San’s Weblog

Elke ochtend, als ik de kinderen naar school voer, passeer ik in de Nederkouter.

En elke ochtend passeer ik in de Nederkouter een schijnbaar dakloze man.

Schijnbaar, want ik heb het hem nog nooit gevraagd. Maar hij ziet er toch zo uit: vele lagen kledij aan, een aantal volgepropte zakken in zijn handen, onverzorgd en (schijnbaar) ongewassen.

Het is de enige dakloze die ik ooit heb gezien in Gent en misschien is hij dus ook wel de enige die er effectief is.

Vannavond, toen ik Michel naar ons huis voerde, liep hij er weer. In de Nederkouter. Bepakt en beladen.

En dat vind ik zo erg! Want ik vraag mij af of ik de enige ben die die mens ziet en of er nu echt geen enkele instantie is in Gent die die mens kan opvangen of onderdak geven. Hem terug een lijn in zijn leven brengen? Hem kan helpen?

Of wil hij het zelf niet? Is het een bewuste keuze? Alhoewel ik mij afvraag of zoiets hoedanook een bewuste keuze kan zijn.

Neen, ik vind dit afschuwelijk en ik voel mij zo machteloos. Terwijl ik anderzijds heel goed weet dat ik eigenlijk niet echt iets wil doen, dat ik mij ook niet wil ‘moeien’.

Tweestrijd en frustratie dus.

We zijn hier ten huize niet altijd even streng als het op TV aankomt. Een paar regels staan vast, zoals nooit TV tijdens de schoolweek want daar is eigenlijk toch geen tijd voor, en ook niet op zaterdagochtend àls er moet geturnd worden (turnen begint om 9u en als er eerst nog TV gekeken wordt zijn we garantie te laat). Voor de rest hangt het een beetje van de omstandigheden af.

Zondagochtend is zo’n beetje traditioneel, zeker als Anna al een beetje ‘langer’ slaapt. Dan staan de drie oudsten alleen op en zetten zich voor de TV tot we opstaan. Eens we op zijn wordt er al dan niet om koeken gegaan en wordt er gegeten, soms nog met de TV aan.

Over op andere tijdstippen TV kijken tijdens het weekend, dus in de namiddag, wordt op een case to case basis beslist.

Deze namiddag komt Zelie vragen of ze TV mag kijken. Ze wou de DVD bekijken van Peter Pan. Ik vroeg haar of ze deze ochtend al TV gekeken hadden en dat was het geval geweest.

Eventjes rondgekeken vooraleer te beslissen en wat bleek: het was mooi weer buiten de zon scheen prachtig, de jongens waren braaf met iets aan het spelen en dus was er eigenlijk geen echt excuus om TV te kijken. Het antwoord was dus neen.

Ik doe verder met wat ik bezig was en Zelie legt zich in de zetel naast mij. Op haar buik terwijl ze haar voeten op en neer laat vallen en tegelijkertijd ligt te kreunen en te zuchten en boos kijkt.

‘Wat is er aan de hand?’ vraag ik, mij van totaal geen kwaad bewust.

‘Ik weet niet wat doen! Ik verveel mij!’

‘Ik weet ook niet wat je kan doen maar er is hier genoeg te doen: er zijn spelletjes, je kan puzzelen en er liggen hier nog boeken van de bibliotheek die moeten uitgelezen worden, …’

Zelie kijkt nog norser en zet nog een tandje bij bij het kreunen, dus wordt ik een beetje kwaad en zeg dat ze dat maar ergens anders moet gaan doen want dat het zeer vervelend is.

‘Maar ik wil naar Peter Pan kijken!’ komt het hoge woord eruit.

Tja, niet gelukt dus, want neen is neen. Ze heeft het dus maar opgegeven en is nu mooi (en zeer vrolijk ook)  met haar broertjes in de tuin aan het spelen. Tsien, blijkbaar weet ze toch wat doen

Het is op zo’n momenten dat je je leeftijd voelt. Want hoe je het ook draait of keert, dit jaar wordt ik 37 jaar en for all intents and purposes zeggen ‘de mensen’ dan wel eens dat ik naar de veertig ga.

‘Zo’n momenten’, dat is als ge bijvoorbeeld tot half zes ’s ochtends uitgaat.

We hebben gisterenavond in zeer goed gezelschap en met heel lekker eten naar het Eurovisiesongfestival gekeken. Dat festival op zich duurt al lang genoeg, maar als ge dan nog eens blijft plakken…

Absoluut niet te veel gedronken, dat doe ik al lang niet meer: ik ben immers altijd BOB en eerlijk gezegd, het zegt me ook niets meer om eens teveel op te hebben. Ik amuseer met net zoveel, en zelfs meer, bloednuchter. Maar veel gebabbeld en ons goed geamuseerd en uiteindelijk was het dus half zes tegen dat we in bed zaten.

Als moederdagkado mocht ik uitslapen van de wederhelft: hij is opgestaan voor en met de kinderen. Een uitzonderlijke luxe zodat ik pas tegen de middag ben opgestaan. Maar ondanks dat, voel ik me nog doodmoe en een beetje als een schotelvod.

Het is op zo’n momenten dat je je leeftijd voelt.

Louis zit, als laatste en alleen, nog aan tafel voor het middageten. Ik loop in de buurt, kwestie dat hij niet alleen zou moeten zijn.

‘Mama, ik denk dat die vlieg verstoppertje speelt met de andere vliegen’

Ik kijk naar hem en hij zit naar het plafond te staren, naar een vlieg.

‘Zou kunnen’ zeg ik.

‘Ah ja, hij zit de na te denken waar ze kunnen zijn. Ik zie dat want hij zit de hele tijd rondjes te draaien.’

Zie, aan zoveel logica kunt ge niet onderuit.

Voila, daar zijn we ook weer vanaf: Anna is genezen. De windpokken zijn voorbij.

Nu, ze ziet er nog niet uit hoor: alle pokken zijn nu uitgedroogd en er staat een korstje op. Rond alle pokken zit ook nog rood, dus het uitzicht is nog niet je dát.

Maar gisteren had ze geen koorts meer en is er ook geen enkele pok nog bijgekomen en ze at weer zeer goed. Ook deze morgen waren er geen nieuwe pokken en was ze zeer vrolijk en blijkbaar kerngezond. Volledig weer in haar gewone (bazige) doen.

Gezien ik een beetje moet inhalen van werk en zo is Anna vandaag weer naar de onthaalmoeder gegaan.

‘k Heb deze voormiddag nog eens gebeld. Niet om te zien of ze nu echt wel beter is, neen, ik moest de onthaalmoeder nog iets anders doorbellen. Maar ondertussen wel naar Anna’s ‘toestand’ gevraagd en alles is tip top in orde: ze heeft haar gewone dutje gedaan en was heel vrolijk en mooi aan het spelen.

‘k Vraag mij nu wel af of we er volledig van af zijn: indertijd hebben beide jongens eigenlijk zo goed als niets gehad. Louis had twee pokken (achter zijn oor) en Jan vijf (op zijn rug) en beiden hadden ze geen koorts.

Binnen een twee à drie weken zullen we het nu wel definitief weten, nietwaar.

Het is toch echt een gemak als alles werkt zoals het moet.

Gisteren heeft mijn wederhelft eens dat draadloos probleem bekeken en het was (wat dacht ge) onmiddellijk opgelost.

Vandaag kan ik zonder probleem werken én mails bekijken/volgen én opzoeken op ‘t internet en dat allemaal op maar één computer. En vlot dat dat gaat. Záálig.

Wij hadden plannen voor 10 juni: ’s ochtends gaan stemmen, in de namiddag een verjaardagsfeest(je) en dan ’s avonds de kiesuitslag volgen, al dan niet op TV.

Deze middag krijg ik post en wat vind ik daar: een schoon roze enveloppe met in koeieletters “KIESWET” erop. Ik wist direct hoe laat het was.

Juist: ik ben aangeduid als bijzitter om te helpen tellen in de namiddag.

In se vind ik dat niet zo erg en eigenlijk wel wijs: ik ben al eens voorzitter geweest. Alleen jammer dat het verjaardagsfeestje moet afgezegd worden (en eigenlijk ook dat ik niet weer voorzitter ben).

Met Anna ziek te zijn werk ik voorlopig van thuis uit.

Gisteren bij mijn schoonthuis was dat geen probleem: laptop van het werk mee, doe hem open en hup, aangesloten op het draadloos netwerk en werken maar.

Vandaag wou ik bij ons thuis werken, dus gisteren gevraagd of het draadloos netwerk wel werkt hier. “Zeer zeker, geen probleem” zei de wederhelft, en als hij zoiets zegt, zal het wel waar zijn zeker?

Beeldt u dus mijn frustratie in toen deze ochtend bleek dat dat niet het geval was. Een half uur heb ik verloren: bellen, zoeken, van hier naar daar, nog eens bellen … allemaal voor niets. Michel zei dan om een kabel aan te sluiten beneden in de bureau. Al goed en wel, moest ik nu nog weten welke kabel er werkt en, als er geen kabel klaarzit, waar ik een kabel in moet steken.

Resultaat: ik werk nu op twee computers: op die van het werk off line want er staat daar een programma op dat ik nodig heb, en dan die van Michel voor internet, kwestie dat ze mij per mail dan toch kunnen bereiken. Praktisch is anders maar, zoals ze zeggen, moeilijk gaat ook.

Afschuwelijke nacht gehad vanacht: Anna is ziek en nog geen klein beetje.

Gisteren was ze eigenlijk nog deftig. We zijn naar het schoolfeest van de kinderen geweest en Anna had in de voormiddag goed geslapen. Ze was dus vrolijk en goed gezind. Het enige waar ze ‘problemen’ rond maakte was als ik haar niet aan de hand liet lopen.

Tegen gisteren was ze al goed bezet met pokken overal, maar echt last had ze er niet van. Ze had ook geen koorts, dus al bij al viel het nog mee … dacht ik.

Tot een uur of vijf: toen is ze opeens gestuikt. Doodmoe, ze begon koorts te krijgen en werd zeer lastig. Uiteindelijk is ze in mijn armen in slaap gevallen, iets dat ze eigenlijk nog nooit gedaan heeft (behalve uiteraard toen ze een echt kleine baby was). Een duidelijk teken aan de wand.

We waren eerst van plan om nog op school te eten, maar gezien de escalerende toestand van Anna en dat Michel ook veel pijn had, zijn we na de laatste kinderactiviteiten maar onmiddellijk huiswaarts gekeerd.

Eens hier heeft ze eigenlijk nog goed gegeten, haar fles gedronken en heb ik haar zonder veel problemen in bed kunnen steken.

Anderhalf uur later is ze wakker geworden en toen was het hek volledig van de dam: koorts, pijn, jeuk, … noem maar op. Anna was heel lastig, doodmoe en kon de slaap niet vatten. Huilen, draaien, keren. In bed, krijsen, terug uit bed, van hetzelfde.

Na twee uur haar terug in bed gestoken om haar dan daar te laten huilen en waar ze, van uitputting vermoed ik, na een kwartiertje toch uiteindelijk in slaap is gevallen. Niet voor lang hoor: een klein uurenhalf later was ze er weer.

Ik heb haar dan maar uit haar bed genomen en tussen Michel en ik ingelegd: haar naar beneden meenemen was nu niet de oplossing want van het licht en lawaai werd ze nog onrustiger. Dus lag ze tussen ons te draaien en keren, nu eens huilen, dan weer eventjes kalm, ik weet niet hoe lang nog. Maar zelfs toen ze eindelijk weer ingeslapen was lag ze in haar slaap te woelen dat het geen naam had.

Straks naar de apotheker van wacht, kijken of er niet iets bestaat, gelijk wat, dat haar lijden kan verzachten en mij vannacht misschien ook een beetje rust kan geven.

Een tweetal weken geleden vroeg de onthaalmoeder aan mij of ik er problemen mee zou hebben als er een kindje zou komen dat de windpokken had. ‘Absoluut niet’ zei ik, want hoe vroeger de kinderen het krijgen, hoe beter vind ik. Trouwens, de incubatieperiode waarin de pokken het meest besmettelijk zijn is toch een twee tot drie weken voordien, dus ‘het kwaad’ zou sowieso toch al geschied zijn.

En ja: Anna heeft het zitten.

Toen ik haar vanavond bij de onthaalmoeder kwam afhalen zei ze er al iets van: aan haar poep had Anna een paar blaasjes. Initiëel dacht ik er nog niets van: Anna heeft sinds het warm weer erg veel last gehad van warmte-uitslag met hier en daar witte puntjes op, en ik dacht gewoon dat het een terugval was.

Pas toen ik thuis haar T-shirt omhoog deed daagde het. De uitslag had ze enkel gehad op haar gezicht, armen en beentjes, nooit op haar lijfje, en de rode vlekjes die op haar rug en buik stonden waren duidelijk heel verschillend van de uitslag die ze had: veel groter en niet zo regelmatig.

De conclusie was rap getrokken: Anna heeft windpokken. De rest van haar lijfje afgezocht en ja hoor: de vlekjes die ze heeft zijn duidelijk. Hier en daar staan er al blaasjes op, maar voorlopig valt het nog mee.

Vanavond voor het slapengaan heb ik alle vlekjes afgedept met eosine. Voorlopig heeft ze nog geen koorts, maar dat kan uiteraard nog komen.

Morgen is het schoolfeest voor de kinderen. Louis, Jan én Zelie moeten optreden en Zelie doet ook mee aan het schaaktoernooi. Hopelijk blijft het bij Anna, net als bij Louis en Jan indertijd, bij de vlekjes en krijgt ze geen koorts. Het zal anders morgen geen leuke dag worden.