San’s Weblog

Er worden hier en daar al vele oproepen gedaan en ik doe ook aan mee want hoe meer, hoe beter (in dit geval dan toch).

Aan allen in Vlaanderen én daarbuiten:

het zijn weer Gentse Feesten en als goede inwijkeling draag ik dan mijn steentje bij om Het Project te helpen hier een fantastisch verslag van te maken.

Mijn hulp wordt geapprecieerd, maar de uwe ook.

Wil je dus ook jouw steentje bijdragen, als is het maar voor die paar uurtjes dat ge er naartoe gaat, aarzel dan niet en contacteer de mensen van Het Project: zij zullen u dan wel wegwijs maken in het hoe en waarom en waar en whatnot.

Hier op het werk moeten we nieuwe mensen aanwerven. We gaan onze groep uitbreiden met 11 mensen, een volledig team zoals wij zeggen.

Het is een tijdje geleden dat ik nog actief meegedaan heb met het aanwerven van een volledig team: de laatste twee keren ging of was ik in zwangerschapsverlof en dus moest ik het mij niet aantrekken. Het is dus toch al een paar jaar geleden dat ik  betrokken was bij de aanwerving: CV’s krijgen, lezen, controleren of voldaan wordt aan de basisvereisten, …

Wat mij dus opvalt bij vorige keer: de mensen studeren langer.

Toen ik een viertal jaar geleden de CV’s bekeek hadden we voornamelijk mensen van midden te twintig: 24 tot 27 jaar, uitzonderlijk eens ouder. Nu krijgen we vooral CV’s binnen van 27 tot 30 jarigen. Hier en daar zit er wel een jongere tussen, maar eigenlijk nog meer van ouderen dan 30.

Als ik dan de CV’s lees zijn het echt geen mensen die al een resem werkervaring achter de rug hebben. De meesten zijn pas een jaar, maximaal twee afgestudeerd, en dat zoeken we ook voor deze job: young graduates.

Het dus wel nog steeds ‘young graduates’ die reageren, alleen zijn ze niet meer zo ‘young’.

Onlangs heb ik ‘The Bourne Identity’ en ‘The Bourne Supremacy’ gelezen.

Eerst had ik de film gezien van de ‘Identity’ en toen ik het boek las kwam ik tot het, voor mij toch wel verbazingwekkende besluit, dat boek en film zo goed als niets met elkaar gemeen hadden.

Ja, de personages komen in beiden voor, allez, hun namen toch, de basis (tiep met geheugenverlies probeert identiteit te achterhalen) is dezelfde, er komt in beiden een vrouw in voor, maar daar stopt het zo een beetje.

Het verhaal is helemaal anders, zelfs tegenovergesteld want in de film is hij een moordenaar, in het boek iemand die zogenaamd een moordenaar is, maar dan alleen in naam. De vrouwelijke inbreng is ook volledig anders en wat er gebeurd met de verschillende personages ligt ook in compleet tegenovergestelde lijn.

Na het eerste boek ben ik het tweede beginnen lezen. Het is zo goed als uit en gisteren zag ik dan de film ‘The Bourne Supremacy’.

Hoe groot het verschil ook is tussen het boek en de film ook is in het geval van ‘Identity’, daar zijn er tenminste toch een miniem aantal elementen gelijk. In het geval van ‘Supremacy’ moogt ge zelfs enige gelijkenis volledig vegeten.

En dan is het nog niet alleen dat de twee in het geheel niets met elkaar gemeen hebben. De film is daarenboven nog archieslecht: geen enkele verhaallijn, alleen achtervolgingen en gevechten.

Nu is dus mijn vraag: ben ik dat of is het abnormaal dat, als een boek verfilmd wordt, je toch énige gelijkenis verwacht tussen de twee?

Deze avond ben ik vijf minuten later uit het station gekomen dan normaal.

Niet dat de trein vertraging had. Helemaal niet. Maar we konden er niet uit toen hij op het perron was toegekomen. De deuren bleven potdicht. Waarom? Daar hadden we het de eerste seconden het raden naar.

Na ongeveer een halve minuut zag één van mijn medepassagiers een aantal politiemensen op het perron lopen en wij dus allemaal kijken: ze hadden kogelvrije vesten aan, hun wapens waren getrokken en ze liepen voorzichtig turend en rond op het perron. Even later kwamen er een viertal op onze wagon en begonnen een aantal mannen te ondervragen. Uiteindelijk werden er twee gehandboeid en meegenomen.

We zijn nog een aantal minuten op de trein moeten blijven terwijl de agenten op het perron bleven rondlopen en zoeken en plots begonnen te lopen, deze keer zagen we zelfs honden in het getouw (of beter: op het voortouw).

In totaal zijn we zo’n zes minuten op de trein moeten blijven. Na ongeveer een minuut kwam er trouwens een mededeling over de luidsprekers dat de deuren nog even zouden gesloten blijven ‘voor onze veiligheid’. Toen we er eindelijk uit mochten, mochten we blijkbaar alleen naar beneden. Beneden aan de trap stonden nog mensen om de passagiers, die naar boven wouden, tegen te houden.

Achteraan het station heb ik dan zes combi’s geteld en twee politiewagens. Vooraan het station stonden er nog (minimum?) vier combi’s en een politiewagen. Ze waren er duidelijk in grote getale.

Nu nog ontdekken wat er eigenlijk aan de hand was.

Ik had het al eerder gezegd: sinds de Paasvakantie heeft Jan het lastig om afscheid te nemen.

Even zag het er naar uit dat het weer de goede kant op ging: een tweetal weken geleden heeft hij gedurende een dag of drie braaf (een) kusje(s) gegeven, een dikke knuffel en weg was hij, zonder wenen en direct aan het spelen met de kindjes.

Het heeft niet mogen duren want behalve die paar dagen is het weer elke ochtend groot drama: een kusje, een knuffel, nog één, nog ééntje, de allerlaatste, nog ééntje, … en dat blijft zo maar doorgaan tot ik hem relatief hardhandig van mij moet aftrekken en aan de juffrouw geven.

Gelukkig duurt het allemaal niet lang want tegen dat ik mijn rug goed gekeerd heb is de huilpartij al over, maar leuk is anders.

Het ambetante is, is dat ik de indruk heb dat het aan het escaleren is, want nu begint hij ook ’s avonds lastig te doen. Hetzelfde ritueel als als ik hem afzet aan school, begint hij nu toe te passen als ik hem in bed steek: een kusje en knuffel, nog één en nog één en nog één… het houdt niet op als het van hem afhangt.

Gisteren is uiteindelijk Michel naar boven moeten gaan, want hij wist niet van ophouden. Echt niet leuk, want ik hoor hem zo roepen en verdrietig zijn en het breekt mijn hart, maar aan de andere kant: ik kan toch moeilijk bij hem blijven zitten en zijn handje vasthouden tot hij slaapt.

Ik hoop dat het een fase is en dat het vlug voorbij gaat. Als het effectief te maken heeft met het in de opvang verblijven tijdens de Paasvakantie, dan heb ik tenminste de juiste beslissing genomen wat betreft de grote vakantie, want dan heb ik een maand ouderschapsverlof opgenomen zodat ik bijna de twee maanden thuis zal zijn.

En ik denk dat ik ook een beetje kordater zal zijn vanaf nu, want uiteindelijk werk ik het een beetje in de hand vermoed ik zo: één kusje en knuffel en dan resoluut weg. Eens zien of het dan verbetert.

Gisteren voor het eerst sinds maanden weer in ons eigen bed geslapen en begod: hoe zalig.

Ik was glad vergeten wat een ongelooflijk goed bed wij hebben: net zacht genoeg om goed te liggen en hard genoeg om steun te hebben waar nodig.

Als een blok in slaap gevallen en deze ochtend volledig groggy wakker geworden toen Anna begon te wenen.

Hmmm, ik kijk nu al uit naar volgende nacht.

Toen mevrouw Polly mij op de stadsloop vertelde over “Verboden boven de 18″ in het SMAK, bleef het ergens wel bij mij hangen.

Maar niet in eerste instantie: het was stadsloop en zowel Zelie als Louis liepen mee in de Kids run.

Na afloop van de Kids run was ik het zelfs volledig vergeten: Louis was na de eerste ronde huilend toegekomen en mensen van de organisatie hadden hem eruit genomen en meegenomen. Naar waar? Dat kon niemand ons blijkbaar zeggen en dus heb ik het hele Sint-Pietersplein afgelopen op zoek naar Louis. En hoe langer het duurde voor ik hem vond, hoe meer ik in paniek geraakte (ge zoudt van minder).

Uiteindelijk heb ik hem op het podium gevonden, net toen de mens aan de micro uitriep dat “Louis Vuijlsteke verloren was gelopen”.

De annonce was nog niet afgelopen of we hadden elkaar al gezien en toen hebben ze hem, over de hekkens tillend, naar mij toegebracht, maar niet voordat ik de mensen van de organisatie de huid had volgescholden: Louis was niet verloren gelopen. *Zij* hadden hem verloren dóen lopen. Idioten.

Toen we vrijdag dan naar het stad vertrokken om te gaan winkelen passeerden we aan het SMAK en de woorden van mevrouw Polly vielen mij weer te binnen.

Zo rap als tel parkeerde ik de auto en legde het concept uit aan de kinderen en vroeg of zij geïnteresseerd zouden zijn? Ja hoor, geen probleem en dus zijn Zelie, Louis en Jan naar binnen gegaan terwijl ik vol ongeduld buiten op hen stond te wachten met Anna in mijn armen.

Ze mochten alle drie één werk kiezen en dat hebben ze dus ook gedaan, net als bij mevrouw Polly geheel op eigen houtje, zonder enige indoctrinatie. Er zou er één zijn met een ajuin, één met een banaan en één met een paarse meneer? Denk ik?

Morgen mogen we als volwassenen gaan kijken. Als ik het niet vergeet zal ik dat dan ook doen en daarna zal het afwachten zijn tot de werkjes thuis worden geleverd.

Thuis! In ons eigen huis!

De kuis lag de laatste tijd nogal stil. Af en toe kwam ik hier wel eens en deed ik het nodige en het ging wel vooruit, maar niet echt want ik zat hier alleen en echt gemotiveerd zijt ge dan niet en dan moest ik nog over en weer rijden van Sint-Denijs en terug en het werd telkens zo laat zodat ik nog minder zin kreeg om terug te komen want het ging weer laat worden en *zaag zaag zaag*

Deze namiddag waren we uitgenodigd voor het communiefeestje van Y., een vriendinnetje van Zelie. De locatie was vlakbij ons huis, dus gingen we er te voet naartoe.

Zeer leuke namiddag, de kinderen hebben zich rotgeamuseerd en waren doodmoe van het trampoline springen, dus toen we thuiskwamen waren ze allevier pompaf: ze hebben zelfs niet meer gegeten, alleen gedronken.

Om het niet nog later te maken besloten Michel en ik dat we de kinderen thuis zouden laten slapen. Gevraagd aan de kinderen of ze dat goed vonden en als antwoord kregen we gejuich.

Eens ze in bed zaten hebben we nog een beetje doorgeboomd en zijn we tot het besluit gekomen: de kinderen kunnen slapen, wij kunnen slapen, meeste kamers zijn in orde (alleen nog 1/3 van onze slaapkamer en dan de badkamer), waarom niet definitief verhuizen?

Op die manier ben ik alle avonden thuis en kan ik eindelijk gewoon beginnen zonder eerst nog een traject te moeten afleggen. Zonder dat ik mij opnieuw moet opladen om te vertrekken en te gaan kuisen.

Vanavond dus onze kussens gaan halen bij mijn schoonouders en hen ook gezegd wat we besloten hebben.

Een beetje onverwacht, but now is as good a time as any, zou ik zo denken. Morgen de kinderen inlichten. Hopelijk blijven ze even enthousiast, en dan nog eens terug naar Sint-Denijs om de grote verhuis terug te beginnen. Yiha!

Toen ik deze namiddag met de kinderen in het centrum was om een kadootje te kopen voor het communiefeest van Y. morgen, besloten we onze (geslaagde) zoektocht te eindigen met een ijsje.

Ik had zin in een uitgebreid ijsje en dus dacht ik: waar anders dan de Veneziana! Wij daar dus naartoe.

Maar wat bleek toen wij daar aankwamen: shock ende horror, de Veneziana is gesloten. Niet gesloten voor een paar dagen, of voor de wekelijkse sluitingsdag. Niets van.

Gesloten voor eeuwig en altijd. Voorgoed. Het is gedaan. Fini. Schluss. Over and out.

Er stonden zetels en allerlei bric & brac in de voormalige winkel, niets meer tafels en stoelen.

Voor velen zal dit geen echt nieuws meer zijn en als ik er goed over nadenk had ik het al moeten weten.

We zijn er de laatste maanden al verschillende keren gepasseerd en op gelijk welk ogenblik van de dag was het gesloten. Maar ik hield nooit bij wanneer we er juist passeerden en dus stond ik er niet echt bij stil.

Nog een instituut van Gent dat gesloten is. Snif.

Een tweede stap gezet in mijn projectje.

We gaan nog eens een paar mensen, die ik ferm vertrouw, om gegronde uitleg vragen. Hoe beter geïnformeerd, hoe beter mijn beslissing zal zijn.

Want de risico’s zijn er en die mogen niet gebagatelliseerd worden.