San’s Weblog

Een tweede stap gezet in mijn projectje.

We gaan nog eens een paar mensen, die ik ferm vertrouw, om gegronde uitleg vragen. Hoe beter geïnformeerd, hoe beter mijn beslissing zal zijn.

Want de risico’s zijn er en die mogen niet gebagatelliseerd worden.

Elke ochtend, als ik de kinderen naar school voer, passeer ik in de Nederkouter.

En elke ochtend passeer ik in de Nederkouter een schijnbaar dakloze man.

Schijnbaar, want ik heb het hem nog nooit gevraagd. Maar hij ziet er toch zo uit: vele lagen kledij aan, een aantal volgepropte zakken in zijn handen, onverzorgd en (schijnbaar) ongewassen.

Het is de enige dakloze die ik ooit heb gezien in Gent en misschien is hij dus ook wel de enige die er effectief is.

Vannavond, toen ik Michel naar ons huis voerde, liep hij er weer. In de Nederkouter. Bepakt en beladen.

En dat vind ik zo erg! Want ik vraag mij af of ik de enige ben die die mens ziet en of er nu echt geen enkele instantie is in Gent die die mens kan opvangen of onderdak geven. Hem terug een lijn in zijn leven brengen? Hem kan helpen?

Of wil hij het zelf niet? Is het een bewuste keuze? Alhoewel ik mij afvraag of zoiets hoedanook een bewuste keuze kan zijn.

Neen, ik vind dit afschuwelijk en ik voel mij zo machteloos. Terwijl ik anderzijds heel goed weet dat ik eigenlijk niet echt iets wil doen, dat ik mij ook niet wil ‘moeien’.

Tweestrijd en frustratie dus.