San’s Weblog

en dan ga ik slapen.

5 minuten: net genoeg om nog iets te schrijven.

5 minuten: om zeker te zijn dat Anna nu eindelijk slaapt.

Niet dat ze lastig was om een of andere niet bepaalde reden (babies hebben dat nu wel eenmaal af en toe). Neen, ze had wel degelijk een goede reden: ze heeft overgegeven.

Een goed uur heb ik er mee opgezeten om zeker te zijn dat het er toch wel allemaal uitlag wat er uit moest komen. Daarna wou ik haar terug leggen, maar ze krijste het kot bijeen én maakte daarbij haar zus wakker, dus heb ik haar maar meegenomen bij mij in bed.

Eerst protesteerde ze nog eventjes, maar algauw begon ze zich in allerlei bochten te wringen om de slaap te proberen vatten. Het lukte duidelijk niet want na 10 minuten zette ze zich recht en keek zo met een verslagen uitdrukking naar mij … ocharme.

Ik heb haar maar terug proberen leggen in haar eigen bed en hoera! het lijkt gelukt te zijn: toen ik haar neerlegde gaf ze geen kik. Ze leek opgelucht om in haar eigen bedje te mogen.

Zonet naar beneden gegaan om een was in te steken, want zowel haar beddegoed als haar slaapzak zijn (uiteraard) vuil. Gelukkig heb ik alles in reserve

De 5 minuten zijn voorbij en het is nog altijd stil. Ik kruip er dus ook maar in.

Net toen ik het laatste kind in bed aan het steken was begon het te regenen. De kinderen hun kamers liggen onder het dak en dus hoor je de regen wel goed daarboven en ik zeg nog tegen Louis: is dat geen mooi geluid.

Toen ik weer beneden was en mij goed geïnstalleerd had in de zetel keek ik naar buiten naar de regen die met volle kracht tegen de ramen aan het kletteren was en, sinds ik van boven kwam, nog een graadje toegenomen was. En toen ging het plots in mijn hoofd: Oeps! Het raam staat nog open in onze kamer.

Vliegensvlug ben ik naar de slaapkamer gelopen om het raam dicht te doen en wat ik dacht (wegens dat de regen hier vooraan op de ramen klettert) en waarop ik hoopte (want onze kamer is achteraan) was een feit: geen spatje regen binnen.

Gelukkig.

Eerst komen ze hier af met LinkedIn. Nu is het Facebook.

Al die speeltjes waarbij je naar elkaar mailtjes stuurt om vriendjes te zijn. Ha! Vroeger deden we dat gewoon op de speelplaats

Enfin. Mensen sturen mij mailtjes en ik klik dan om te aanvaarden (allez, meestal toch. Ik bezit op dat vlak een zeer lage discriminatiedrempel, maar een lage drempel wil nog niet zeggen dat ik er geen zou hebben hé).

Maar voordat ge dat kunt doen moet ge uiteraard zelf een profiel aanmaken en nitwit die ik ben doe dan het hoogstnoodzakelijke maar er effectief mee werken … dat is een andere zaak.

Kijk zie. Ik doe mijn best en soms lukken bepaalde dingen in die zaken maar de praktische kant ervan en hoe nuttig dat allemaal nu wel is, dat vraag ik mij soms toch af. Langs de andere kant: ik heb al acht vriendjes, nèh nèh nènè nèh