San’s Weblog

Goesting is toch een raar iets.

Als ik goesting heb in iets, dan kan ik daar soms van eten tot mijn maag op springen staat. Neem bijvoorbeeld Chinees eten. Daar ben ik dol op. De porties die je daarbij krijgt zijn zeer ruim (toch bij onze Chinees), maar als ik begin eet ik niet alleen mijn portie op, maar meestal ook de overschot van iedereen anders.

Brood daarentegen, daar ben ik allesbehalve dol op. ’s Ochtends eet ik wel een boterhammeke. Het is daar, ik heb honger en als ik voor de kinderen moet eten maken kan ik evengoed een boterham voor mij meemaken. Op het station koop ik dan een koffie en zo heb ik mijn ontbijt op de trein.

’s Avonds eten wij ook boterhammen, met beleg dan. En soms zie ik dat dan wel zitten en eet ik mijn maaltijd met de kinderen mee. Maar heel af en toe heb ik daar absoluut geen zin in.

Zoals vanavond. Ik heb uiteindelijk één boterham gegeten (één sneetje brood dus) met choco, en dat was het. Niet dat ik daarmee gegeten heb. Maar ik heb vandaag zo geen goesting in boterhammen dat ik er geen tweede in krijg.

En ik heb ook niet specifiek goesting in iets anders.

Dus zit ik hier al een ganse avond met enerzijds een hongergevoel wegens niet genoeg gegeten, maar anderzijds ook het gevoel bovenaan mijn slokdarm (in mijn keel dus) alsof er geen hap meer doorkan.

Absoluut geen goesting om te eten … en dat doe ik dan ook niet.

Maar genen paniek: ik heb geen eetstoornis (hmm. Geen goede verdediging. Dat zeggen ze allemaal ): ik eet zeer graag en relatief normaal. Alleen, héél soms, heb ik geen goesting in eten. That’s all.

… maar nog niet.

Vandaag is Zelie 8 jaar geworden. Acht volledige jaren. Amaai.

Ik kan amper geloven dat het negen jaar geleden is dat we besloten klaar te zijn voor kinderen. En wat een prachtig resultaat.

Voor ‘haar verjaardag’ heeft ze haar eindrapport ook gekregen. De juffrouw zou haar in haar oor gefluisterd hebben dat ze de eerste van de klas is. Ze heeft ook een zeer goed rapport waar zij (zeer terecht) en wij eigenlijk wel trots op zijn.

Morgen nog een half dagje school, daarna twee maanden vakantie en dan het derde studiejaar. Mens, ons klein meisje wordt groot.

Ze zijn toegekomen: de door Zelie, Louis en Jan gekozen werkjes van op de SMAK-tentoonstelling “Verboden onder de 18j”. Ze zaten half in de bus en half uit de bus toen we vanavond thuiskwamen. Nog een geluk eigenlijk dat niemand ze uit de bus heeft gehaald.

De kinderen wouden ze direct openmaken maar ik ben een beetje sadistisch geweest: we moesten eerst nog naar de bakker en dus moesten ze wachten.

Eens we terug waren hebben ze dan nog een beetje gewacht en uiteindelijk pas open gedaan toen mamie toegekomen was.

Zelie en Jan hebben beide een werkje gekozen van Dick Frizzell: voor Zelie een huilende ajuin met het opschrift ‘Happy crying’. Jan heeft een banaan met opschrift ‘Happy being bent’. Louis zijn werkje is van Gerben Hermanus: een meneer op een skateboard met een knapzak op zijn schouder.

Ze hebben leuke dingen gekozen die zeer goed in hun kamer zullen passen. Ik moet toegeven: mijn kinderen hebben smaak Nu nog een kadertje errond en een nagel in de muur en dan kunnen ze blijven genieten.

Over exact drie minuten begint mijn ouderschapsverlof/vakantie.

Ik sluit hier af en en zeg tegen de collega’s: tot eind augustus, bye.