San’s Weblog

Zondag- en maandagochtend heb ik kunnen uitslapen. ‘t Is te zeggen: langer kunnen slapen dan 6u30 ’s ochtends (of zelfs vroeger, want zaterdagochtend was Anna er al om 6u15).

Dat uitslapen houdt in dat ik tot later dan 9u heb kunnen slapen. Dat zijn bijna drie zalige uren langer dan normaal dus.

Het lag niet aan Michel: hij is niet speciaal opgestaan voor de kinderen om mij te ontlasten.

Nee, het lag aan Anna.

Zie, de drie andere zijn al ‘oud’ genoeg om zelf op te staan. Ze hebben ook niet liever want dan komen ze gewoon beneden, komen zachtjes naast mij aan het bed staan en vragen stilletjes of ze TV mogen kijken. Op zondag mag dat normaal gezien en zijn zij zoet zolang ik of Michel niet opstaan.

Ik sta dan op als Anna wakker wordt en dat is meestal maar maximaal een half uur langer dan de drie anderen. Zondag- en maandagmorgen dus niet.

Zondag ben ik om 9u opgestaan. Niet omdat Anna wakker was, maar omdat er toch iemand om koeken moest gaan. Anna is uiteindelijk om 9u35 wakker geworden.

Maandag was het 9u45 toen ik opstond (Michel was deze keer om 9u opgestaan). Ik was totaal groggy van het lange slapen (ben dat totaal niet meer gewoon) en toen ik bij Anna binnen ging kijken sliep ze eigenlijk nog altijd. Ik ben zachtjes beginnen rondlopen in haar kamer en ze is onmiddellijk wakker geworden, dus echt slapen deed ze niet meer.

Anna was dus duidelijk niet in ‘haren haak’. Zondag heeft ze haar middageten overgeslaan: ze zat wel aan tafel maar wou niet eten. Ik heb haar dan maar in haar bedje gestoken waar ze een volle twee uur geslapen heeft.

Maandag was niet veel beter want twee uur nadat ze opgestaan was, om 11u45, lag ze alweer doodmoe in haar bedje.

Na haar middagdutje leek ze beter: ze was weer actiever en vrolijk, maar haar middageten wou ze toch niet. Beide dagen heeft ze (gelukkig) wel veel fruit gegeten en goed melk gedronken en op vlak van eten moet ik mij eigenlijk geen zorgen maken want ze heeft genoeg reserves.

Maar dat slapen, daar maakte ik mij wel een beetje zorgen over. Want ze hoest ook wel en slapen, dat deden Louis en neefje Emil ook heel veel toen ze een longontsteking hadden (of er toch op het randje van zaten).

Goed in de gaten gehouden dus en toen ze gisterennamiddag goed actief was en wel speelde was ik toch een beetje gerustgesteld. Was ze passief geweest dan had ik in een mum van tijd op de spoed gestaan.

Deze morgen ging ik doodstil Zelie wakker maken om Anna zoveel mogelijk te laten slapen: slaap is nog altijd het beste medicijn, nietwaar.

Maar de deur van de kamer was nog niet goed open of Anna zette zich al recht en begon haar hele leven te vertellen. Duidelijk een teken dat ze weer de oude is.

Bij de onthaalmoeder was alles meer dan in orde: ze heeft nu wel goed gegeten, zeer goed gedronken en was zeer vrolijk en actief.

Nog een virusje overwonnen, hoera!

Deze week moeten we drie avonden op rij weg en vanavond was de eerste avond.

Met dat het examens zijn konden onze gewone babysits de eerste twee dagen niet en dus kregen we voor vandaag en morgen iemand nieuw: A., een studente kantoor.

Meestal vraag ik de babysitdienst wel een beetje informatie over de persoon, maar gezien het deze keer per telefoon bevestigd was geweest ipv. per mail was ik er niet aan toe gekomen, en dus was het voor iedereen een verassing wie het zou zijn: jongen of meisje (ik had wel de naam gehoord, maar hem niet goed verstaan), jong of oud, studente of niet, …

10 minuten te laat ging dan de bel. Jan en Anna zaten al in bed (zo gepland) en Louis en Zelie konden niet rap genoeg beneden zijn.

Vooraleer ik de tijd kreeg om zelf naar beneden te gaan kwamen ze alletwee al teruggelopen: Zelie al roepend ‘het is een bruin meisje’ en Louis erachter ‘Ze is zwart! Ze is zwart!’

Juist, de babysit was van Afrikaanse afkomst (of is dit ook al niet meer politiek correct?) en had dus een donkere huid. Zelie en Louis waren danig onder de indruk (en ik was toch wel een beetje beschaamd voor hun reactie).

De ’shock’ was er ook direct af hoor en ze konden het direct met elkaar vinden, maar wie mij nog eens wil wijsmaken dat kinderen geen kleur zien, die zal ik volgende keer goed scheef bekijken.

Begin van het avondeten.

De kinderen zitten al aan tafel en ik ben nog over en weer aan het lopen om vanalles te doen (brood snijden, afwasmachine leegmaken, fles voor Anna opwarmen, …).

Plots een kreet van afschuw van Louis en een strenge vermaning ‘Neen Jan, ge moogt dat niet doen!’

Ik kijk om en vraag wat er aan de hand is. Louis: ‘Jan zit met zijn vinger in de choco en dat mag niet hé?’

‘Neen Louis, dat mag niet’ en ik kijk vermanend naar Jan die mij met een engelenlach op zijn gezicht aankijkt.

Ik zeg Jan nog eens in duidelijke taal dat hij niet met zijn vingers in de choco mag zitten en maak hem duidelijk dat het geen grapje is. Beteuterd knikt hij uiteindelijk maar.

We zijn een half uur later. Zelie en Michel hebben gedaan met eten, Jan en Anna zijn hun laatste stukjes aan het opeten en ik smeer mijn laatste boterham.

Plots kijk ik naar Louis en hij zit, geloof het of niet, met GANS ZIJN HAND! in de chocopot, met in zijn hand een stuk banaan.

Ik zie de aanleiding, daar niet van: hij had net een boterham met banaan en choco opgegeten en wou nu het restje banaan opeten en er ‘een beetje’ choco opdoen. In plaats van met een mes choco op zijn banaan te doen had hij er dus niet beter op gevonden dan gans zijn banaan in de choco te stoppen … er niet bij stil gestaan dat als je banaan in je hand zit, de choco op je hand belandt.

Michel en ik hebben ons dus maar een beetje kwaad gemaakt (toch wel moeilijk als je liever zou beginnen lachen). Ik heb hem dan ook nog eens gevraagd wat hij aan het begin van het eten tegen Jan had gezegd, iets wat hij zich nog zeer goed herinnerde.

Hij heeft de banaan mogen laten voor wat hij was en is direct zijn handen mogen gaan wassen.

Daarna heeft hij een vorkje genomen en heeft de banaan in stukken gesneden en proper met zijn vork opgegeten.

Pff. Kinderen