San’s Weblog

Om 22u25 sta ik op uit mijne luie zetel om de gordijnen te sluiten en wat zie ik: één politieagent en twee parkeerwachters die in de straat lopen.

Ik denk even na waar ik mijn auto geparkeerd heb (jaja, ik weet het, ik doe dat hier niet altijd reglemantair, foeifoei) en besef dat hij totaal verkeerd staat. Deze avond was ik nogal zeer laat thuisgekomen in termen van ‘laat voor de kinderen’: het was al half acht. De kinderen moesten nog eten en met Jan net ziek geweest te zijn wou ik hem niet véél te laat in bed (zijn normale uur is immers 19u en dat ging ik sowieso niet meer halen).

Ergens had ik verwacht dat Michel al ging thuis zijn en dat ik de kinderen dan kon afzetten zodat hij zou beginnen met hen eten te geven. Ondertussen zou ik dan een deftige parkeerplaats zoeken.

Maar het moet altijd lukken en net vanavond moest Michel overwerken en dus was hij nog niet thuis. Ik liet de boel dan maar de boel om eerst voor de kinderen te zorgen en ik zou dan de wagen wel verzetten als Michel thuiskwam.

Michel is pas om half tien thuisgekomen en ondertussen was ik het (uiteraard) totaal vergeten … tot ik die mannen in de straat zag lopen dus.

Parkeerwachters op zich, daar maak ik mij hier niet echt zorgen om. Zij zijn alleen bevoegd om tickets uit te schrijven en verder niets. ‘Echte’ boetes, PV’s, kunnen ze niet uitschrijven en aangezien ik een bewonerskaart heb zou ik dus toch geen ticket krijgen.

Maar als de politie erbij wordt geroepen wordt het een ander paar mouwen. Zij zijn immers wel bevoegd en het zou niet de eerste keer zijn dat ze een auto laten wegslepen hier in de straat, alhoewel ze dat tot nu toe alleen nog maar gedaan hebben als auto’s zich onterecht op de gehandicapten plaats zetten.

In zeven haasten ben ik de deur uitgevlogen, op mijn pantoffels, om mijn auto te gaan verzetten: de politieagent was net teruggelopen en de parkeerwachters waren doorgelopen. Vijf minuten sjans, dacht ik, en ik ben toertjes gaan rijden tot ik ergens een legale plaats heb gevonden.

Wat bleek toen ik terugkwam: vlak voor mijn deur staat een wagen met de verkeerde bewonerskaart en dendienen heeft geen ticket gekregen. Ofwel kunnen die mannen niet goed kijken, ofwel kwamen ze hier om een andere reden en heb ik mijn auto nu zo ver gezet voor niets.

Bah! Maar ik sta nu wel legaal

Gisterenavond om 22u werd Jan weer wakker, huilend van de koppijn. Hij voelde nog steeds warm aan en kreeg nog een lepeltje siroop. Ondertussen bereidde ik mij weer voor op een onderbroken nacht. Maar niets daarvan: na dat laatste lepeltje siroop heeft hij gans de nacht goed geslapen.

Deze morgen, nog voor ik uit mijn bed was geraakt (de wekker was al afgelopen, maar ik had de moed nog niet gehad erop te reageren) hoorde ik gekraak op de trap. Dé reden uiteraard om onmiddellijk zelf uit bed te komen.

En wie vond ik op de trap? Juist, Jan. Vrolijk en springlevend. Ze vinnig als een vis in water. Zo te zien volledig genezen.

Hij was zeer stilletjes naar beneden aan het komen (’Ik heb Louis niet wakker gemaakt’ zei hij heel trots) want hij moest naar het toilet.

Een hele opluchting voor mij om hem zo te zien dus. Toen ik hem vroeg of hij nog pijn had zei hij ‘alleen een heel klein beetje hier’ (wijzend naar zijn voorhoofd), maar je merkte er verder niets meer van.

We hadden al afgesproken dat hij vandaag niet naar school zou gaan maar bij mamie mocht blijven, dus heb ik dat plan maar niet veranderd: beter nog een dagje extra in de watten leggen en zeker zijn dat hij opnieuw 100% is. En als hij vannavond nog zo is, dan mag hij morgen, voor de laatste (volledige) dag, terug naar school.