San’s Weblog

Van mijn vijfde tot mijn tiende heb ik ballet gedaan. Jammer genoeg was dat de eerste vier jaar op een schijtschool met veel gehuppel en danskes, maar geen écht ballet: de zware oefeningen dus, de spagaat leren, spitsen, en god weet wat ik nog allemaal gemist heb.

Het laatste jaar zat ik dus op een échte balletschool, met een juffrouw die ons écht ballet wou leren, maar tegen dan vond ik het dansen wel leuk, maar was ik helemaal niet gewoon om er moeite voor te moeten doen en dus ben ik er na een jaar mee gestopt. Pure luiheid dus.

In mijn tienerjaren wou ik naar ‘de dansschool’. Ik wist niet wat het was en waar ik dat zou kunnen doen, maar ik wou absoluut dansen. Geen flauw idee of ik er enig talent voor had en, in hindsight, of ik er zelfs het karakter voor had (uiteraard was ik op dat moment het balletfiasco al vergeten), maar toen wou ik dansen.

Dat was de jaren ‘80 en het had niets te maken met de muziek waar ik toen naar luisterde: ik wou leren rock en roll dansen, disco, swingen, … Niet echt de, toendertijd, populaire muziek met bijhorende dansen.

Maar Oudenaarde was niet zo geävanceerd in die tijd en voor een dansschool zou ik minstens naar Gent moeten en, daar hebt ge het weer, ik wou er mij de moeite niet echt voor doen. Vooral met in mijn achterhoofd de angst van ‘wat als ik het eigenlijk niet kan’ of ‘wat als het te moeilijk is’.

De dansschool, dat is er dus nooit van gekomen.

Toen kwamen mijn universiteitsjaren en toen dacht ik: voila, ik ben nu in Gent. Ik ga eindelijk eens lessen volgen, maar daar kwam mijn gebrek aan karakter weer voor iets tussen: gezien ik nergens een partner vond die dat ook wou, zag ik het niet zitten om mij helemaal alleen in te schrijven in de hoop op, en dus heb ik toen ook geen lessen gevolgd.

De gedachte om lessen te volgen komt af en toe nog altijd eens boven, maar ik ben tot nu toe nog steeds niemand tegen gekomen die zou willen lessen volgen en nog altijd zie ik het niet zitten om alleen op les te gaan. En eigenlijk vind ik altijd wel bijkomende excuses ook hoor: te moet, te druk, de kinderen, … Tot op heden heb ik dus nog nooit een les gevolgd.

Al dit gemijmer brengt mij tot waar ik eigenlijk over wou schrijven: dansfilms. Met al het voorgaande is het niet verwonderlijk als ik schrijf dat ik nogal dol ben op dansfilms. Het stukje nostalgie van hetgeen ik zelf nooit gedaan heb. Het denken aan: had het ooit ook zo kunnen zijn. Het weten: nee, onmogelijk. Want al kan ik best een deftig beentje uitgooien, echt talent heb ik eigenlijk niet en vooral, ik mis ‘den drive’ om ergens in de danswereld te geraken.

Maar kijken: amaai, daar kan ik niet genoeg van krijgen. Genieten doe ik, ongelooflijk. En eigenlijk niet alleen bij films, maar gewoon naar de mensen op een dansvloer kijken, daar kan ik al zo wreed van genieten (en dan spreek ik wel van ‘gewone’ mensen op een ‘gewone’ dansvloer, het moeten niet altijd proffessionelen zijn).

Of een programma als ‘Sterren op de dansvloer’: fantastisch vind ik dat en het maakt mij ook ongelooflijk jaloers want die programma’s tonen dat ge er als leek echt wel iets van kunt maken, mits de juiste begeleiding en inzet.

Eigenlijk jammer dat ze dat alleen met sterren doen want ik denk dat ik anders toch mijn kandidatuur zou stellen: eindelijk eens een resolutie maken én houden. Eindelijk doen wat ik al lang eens zou willen doen en als ge dan uitgekozen wordt kunt ge niet anders dan het doen hé. Als ik dan voor een blok sta …

Tja, dromen is echt plezant.

Goesting is toch een raar iets.

Als ik goesting heb in iets, dan kan ik daar soms van eten tot mijn maag op springen staat. Neem bijvoorbeeld Chinees eten. Daar ben ik dol op. De porties die je daarbij krijgt zijn zeer ruim (toch bij onze Chinees), maar als ik begin eet ik niet alleen mijn portie op, maar meestal ook de overschot van iedereen anders.

Brood daarentegen, daar ben ik allesbehalve dol op. ’s Ochtends eet ik wel een boterhammeke. Het is daar, ik heb honger en als ik voor de kinderen moet eten maken kan ik evengoed een boterham voor mij meemaken. Op het station koop ik dan een koffie en zo heb ik mijn ontbijt op de trein.

’s Avonds eten wij ook boterhammen, met beleg dan. En soms zie ik dat dan wel zitten en eet ik mijn maaltijd met de kinderen mee. Maar heel af en toe heb ik daar absoluut geen zin in.

Zoals vanavond. Ik heb uiteindelijk één boterham gegeten (één sneetje brood dus) met choco, en dat was het. Niet dat ik daarmee gegeten heb. Maar ik heb vandaag zo geen goesting in boterhammen dat ik er geen tweede in krijg.

En ik heb ook niet specifiek goesting in iets anders.

Dus zit ik hier al een ganse avond met enerzijds een hongergevoel wegens niet genoeg gegeten, maar anderzijds ook het gevoel bovenaan mijn slokdarm (in mijn keel dus) alsof er geen hap meer doorkan.

Absoluut geen goesting om te eten … en dat doe ik dan ook niet.

Maar genen paniek: ik heb geen eetstoornis (hmm. Geen goede verdediging. Dat zeggen ze allemaal ): ik eet zeer graag en relatief normaal. Alleen, héél soms, heb ik geen goesting in eten. That’s all.

… maar nog niet.

Vandaag is Zelie 8 jaar geworden. Acht volledige jaren. Amaai.

Ik kan amper geloven dat het negen jaar geleden is dat we besloten klaar te zijn voor kinderen. En wat een prachtig resultaat.

Voor ‘haar verjaardag’ heeft ze haar eindrapport ook gekregen. De juffrouw zou haar in haar oor gefluisterd hebben dat ze de eerste van de klas is. Ze heeft ook een zeer goed rapport waar zij (zeer terecht) en wij eigenlijk wel trots op zijn.

Morgen nog een half dagje school, daarna twee maanden vakantie en dan het derde studiejaar. Mens, ons klein meisje wordt groot.

Ze zijn toegekomen: de door Zelie, Louis en Jan gekozen werkjes van op de SMAK-tentoonstelling “Verboden onder de 18j”. Ze zaten half in de bus en half uit de bus toen we vanavond thuiskwamen. Nog een geluk eigenlijk dat niemand ze uit de bus heeft gehaald.

De kinderen wouden ze direct openmaken maar ik ben een beetje sadistisch geweest: we moesten eerst nog naar de bakker en dus moesten ze wachten.

Eens we terug waren hebben ze dan nog een beetje gewacht en uiteindelijk pas open gedaan toen mamie toegekomen was.

Zelie en Jan hebben beide een werkje gekozen van Dick Frizzell: voor Zelie een huilende ajuin met het opschrift ‘Happy crying’. Jan heeft een banaan met opschrift ‘Happy being bent’. Louis zijn werkje is van Gerben Hermanus: een meneer op een skateboard met een knapzak op zijn schouder.

Ze hebben leuke dingen gekozen die zeer goed in hun kamer zullen passen. Ik moet toegeven: mijn kinderen hebben smaak Nu nog een kadertje errond en een nagel in de muur en dan kunnen ze blijven genieten.

Over exact drie minuten begint mijn ouderschapsverlof/vakantie.

Ik sluit hier af en en zeg tegen de collega’s: tot eind augustus, bye.

Om 22u25 sta ik op uit mijne luie zetel om de gordijnen te sluiten en wat zie ik: één politieagent en twee parkeerwachters die in de straat lopen.

Ik denk even na waar ik mijn auto geparkeerd heb (jaja, ik weet het, ik doe dat hier niet altijd reglemantair, foeifoei) en besef dat hij totaal verkeerd staat. Deze avond was ik nogal zeer laat thuisgekomen in termen van ‘laat voor de kinderen’: het was al half acht. De kinderen moesten nog eten en met Jan net ziek geweest te zijn wou ik hem niet véél te laat in bed (zijn normale uur is immers 19u en dat ging ik sowieso niet meer halen).

Ergens had ik verwacht dat Michel al ging thuis zijn en dat ik de kinderen dan kon afzetten zodat hij zou beginnen met hen eten te geven. Ondertussen zou ik dan een deftige parkeerplaats zoeken.

Maar het moet altijd lukken en net vanavond moest Michel overwerken en dus was hij nog niet thuis. Ik liet de boel dan maar de boel om eerst voor de kinderen te zorgen en ik zou dan de wagen wel verzetten als Michel thuiskwam.

Michel is pas om half tien thuisgekomen en ondertussen was ik het (uiteraard) totaal vergeten … tot ik die mannen in de straat zag lopen dus.

Parkeerwachters op zich, daar maak ik mij hier niet echt zorgen om. Zij zijn alleen bevoegd om tickets uit te schrijven en verder niets. ‘Echte’ boetes, PV’s, kunnen ze niet uitschrijven en aangezien ik een bewonerskaart heb zou ik dus toch geen ticket krijgen.

Maar als de politie erbij wordt geroepen wordt het een ander paar mouwen. Zij zijn immers wel bevoegd en het zou niet de eerste keer zijn dat ze een auto laten wegslepen hier in de straat, alhoewel ze dat tot nu toe alleen nog maar gedaan hebben als auto’s zich onterecht op de gehandicapten plaats zetten.

In zeven haasten ben ik de deur uitgevlogen, op mijn pantoffels, om mijn auto te gaan verzetten: de politieagent was net teruggelopen en de parkeerwachters waren doorgelopen. Vijf minuten sjans, dacht ik, en ik ben toertjes gaan rijden tot ik ergens een legale plaats heb gevonden.

Wat bleek toen ik terugkwam: vlak voor mijn deur staat een wagen met de verkeerde bewonerskaart en dendienen heeft geen ticket gekregen. Ofwel kunnen die mannen niet goed kijken, ofwel kwamen ze hier om een andere reden en heb ik mijn auto nu zo ver gezet voor niets.

Bah! Maar ik sta nu wel legaal

Gisterenavond om 22u werd Jan weer wakker, huilend van de koppijn. Hij voelde nog steeds warm aan en kreeg nog een lepeltje siroop. Ondertussen bereidde ik mij weer voor op een onderbroken nacht. Maar niets daarvan: na dat laatste lepeltje siroop heeft hij gans de nacht goed geslapen.

Deze morgen, nog voor ik uit mijn bed was geraakt (de wekker was al afgelopen, maar ik had de moed nog niet gehad erop te reageren) hoorde ik gekraak op de trap. Dé reden uiteraard om onmiddellijk zelf uit bed te komen.

En wie vond ik op de trap? Juist, Jan. Vrolijk en springlevend. Ze vinnig als een vis in water. Zo te zien volledig genezen.

Hij was zeer stilletjes naar beneden aan het komen (’Ik heb Louis niet wakker gemaakt’ zei hij heel trots) want hij moest naar het toilet.

Een hele opluchting voor mij om hem zo te zien dus. Toen ik hem vroeg of hij nog pijn had zei hij ‘alleen een heel klein beetje hier’ (wijzend naar zijn voorhoofd), maar je merkte er verder niets meer van.

We hadden al afgesproken dat hij vandaag niet naar school zou gaan maar bij mamie mocht blijven, dus heb ik dat plan maar niet veranderd: beter nog een dagje extra in de watten leggen en zeker zijn dat hij opnieuw 100% is. En als hij vannavond nog zo is, dan mag hij morgen, voor de laatste (volledige) dag, terug naar school.

Jan heeft het goed zitten: hij blijft maar hoofdpijn hebben en hij heeft ook nog altijd goed wat koorts. Niet overdreven, 38,5 °C, maar genoeg.

De hele dag al ligt hij in de zetel, nu eens even wakker maar vooral veel aan het slapen hier bij mij. Hij wou absoluut niet in zijn bedje, en wie kan hem ongelijk geven. Telkens hij wakker werd was hij zielig en half aan het wenen.

In het begin van de voormiddag heeft hij nog geprobeerd om naar een DVD te kijken maar dat was te vermoeiend en ik moest de TV uitzetten.

Ongeveer een goed half uur geleden is hij er plots weer een beetje doorgekomen. Hij begon te babbelen en er kon zelfs een glimlach van af. Hij vroeg om nog eens te proberen om naar een film te kijken: misschien ging hij nu geen hoofdpijn krijgen?

Hij heeft Assepoester gekozen en ligt nu volop te genieten. Ik vrees echter dat het geen doorbraak is, maar het werken van junifen gecombineerd met perdolan (niet samen uiteraard, maar met maar drie uur tussen gegeven).

Het belangrijkste is dat hij zich nu toch een beetje beter voelt. We zien wel wat het tegen vanavond zal zijn.

Update: ik had nog maar net op de ‘publish’ knop gedrukt of Jan keek naar mij met zijn zielige blik en vroeg om de film stop te zetten: hij heeft weer hoofdpijn. Ocharme dat ventje.

Nephthys heeft zich de laatste dagen volledig ingeburgerd bij ons. Ze beschouwt het huis blijkbaar als haar huis, loopt waar ze wilt en wanneer ze wilt en Hecate mag blazen en grollen zoveel ze wil, Nepthys kijkt eens op en doet dan gewoon verder, zonder zich er iets van aan te trekken.

Ook qua ‘bonding’ lukt het zonder problemen. Ze doet niet liever dan achter ons aan lopen en bij/op ons te komen zitten. Ze wil het liefst in de plaatsen zijn waar wij ook zijn.

Deze voormiddag heeft ze dan ook de hele tijd in mijn buurt gezeten: op mijn papieren, op mijn computer, op mijn schoot, naast mij in de zetel.

En plots was het gedaan. Vlak voor de middag is ze naar beneden gegaan en heeft ze zich aan de voordeur geïnstalleerd. Zonder (voor mij toch) aanwijsbare reden.

In het begin zat ze daar afwisselend stillekes en luid te miauwen. Na een tijdje is ze daarmee gestopt en nu zit ze daar gewoon. Braaf op het matje. Te wachten.

Ik ben al verschillende keren naar beneden gegaan om haar te gaan halen, maar telkens ik haar weer neerzet loopt ze stante pede terug naar die deur.

Vreselijk ambetant. Enerzijds omdat ik niet begrijp wat ze wilt, want als het is om buiten te gaan, daarvoor heb ik de deur naar de koer/tuin opengezet, maar daarin is ze niet geïnteresseert. Anderzijds omdat, telkens er ik de deur moet opendoen (eerst voor de postbode, daarna voor de buurvrouw), dat beestje als een pijl uit een boog naar buiten loopt en probeer haar dan nog maar eens terug te halen.

Ik wist wel dat ze dat ging proberen en dus had ik haar vastgenomen toen ik enkel maar de deur even moest opendoen. Maar de buurvrouw kwam binnen en toen zij weer buitenging was Nephthys nergens te bespeuren. Opeens kwam zij uit het niets gevlogen en liep zo rap als tel het voetpad op, onder de stelling bij de (andere) buren. Het heeft heel wat moeite gekost om haar ervanonder te krijgen, maar dankzij de hulp van de buurvrouw is het gelukt.

Sinds ze terug binnen is heeft ze zich weer aan de voordeur geïnstalleerd. Wat wil dat beest toch?

Maar er is ook een goede zijde aan dit verhaal. Nu Nephthys beneden in de gang zit, durft Hecate weer naar boven komen en zit zij nu, zoals zij altijd deed, afwisselend op de zetel en de vensterbank, te genieten van ‘haar’ domein.

Toen ik Jan gisteren van school afhaalde vertelde de opvangjuffrouw mij dat hij niet in zijnen haak was: hij weende al de hele tijd en vroeg naar zijn mama. En dat is niet van Jan zijn gewoonte. Normaal gezien is hij niet te stoppen van de energie en speelt hij vrolijk en enthousiast.

Ik ging er dan maar naartoe en effectief: van zodra Jan mij zag begon hij opnieuw hartsgrondig te huilen, ontroostbaar. Hij voelde warm aan toen ik hem knuffelde en was duidelijk ziek.

In de auto naar huis (met omtoer langs de school voor Zelie en Louis op te halen en langs de onthaalmoeder om Anna op te halen) heeft hij de hele weg geslapen en eens thuis gekomen heb ik hem dan Junifen gegeven. Een paardemiddel want een kwartiertje later kwam hij er weer enigzins door.

Hij zat op tijd in bed en is als een blok in slaap gevallen … tot hij wakker werd rond 00u15. Hij gloeide weer, klaagde van hoofdpijn en zei deze keer ook dat zijn nek pijn deed. Geprobeerd of hij met zijn kin tegen zijn  borstkas kon, maar hij wou niet: het deed te veel pijn.

Michel de symptomen van hersenvliesontsteking laten opzoeken en tegen dat hij ze gevonden had begon Jan al te klagen dat hij moest overgeven. In eerste instantie deed hij nog niets, het bleek vals alarm. Toch maar de dokter gebeld en toen ik eindelijk iemand aan de lijn had raadde hij toch aan om naar de spoed te gaan.

Terwijl ik beneden naar Jan zijn gezondheidsboekje zocht heeft hij dan toch moeten overgeven, een slecht teken dat mij nog veel ongeruster maakte dan ik al was.

Rond 1u waren we in het ziekenhuis. Jan was braaf en kalm en eigenlijk relatief vrolijk. Hij had, toen hij wakker werd, zijn tweede portie Junifen gehad en de werking liet zich duidelijk blijken.

We hebben nog een half uur moeten wachten vooraleer de dokter kon komen en in die wachttijd heeft Jan nog eens overgegeven.

De dokter heeft hem toen van boven tot onder onderzocht, oefeningen gedaan met zijn benen, oren, keel, neus, borst en buik, … ik denk niet dat ze een onderdeel heeft overgeslagen.

Conclusie na anderhalfuur van serieuse ongerustheid: een virus. Hij heeft een beetje een rood oor, maar als ik zijn neus vrij houdt zou dat niet tot een oorontsteking leiden. Voor de rest doen wat ik al bezig was: koortswerende middelen geven en zorgen dat hij veel blijft drinken.

Vannacht was dus minder: pas na 2u in bed. Om 4u er weer uit omdat Jan moest overgeven. Om 5u werd Jan wakker van de koorts en pijn. Tijd voor een nieuwe dosis Junifen dus. Om 6u15 ging dan de wekker.

Vandaag werk ik dus thuis en blijf ondertussen bij Jan. Ik heb hem deze ochtend moeten wakker maken zodat ik broer en zusjes naar hun respectievelijke school/opvang kon brengen. Daarna zijn we even gestopt bij de bakker voor een chocoladekoek voor Jan (op zijn vragen) en een chocoladecroissant en boterkoek voor mij. Mijn koeken hebben mij zeer goed gesmaakt, Jan heeft de zijne niet aangeraakt. Wel heeft hij yoghurt gedronken, maar sinds 10 minuten geleden ligt die in het toilet.

Na deze laatste overgeefbeurt begon hij duidelijk weer meer koorts en pijn te krijgen en dus tijd voor Junifen. Ik zit nu naast hem te typen terwijl hij langzaam maar zeker in de zetel in slaap aan het vallen is.

Zieke kindjes. Niet zo leuk. En dat op het einde van het schooljaar. Ocharme.