San’s Weblog

Het was een traag begin van de dag. Zelie en Anna sliepen ‘uit’ tot half acht. Jan en Louis heb ik pas gezien om half negen. Een uitzonderlijke luxe.

Alles ging supertraag en uiteindelijk waren we pas tegen elf uur klaar om naar buiten te gaan. Terwijl Anna sliep stelde ik voor om nog even naar de bloemenmarkt te gaan en Zelie en Jan vonden dat een goed idee. Louis wou thuisblijven bij papa.

Na nog wat over en weer geloop konden we een half uur later eindelijk vertrekken (heb ik al gezegd dat het een beetje traag ging vandaag) en net toen we op punt stonden in de auto te stappen passeerde onze buurvrouw met haar kinderen op weg naar … ons buurtfeest.

Oeps. Verdorie. Glad vergeten.

Plannen onmiddellijk gewijzigd, Louis uit zijnen luie zetel gehaald en tot aan het park gewandeld met de drie oudsten (Anna sliep nog altijd) om een glaasje te delen met de buren. En plezant dat het was.

PS: voordat ik commentaar krijg dat ik met de auto naar de bloemenmarkt wou gaan: het was niet uit luiheid, maar om praktische redenen want ik had, naast een hoop bloemen, ook (veel) potgrond nodig en om dat te voet van de Kouter naar huis sleuren terwijl ik op twee kinderen moest letten, zou zo geen goed idee geweest zijn.

Door al de drukte van gisteren was ik het nog haast vergeten ook.

Voordat het volk toekwam gisteren in de zaal had Michel een beetje (voor de kinderen) leuke muziek opgezet. Anna was aan het kruipen en toen ze de muziek hoorde begon ze te ‘dansen’: op haar knietjes hief ze haar armpjes afwisselend omhoog op maat van de muziek. Ongelooflijk grappig om zien (en neen: we hebben er geen beelden van).

Na een zeer korte tijd vond ze dat niet meer leuk en ging op haar poep zitten, vandaaruit zette ze zich recht, zonder enige steun, EN DEED TWEE STAPPEN! volledig alleen en zelfstandig.

Daarna heeft ze het nog eens gedaan, voor het volk toekwam, en ’s avonds, toen ze eindelijk volledig op haar gemak was met het volk, heeft ze het nog eens gedaan.

De marathon zal ze nog niet zo gauw lopen, maar haar eerste stapjes zijn dus een feit (en neen, ook hier hebben we geen beelden van ).