leek ze beter: ze was weer actiever en vrolijk, maar haar middageten wou ze toch niet. Beide dagen heeft ze (gelukkig) wel veel fruit gegeten en goed melk gedronken en op vlak van eten moet ik mij eigenlijk geen zorgen maken want ze heeft genoeg reserves.

Maar dat slapen, daar maakte ik mij wel een beetje zorgen over. Want ze hoest ook wel en slapen, dat deden Louis en neefje Emil ook heel veel toen ze een longontsteking hadden (of er toch op het randje van zaten).

Goed in de gaten gehouden dus en toen ze gisterennamiddag goed actief was en wel speelde was ik toch een beetje gerustgesteld. Was ze passief geweest dan had ik in een mum van tijd op de spoed gestaan.

Deze morgen ging ik doodstil Zelie wakker maken om Anna zoveel mogelijk te laten slapen: slaap is nog altijd het beste medicijn, nietwaar.

Maar de deur van de kamer was nog niet goed open of Anna zette zich al recht en begon haar hele leven te vertellen. Duidelijk een teken dat ze weer de oude is.

Bij de onthaalmoeder was alles meer dan in orde: ze heeft nu wel goed gegeten, zeer goed gedronken en was zeer vrolijk en actief.

Nog een virusje overwonnen, hoera!

Deze week moeten we drie avonden op rij weg en vanavond was de eerste avond.

Met dat het examens zijn konden onze gewone babysits de eerste twee dagen niet en dus kregen we voor vandaag en morgen iemand nieuw: A., een studente kantoor.

Meestal vraag ik de babysitdienst wel een beetje informatie over de persoon, maar gezien het deze keer per telefoon bevestigd was geweest ipv. per mail was ik er niet aan toe gekomen, en dus was het voor iedereen een verassing wie het zou zijn: jongen of meisje (ik had wel de naam gehoord, maar hem niet goed verstaan), jong of oud, studente of niet, …

10 minuten te laat ging dan de bel. Jan en Anna zaten al in bed (zo gepland) en Louis en Zelie konden niet rap genoeg beneden zijn.

Vooraleer ik de tijd kreeg om zelf naar beneden te gaan kwamen ze alletwee al teruggelopen: Zelie al roepend ‘het is een bruin meisje’ en Louis erachter ‘Ze is zwart! Ze is zwart!’

Juist, de babysit was van Afrikaanse afkomst (of is dit ook al niet meer politiek correct?) en had dus een donkere huid. Zelie en Louis waren danig onder de indruk (en ik was toch wel een beetje beschaamd voor hun reactie).

De ’shock’ was er ook direct af hoor en ze konden het direct met elkaar vinden, maar wie mij nog eens wil wijsmaken dat kinderen geen kleur zien, die zal ik volgende keer goed scheef bekijken.

Begin van het avondeten.

De kinderen zitten al aan tafel en ik ben nog over en weer aan het lopen om vanalles te doen (brood snijden, afwasmachine leegmaken, fles voor Anna opwarmen, …).

Plots een kreet van afschuw van Louis en een strenge vermaning ‘Neen Jan, ge moogt dat niet doen!’

Ik kijk om en vraag wat er aan de hand is. Louis: ‘Jan zit met zijn vinger in de choco en dat mag niet hé?’

‘Neen Louis, dat mag niet’ en ik kijk vermanend naar Jan die mij met een engelenlach op zijn gezicht aankijkt.

Ik zeg Jan nog eens in duidelijke taal dat hij niet met zijn vingers in de choco mag zitten en maak hem duidelijk dat het geen grapje is. Beteuterd knikt hij uiteindelijk maar.

We zijn een half uur later. Zelie en Michel hebben gedaan met eten, Jan en Anna zijn hun laatste stukjes aan het opeten en ik smeer mijn laatste boterham.

Plots kijk ik naar Louis en hij zit, geloof het of niet, met GANS ZIJN HAND! in de chocopot, met in zijn hand een stuk banaan.

Ik zie de aanleiding, daar niet van: hij had net een boterham met banaan en choco opgegeten en wou nu het restje banaan opeten en er ‘een beetje’ choco opdoen. In plaats van met een mes choco op zijn banaan te doen had hij er dus niet beter op gevonden dan gans zijn banaan in de choco te stoppen … er niet bij stil gestaan dat als je banaan in je hand zit, de choco op je hand belandt.

Michel en ik hebben ons dus maar een beetje kwaad gemaakt (toch wel moeilijk als je liever zou beginnen lachen). Ik heb hem dan ook nog eens gevraagd wat hij aan het begin van het eten tegen Jan had gezegd, iets wat hij zich nog zeer goed herinnerde.

Hij heeft de banaan mogen laten voor wat hij was en is direct zijn handen mogen gaan wassen.

Daarna heeft hij een vorkje genomen en heeft de banaan in stukken gesneden en proper met zijn vork opgegeten.

Pff. Kinderen

Door een aantal maanden niet thuis te zijn was het contact met mijn familie er een beetje bij ingeschoten. De kinderen waren ook al een tijdje aan het zagen om nog eens bij tante Sofie en pepe te gaan en dus gingen we een namiddagje bij mijn zus gaan.

Het kwam hier ook goed uit want Michel moest iets uitleggen ivm Het Project aan een aantal mensen, en dat lukt altijd een beetje beter als er geen vier kinderen rondlopen die je constant onderbreken

Het eerste teken dat er iets niet in orde was met de auto was het feit dat, toen ik de passagiersdeur opende, de andere drie deuren niet opengingen.

Toen de kinderen instapten merkte ik dat het lichtje achteraan in de auto nog brandde en toen wist ik het: ik rende naar de bestuurderskant en probeerde de auto te doen starten en ge raadt het: niets! Noppes! Nada!

Platte batterij.

Even gedacht of we mensen kenden in de buurt met startkabels, maar voor zover ik weet is dat niet het geval. Dan maar Touring gebeld.

Ondertussen waren hier de mensen toegekomen voor Michel zijn ding, waaronder mevrouw Onnozelheid zelve. En wat bleek toen ik vertelde van mijn batterij: zij had startkabels in haar wagen bij.

Jippie-jee! Onmiddellijk Touring afgebeld (en daarmee 228 € uitgespaard) en met mevrouw Onnozelheid de auto opnieuw proberen opstarten.

En ge raadt het nooit: twee vrouwen die geen yota kennen van auto’s hebben mijn wagen weer aan de praat gekregen.

Eerlijkheid gebiedt te vertellen dat de wederhelft, meneer volume 12 en P. ook komen kijken zijn, maar dat was dus om te kijken want de kabels waren toen al lang correct geplaatst.

De kinderen wouden knutselen, gisteren al.

Gisteren hadden we andere dingen te doen en dus ging dat niet meer lukken, maar als tegenprestatie mochten ze gisteren op winkeltocht dingen kiezen om te kunnen knutselen vandaag.

Deze voormiddag was het dan zover: knutseldag was aangebroken.

Zelie wou met de scoubidou knutselen (gisteren gekozen), Louis wou met de toverstiften en Jan wou schilderen met zijn handjes.

Voor Zelie een plaatsje gemaakt aan de tafel en voor de jongens een plastiek op de tafel gelegd zodat ze naar hartelust (en zonder te veel schade aan mijn tafel) hun ding konden doen.

Ik heb dus al betere ideeën gehad dan dat dus. Vanaf moment één liep het mis.

De scoubidou lukte niet bij Zelie. Het is de eerste keer dat ze het deed en het vereist toch wel enige handigheid en vaardigheid in de vingers, dingen die je alleen krijgt door het veel te doen. Zelie heeft evenwel niet altijd geduld met dingen die niet direct lukken en er is dus heel wat afgezaagd geweest.

Louis kon het wel alleen af, dus daar was het relatief kalm.

Jan had de potjes met vingerverf nodig en om de zoveel minuten vroeg hij mij om er één open de doen. Nu vragen jullie zich waarschijnlijk af waarom ik ze niet gewoon allemaal open gedaan had? Wel, dat had ik wel gedaan, maar telkens hij een potje gebruikte deed hij het ook weer dicht. Vandaar.

Tussendoor moest ik ook nog het eten maken (uiteraard) en mij bezig houden met Anna die zich na een tijdje grondig begon te vervelen zo op haar eentje.

Tegen dat Jan besloot dat hij gedaan had met verven zat niet alleen zijn blad onder de verf, maar ook zijn volledige schort, zijn handen en zijn gezicht. Hij had nog net zijn haar gemist.

Jan naar het toilet gestuurd om zijn handen te wassen en ondertussen de schort buiten gelegd om te drogen.

Toen ik even later naar het toilet moest kreeg ik bijna een hartaanval. OK, volledig akkoord, je kan niet van een driejarige verwachten dat hij zonder morsen zijn handen wast, maar wat hij gedaan had sloeg toch alles.

De volledige lavabo, binnen- en buitenkant, zat onder de verf. Een hele plas lag onder de lavabo en het potje en opstapje dat eronder stond zaten ook quasi volledig onder de verf.

Laat het gezegd wezen dat het toilet nu heel proper staat te blinken terwijl het niet mijn bedoeling was vandaag ook te kuisen

Gelukkig hadden de kinderen, tegen dat het eten klaar was, geen zin meer om daarna nog eens te knutselen.

Van Marleen heb ik een stokje gekregen en nu zat ik mij af te vragen of ik dat nog niet gehad heb.

Even mijn archieven ingedoken en wat blijkt: vijf dingen die jullie nog niet van mij wisten, die heb ik jullie al verteld. En dan nog wel toen ik mijn eerste stokje kreeg.

Langs de andere kant: als het absoluut moet wil ik jullie wel nog eens vijf dingen vertellen die jullie nog niet van mij weten.

En daar zit het addertje: alleen als het absoluut moet en dat weet ik alleen als jullie nu eens massaal zouden reageren (kwestie dat ik eigenlijk te laat was voor de ontlurkersweek en ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig en dus heb ik zo een achterpoortje gevonden).

De laatste paar dagen kom ik zo af en toe wat tegen met de kinderen dat ik dan denk: dat moet ik straks opschrijven.

Probleem is dat, tegen dat ik eindelijk voor mijn computer zit, er zoveel gebeurd is en we zoveel gedaan hebben dat ik totaal niet meer weet wat ik nu wou opschrijven.

Misschien moet ik (ook) eens beginnen met een boekje op zak te houden om alles in op te schrijven, maar met mijn geheugen zou ik het toch mislegd hebben tegen dat ik het nodig heb.

Geld uit gegeven.

Altijd leuk. Niet dat het voor ons plezier was. Allez. Het draagt bij tot ons plezier en zo, maar het is niet alsof het dingen voor entertainment betrof.

Neen. Noodzakelijke aankopen die we al een tijdje moesten doen maar altijd uitgesteld hebben. Tot deze namiddag dus.

Met gans het gezin naar de Macro (jaja, dat kan nu) en daar hebben we gekocht:

• een nieuw strijkijzer (mijn oud strijkt nog goed, maar heeft geen steun meer om op te staan en dat maakt het nogal lastig om nog te kunnen gebruiken)
• een nieuw scheermachien (het oude blijkt niet meer goed te scheren en te traag te gaan)
• pottekes voor in te vriezen (altijd handig)
• dweilen (de laatste paar weken heb ik er al een paar versleten)
• een nieuw servies (voor 18 personen: we kunnen eindelijk weer volk uitnodigen én de tafel dekken met gelijke borden. Yiha!)
• aanvulling op ons bestek (ah ja, want dat hadden we maar voor 12 personen en ge kunt nooit weten dat we hier eens met 18 man zitten: hebben we dan genoeg borden, we zouden verschillend bestek moeten leggen)
• coctailstokskes met versieringskens op

Noodzakelijk kwaad dus, maar we gaan het goed kunnen gebruiken.

Het is blijkbaar vannavond de avond dat mijn maag moet overhoop liggen.

Ik ben altijd al gevoelig geweest wat kinderen betrof, maar sinds ik zelf kinderen heb is dat gewoon verhonderdvoudigd.

Vanavond op het nieuws: baby sterft in hete auto omdat moeder hem vergeten was; vierjarig kind ontvoerd toen ouders uit eten watern.

Slecht wordt ik daarvan. Echt fysiek slecht.

Deze voormiddag. Anna.

Ze zat mooi op haar poep bij haar papa en ik weet niet wat hij juist met haar aan het doen was, maar plots ging ze van zitten naar staan, helemaal alleen, zonder steun.

Ze is zo een paar seconden blijven staan en heeft zich dan weer mooi neergezet.

Staan! Alleen! Zonder steun! (voor moest ge het de eerste keer niet goed gelezen hebben)