San’s Weblog

We zijn hier ten huize niet altijd even streng als het op TV aankomt. Een paar regels staan vast, zoals nooit TV tijdens de schoolweek want daar is eigenlijk toch geen tijd voor, en ook niet op zaterdagochtend àls er moet geturnd worden (turnen begint om 9u en als er eerst nog TV gekeken wordt zijn we garantie te laat). Voor de rest hangt het een beetje van de omstandigheden af.

Zondagochtend is zo’n beetje traditioneel, zeker als Anna al een beetje ‘langer’ slaapt. Dan staan de drie oudsten alleen op en zetten zich voor de TV tot we opstaan. Eens we op zijn wordt er al dan niet om koeken gegaan en wordt er gegeten, soms nog met de TV aan.

Over op andere tijdstippen TV kijken tijdens het weekend, dus in de namiddag, wordt op een case to case basis beslist.

Deze namiddag komt Zelie vragen of ze TV mag kijken. Ze wou de DVD bekijken van Peter Pan. Ik vroeg haar of ze deze ochtend al TV gekeken hadden en dat was het geval geweest.

Eventjes rondgekeken vooraleer te beslissen en wat bleek: het was mooi weer buiten de zon scheen prachtig, de jongens waren braaf met iets aan het spelen en dus was er eigenlijk geen echt excuus om TV te kijken. Het antwoord was dus neen.

Ik doe verder met wat ik bezig was en Zelie legt zich in de zetel naast mij. Op haar buik terwijl ze haar voeten op en neer laat vallen en tegelijkertijd ligt te kreunen en te zuchten en boos kijkt.

‘Wat is er aan de hand?’ vraag ik, mij van totaal geen kwaad bewust.

‘Ik weet niet wat doen! Ik verveel mij!’

‘Ik weet ook niet wat je kan doen maar er is hier genoeg te doen: er zijn spelletjes, je kan puzzelen en er liggen hier nog boeken van de bibliotheek die moeten uitgelezen worden, …’

Zelie kijkt nog norser en zet nog een tandje bij bij het kreunen, dus wordt ik een beetje kwaad en zeg dat ze dat maar ergens anders moet gaan doen want dat het zeer vervelend is.

‘Maar ik wil naar Peter Pan kijken!’ komt het hoge woord eruit.

Tja, niet gelukt dus, want neen is neen. Ze heeft het dus maar opgegeven en is nu mooi (en zeer vrolijk ook)  met haar broertjes in de tuin aan het spelen. Tsien, blijkbaar weet ze toch wat doen

Het is op zo’n momenten dat je je leeftijd voelt. Want hoe je het ook draait of keert, dit jaar wordt ik 37 jaar en for all intents and purposes zeggen ‘de mensen’ dan wel eens dat ik naar de veertig ga.

‘Zo’n momenten’, dat is als ge bijvoorbeeld tot half zes ’s ochtends uitgaat.

We hebben gisterenavond in zeer goed gezelschap en met heel lekker eten naar het Eurovisiesongfestival gekeken. Dat festival op zich duurt al lang genoeg, maar als ge dan nog eens blijft plakken…

Absoluut niet te veel gedronken, dat doe ik al lang niet meer: ik ben immers altijd BOB en eerlijk gezegd, het zegt me ook niets meer om eens teveel op te hebben. Ik amuseer met net zoveel, en zelfs meer, bloednuchter. Maar veel gebabbeld en ons goed geamuseerd en uiteindelijk was het dus half zes tegen dat we in bed zaten.

Als moederdagkado mocht ik uitslapen van de wederhelft: hij is opgestaan voor en met de kinderen. Een uitzonderlijke luxe zodat ik pas tegen de middag ben opgestaan. Maar ondanks dat, voel ik me nog doodmoe en een beetje als een schotelvod.

Het is op zo’n momenten dat je je leeftijd voelt.

Louis zit, als laatste en alleen, nog aan tafel voor het middageten. Ik loop in de buurt, kwestie dat hij niet alleen zou moeten zijn.

‘Mama, ik denk dat die vlieg verstoppertje speelt met de andere vliegen’

Ik kijk naar hem en hij zit naar het plafond te staren, naar een vlieg.

‘Zou kunnen’ zeg ik.

‘Ah ja, hij zit de na te denken waar ze kunnen zijn. Ik zie dat want hij zit de hele tijd rondjes te draaien.’

Zie, aan zoveel logica kunt ge niet onderuit.