San’s Weblog

Een tweetal weken geleden vroeg de onthaalmoeder aan mij of ik er problemen mee zou hebben als er een kindje zou komen dat de windpokken had. ‘Absoluut niet’ zei ik, want hoe vroeger de kinderen het krijgen, hoe beter vind ik. Trouwens, de incubatieperiode waarin de pokken het meest besmettelijk zijn is toch een twee tot drie weken voordien, dus ‘het kwaad’ zou sowieso toch al geschied zijn.

En ja: Anna heeft het zitten.

Toen ik haar vanavond bij de onthaalmoeder kwam afhalen zei ze er al iets van: aan haar poep had Anna een paar blaasjes. Initiëel dacht ik er nog niets van: Anna heeft sinds het warm weer erg veel last gehad van warmte-uitslag met hier en daar witte puntjes op, en ik dacht gewoon dat het een terugval was.

Pas toen ik thuis haar T-shirt omhoog deed daagde het. De uitslag had ze enkel gehad op haar gezicht, armen en beentjes, nooit op haar lijfje, en de rode vlekjes die op haar rug en buik stonden waren duidelijk heel verschillend van de uitslag die ze had: veel groter en niet zo regelmatig.

De conclusie was rap getrokken: Anna heeft windpokken. De rest van haar lijfje afgezocht en ja hoor: de vlekjes die ze heeft zijn duidelijk. Hier en daar staan er al blaasjes op, maar voorlopig valt het nog mee.

Vanavond voor het slapengaan heb ik alle vlekjes afgedept met eosine. Voorlopig heeft ze nog geen koorts, maar dat kan uiteraard nog komen.

Morgen is het schoolfeest voor de kinderen. Louis, Jan én Zelie moeten optreden en Zelie doet ook mee aan het schaaktoernooi. Hopelijk blijft het bij Anna, net als bij Louis en Jan indertijd, bij de vlekjes en krijgt ze geen koorts. Het zal anders morgen geen leuke dag worden.

Neen, neen, niet van zattigheid. ‘t Zal al een rare dag zijn dat ge mij nog zat zult zien: teveel verantwoordelijkheden, weet ge … en nog van die excuses.

Wel van (over?)vermoeidheid.

Ik wou en zou absoluut deze week ’s avonds geen kuisen bij ons in huis zodat we er dan zo vlug mogelijk weer in kunnen, want nu alles (relatief toch) op zijn plaats staat moet er enkel nog (grondig) gekuist worden en dan kunnen we terug.

Maandagavond is sowieso een ‘no go’ voor mij: er is Heroes en dat zie ik nu eenmaal wreed graag en dus is er toen niets gebeurd. Dinsdagavond hebben we dan alle meubels op hun (al dan niet voorlopige) plaats gezet en dus woensdag en donderdagavond ging ik kuisen.

Dat was duidelijk buiten mijn lichaam gerekend. Woensdagavond heeft het een shut down gepleegd dat het geen naam had. Ik kon niets anders dan op tijd in mijn bed kruipen. Gisterenavond was het niet veel beter en ik zat er dan ook nog vroeger in dan woensdag.

Vandaag voel ik me eigenlijk nog niet beter: mijn oogleden voelen als twee zware deksels aan die ik met moeite omhoog kan houden. Misschien dat ik er nog door kom tegen vanavond: het is uiteindelijk maar een korte werkdag en zo een paar ontspannen uurtjes met de kinderen doet soms wonderen … en soms heeft het het omgekeerde effect (nog meer moe dus).

We zullen zien. Sowieso MOET en ZAL er gekuisd worden dit weekend: het moet nu maar eens gedaan zijn (zegt ze streng tot zichzelf).

Jan doet het goed op school. De juffrouwen spreken vol lof over hem en je ziet het ook hoe hij zich ontwikkelt.

Toen hij begin dit jaar begon was hij amper 2,5 jaar: hij is van 18 februari dus hij was twee weken voor de aanvang van het schooljaar 2,5 geworden en, mits hij zindelijk zou zijn (en dat was hij ook), mocht hij dus op 1 september beginnen.

Je zag toen dat hij toch de jongste was en zo een klein manneken in dienen hoop.

Maar ondertussen is hij dat al lang niet meer: hij is één van de haantjes de voorste en doet meer dan goed mee met ‘den hoop’. Hij moet zeker niet onderdoen van de drie-jarigen (allez, de kindjes die drie waren voor het nieuwe jaar), integendeel. Ik hoor dat hij het soms beter doet dan die ‘oudere’ kindjes.

Waaraan je het heel goed ziet dat hij vooruitgang boekt is aan zijn kleuren. In september was het vooral ‘kriebel-krabbel’: veel lijnen op een blad maar geen enkele tekening werd eigenlijk ingekleurd. Sedert een maand of twee begint hij echt te letten op zijn kleuren en op de tekeningen en probeert hij binnen de lijntjes te kleuren. En trots dat hij is als een tekening mooi ingekleurd geraakt.

Pff. Nog een klein kindje dat langzaam maar zeker groot wordt. Gelukkig is hij een grote knuffelaar en emotioneel nog echt mijn kleine jongen (maar zeg hem dat niet hoor want nu hij drie is, is hij al groot )