San’s Weblog

Jan heeft het goed zitten: hij blijft maar hoofdpijn hebben en hij heeft ook nog altijd goed wat koorts. Niet overdreven, 38,5 °C, maar genoeg.

De hele dag al ligt hij in de zetel, nu eens even wakker maar vooral veel aan het slapen hier bij mij. Hij wou absoluut niet in zijn bedje, en wie kan hem ongelijk geven. Telkens hij wakker werd was hij zielig en half aan het wenen.

In het begin van de voormiddag heeft hij nog geprobeerd om naar een DVD te kijken maar dat was te vermoeiend en ik moest de TV uitzetten.

Ongeveer een goed half uur geleden is hij er plots weer een beetje doorgekomen. Hij begon te babbelen en er kon zelfs een glimlach van af. Hij vroeg om nog eens te proberen om naar een film te kijken: misschien ging hij nu geen hoofdpijn krijgen?

Hij heeft Assepoester gekozen en ligt nu volop te genieten. Ik vrees echter dat het geen doorbraak is, maar het werken van junifen gecombineerd met perdolan (niet samen uiteraard, maar met maar drie uur tussen gegeven).

Het belangrijkste is dat hij zich nu toch een beetje beter voelt. We zien wel wat het tegen vanavond zal zijn.

Update: ik had nog maar net op de ‘publish’ knop gedrukt of Jan keek naar mij met zijn zielige blik en vroeg om de film stop te zetten: hij heeft weer hoofdpijn. Ocharme dat ventje.

Nephthys heeft zich de laatste dagen volledig ingeburgerd bij ons. Ze beschouwt het huis blijkbaar als haar huis, loopt waar ze wilt en wanneer ze wilt en Hecate mag blazen en grollen zoveel ze wil, Nepthys kijkt eens op en doet dan gewoon verder, zonder zich er iets van aan te trekken.

Ook qua ‘bonding’ lukt het zonder problemen. Ze doet niet liever dan achter ons aan lopen en bij/op ons te komen zitten. Ze wil het liefst in de plaatsen zijn waar wij ook zijn.

Deze voormiddag heeft ze dan ook de hele tijd in mijn buurt gezeten: op mijn papieren, op mijn computer, op mijn schoot, naast mij in de zetel.

En plots was het gedaan. Vlak voor de middag is ze naar beneden gegaan en heeft ze zich aan de voordeur geïnstalleerd. Zonder (voor mij toch) aanwijsbare reden.

In het begin zat ze daar afwisselend stillekes en luid te miauwen. Na een tijdje is ze daarmee gestopt en nu zit ze daar gewoon. Braaf op het matje. Te wachten.

Ik ben al verschillende keren naar beneden gegaan om haar te gaan halen, maar telkens ik haar weer neerzet loopt ze stante pede terug naar die deur.

Vreselijk ambetant. Enerzijds omdat ik niet begrijp wat ze wilt, want als het is om buiten te gaan, daarvoor heb ik de deur naar de koer/tuin opengezet, maar daarin is ze niet geïnteresseert. Anderzijds omdat, telkens er ik de deur moet opendoen (eerst voor de postbode, daarna voor de buurvrouw), dat beestje als een pijl uit een boog naar buiten loopt en probeer haar dan nog maar eens terug te halen.

Ik wist wel dat ze dat ging proberen en dus had ik haar vastgenomen toen ik enkel maar de deur even moest opendoen. Maar de buurvrouw kwam binnen en toen zij weer buitenging was Nephthys nergens te bespeuren. Opeens kwam zij uit het niets gevlogen en liep zo rap als tel het voetpad op, onder de stelling bij de (andere) buren. Het heeft heel wat moeite gekost om haar ervanonder te krijgen, maar dankzij de hulp van de buurvrouw is het gelukt.

Sinds ze terug binnen is heeft ze zich weer aan de voordeur geïnstalleerd. Wat wil dat beest toch?

Maar er is ook een goede zijde aan dit verhaal. Nu Nephthys beneden in de gang zit, durft Hecate weer naar boven komen en zit zij nu, zoals zij altijd deed, afwisselend op de zetel en de vensterbank, te genieten van ‘haar’ domein.

Toen ik Jan gisteren van school afhaalde vertelde de opvangjuffrouw mij dat hij niet in zijnen haak was: hij weende al de hele tijd en vroeg naar zijn mama. En dat is niet van Jan zijn gewoonte. Normaal gezien is hij niet te stoppen van de energie en speelt hij vrolijk en enthousiast.

Ik ging er dan maar naartoe en effectief: van zodra Jan mij zag begon hij opnieuw hartsgrondig te huilen, ontroostbaar. Hij voelde warm aan toen ik hem knuffelde en was duidelijk ziek.

In de auto naar huis (met omtoer langs de school voor Zelie en Louis op te halen en langs de onthaalmoeder om Anna op te halen) heeft hij de hele weg geslapen en eens thuis gekomen heb ik hem dan Junifen gegeven. Een paardemiddel want een kwartiertje later kwam hij er weer enigzins door.

Hij zat op tijd in bed en is als een blok in slaap gevallen … tot hij wakker werd rond 00u15. Hij gloeide weer, klaagde van hoofdpijn en zei deze keer ook dat zijn nek pijn deed. Geprobeerd of hij met zijn kin tegen zijn  borstkas kon, maar hij wou niet: het deed te veel pijn.

Michel de symptomen van hersenvliesontsteking laten opzoeken en tegen dat hij ze gevonden had begon Jan al te klagen dat hij moest overgeven. In eerste instantie deed hij nog niets, het bleek vals alarm. Toch maar de dokter gebeld en toen ik eindelijk iemand aan de lijn had raadde hij toch aan om naar de spoed te gaan.

Terwijl ik beneden naar Jan zijn gezondheidsboekje zocht heeft hij dan toch moeten overgeven, een slecht teken dat mij nog veel ongeruster maakte dan ik al was.

Rond 1u waren we in het ziekenhuis. Jan was braaf en kalm en eigenlijk relatief vrolijk. Hij had, toen hij wakker werd, zijn tweede portie Junifen gehad en de werking liet zich duidelijk blijken.

We hebben nog een half uur moeten wachten vooraleer de dokter kon komen en in die wachttijd heeft Jan nog eens overgegeven.

De dokter heeft hem toen van boven tot onder onderzocht, oefeningen gedaan met zijn benen, oren, keel, neus, borst en buik, … ik denk niet dat ze een onderdeel heeft overgeslagen.

Conclusie na anderhalfuur van serieuse ongerustheid: een virus. Hij heeft een beetje een rood oor, maar als ik zijn neus vrij houdt zou dat niet tot een oorontsteking leiden. Voor de rest doen wat ik al bezig was: koortswerende middelen geven en zorgen dat hij veel blijft drinken.

Vannacht was dus minder: pas na 2u in bed. Om 4u er weer uit omdat Jan moest overgeven. Om 5u werd Jan wakker van de koorts en pijn. Tijd voor een nieuwe dosis Junifen dus. Om 6u15 ging dan de wekker.

Vandaag werk ik dus thuis en blijf ondertussen bij Jan. Ik heb hem deze ochtend moeten wakker maken zodat ik broer en zusjes naar hun respectievelijke school/opvang kon brengen. Daarna zijn we even gestopt bij de bakker voor een chocoladekoek voor Jan (op zijn vragen) en een chocoladecroissant en boterkoek voor mij. Mijn koeken hebben mij zeer goed gesmaakt, Jan heeft de zijne niet aangeraakt. Wel heeft hij yoghurt gedronken, maar sinds 10 minuten geleden ligt die in het toilet.

Na deze laatste overgeefbeurt begon hij duidelijk weer meer koorts en pijn te krijgen en dus tijd voor Junifen. Ik zit nu naast hem te typen terwijl hij langzaam maar zeker in de zetel in slaap aan het vallen is.

Zieke kindjes. Niet zo leuk. En dat op het einde van het schooljaar. Ocharme.