San’s Weblog

*volwassen modus uit* 

Dienen Facebook is wel wijs: ge kunt er iemand mee ‘poken’ ofte porren en nu ben ik mevrouw onnozelheid mag aan het porren.

Hihi

Ik zit hier al nen helen tijd met een grote glimlach op mijn gezicht wegens Zalige TV.

Programma? Pretty Woman uiteraard.

‘t Is uiteraard niet de eerste keer dat ik hem zie, zelfs niet de derde keer, en het zal alleszins niet de laatste keer zijn. Genieten gewoon.

Het einde van het schooljaar is nu wel heel dichtbij en dat begin ik aan vanalles te merken: Zelie die haar tafeldiploma haalt, Jan die plots kan fietsen, maar ook voor Louis veranderen er dingen die momenteel misschien wel het meest ingrijpend zijn.

Volgend jaar gaat hij immers naar het eerste leerjaar. Het is gedaan met kleuter zijn en ganse dagen spelen. Het zal (meer) werken worden.

Om de stap toch een heel klein beetje voor te bereiden zijn ze dinsdag met de derde kleuterklas een uurtje naar het eerste leerjaar geweest om te gaan kijken hoe het er daar aan toe gaat.

Hij is vol lof thuisgekomen en had zelfs huiswerk mee. Zo content dat hij was: nu werd hij wel écht groot hé.

Dinsdagavond is hij er niet meer toegekomen om het te maken, maar woensdagavond kon niets of niemand hem er van weerhouden om zijn huiswerk nu wel te maken. Hij nam het na het eten mee naar boven en heel geconcentreerd heeft hij het dan volledig gemaakt.

Yep. Hij ziet het volledig zitten voor volgend jaar.

Zelie heeft woensdag haar tafeldiploma gehaald en vandaag heeft ze het meegekregen naar huis.

Apetrots was ze, en terecht ook: ze heeft het diploma van de eerste keer gehaald, zonder ook maar één fout te maken én met een beetje tijd over. 

De juf had gezegd dat ze het diploma aan iedereen moest tonen, zelfs aan de poes en dat heeft ze dan ook letterlijk genomen: na papa en ik moesten Hecate, Anna, Louis en Jan kijken naar haar diploma :)

Ik heb haar een dikke proficiat gewenst en een ferme kus gegeven. Nu nog een mooi plaatsje vinden in de kamer om het op te hangen (alleen jammer dat het op zo’n lelijk rood papier gedaan is).

Deze avond hoor ik Jan plots hard huilen op straat. Zelie en Louis waren net binnen gekomen, dus er was niemand om hem te troosten en dus ging ik naar beneden kijken.

Jan lag op de grond naast Louis zijn fiets en had zich duidelijk pijn gedaan. Maar blijkbaar niet zo vreselijk hard want eens ik er was was de pijn al bijna voorbij.

Zo te zien had hij dus met Louis zijn fietsje gereden, hetgeen hij op school ook al deed: op een tweewielertje kruipen en dan met zijn voetjes ’stappen/rijden’ over de grond. Nog niet pedaleren dus.

Ik vroeg hem om de fiets binnen te zetten, maar hij zei dat hij aan het rijden was: nog ene keer. Ok zei ik hem en hij nam de fiets weer op, zette zich op het zadel, en begon te lopen/stappen. Toen hij een klein beetje aan het rollen was zette hij plots zijn voetjes op de pedalen en … hij begon te fietsen.

Helemaal alleen. Echt fietsen. Zonder steunwieletjes. Weg was hij.

Hij heeft nog een paar keer over en weer gefietst en het vlot goed. Draaien lukt nog niet zo goed: hij stopt dan en draait de fiets aan de hand, maar er weer opkruipen en vertrekken is geen probleem meer.

En ik die dacht dat dat pas voor volgend schooljaar ging zijn.

Deze namiddag, om 14u07 om precies te zijn, krijg ik volgend boodschap geforwarded:

• Michel Vuijlsteke

Kink in kabel!

———- Forwarded message ———-
From: B.
Date: Jun 22, 2007 2:04 PM
Subject: poes
To: Michel VuijlstekeMichel,

Is het mogelijk om jullie poes dit weekend reeds op te pikken?

Volgende week vrijdag vertrekken we en het is zo triestig voor de mama poes als ze op hetzelfde moment haar laatste poesje kwijtspeelt en wij ook nog eens verdwijnen.

Wat denk je?

B.

Tja, wij waren maar van plan dat beestje volgende week af te halen op het moment dat ik dan ook thuis ben voor de vakantie. Kwestie dat er toch iemand (zo veel mogelijk) zou bijzijn als de twee katten aan elkaar wennen.

Maar als het moet, dan moet het maar en dus heb ik B. opgebeld om af te spreken wanneer haar op te halen, want als ze dan toch moet komen dit weekend, kon het niet rap genoeg gaan.

Bijna onmiddellijk na school (eerst nog even langs de bibliotheek gepasseerd) zijn we er dan naartoe gereden om haar mee te nemen.

Zo een gemakkelijk beestje dat dat is. Ik was eigenlijk vergeten hoe een ‘normale’ kat zich gedraagt. De onze is niet ‘normaal’ want veel te bang wegens te vroeg van de moeder weg. De poes van Michel zijn ouders is niet ‘normaal’ want eigenlijk half (of toch een kwart) wild.

Nepthys laat zich zo maar pakken, zonder enig probleem, door iedereen en dus ook door mij. Ze laat zich aaien en loopt niet weg als je er naar kijkt. Ze liet zich dan ook gemakkelijk pakken om in een doos gestoken te worden zodat we haar konden meenemen.

Eens in de auto was het minder. Het beestje hield er duidelijk niet van om opgesloten te zitten en liet het duidelijk blijken: ze beet in de opening van het handvat en stak constant haar pootje erdoor om te proberen iets vast te grijpen. Op een bepaald moment had ze blijkbaar de opening voldoende open gebeten want toen ik aan de Dampoort kwam besloot juffrouw om uit de doos te kruipen.

Gelukkig stond ik stil en kon ik haar direct opnemen. Ik heb haar dan maar op mijn schoot gezet en, geloof het of niet, Nepthys bleef braaf zitten. Niets bang, alleen doodnieuwsgierig keek ze vanop mijn schoot in het rond naar alles wat bewoog en passeerde. Een paar keer heeft ze geprobeerd om van mijn schoot te gaan, maar ik hield haar gewoon zachtjes tegen en ze bleef dan weer braaf zitten.

Eens geparkeerd heb ik haar weer in de doos proberen steken om haar fysiek dan naar huis te kunnen dragen. Een beetje moeilijk want eens de auto stilstond sprong ze van mijn schoot en begon de auto rond te kruipen, maar na een beetje gejaag is het gelukt om haar te pakken en in de doos te steken. Ze is toch nog eens kunnen ontsnappen vooraleer we uit de auto waren, maar uiteindelijk zijn we veilig en wel, mét kat in doos, thuis geraakt.

Thuis heeft ze zich zonder problemen geïnstalleerd. Rondgelopen, alles geïnspecteerd, naar boven gelopen, beneden de kattebak en het eten bekeken. Ondertussen voelt ze zich al volledig thuis en op haar gemak. Ze gedraagt zich al alsof ze nooit ergens anders gewoond heeft.

Hecate daarentegen, dat is een ander paar mouwen. Ze is boos, bang en blijft kilometers bij Nepthys vandaan. Als ze al een beetje dichter komt is het om te blazen en te grollen. Nee, she’s not a happy kitten. Hopelijk went het rap voor haar en moet ik mij tegen maandag geen zorgen meer maken als we ze beiden alleen moet achterlaten als we gaan werken.

en dan ga ik slapen.

5 minuten: net genoeg om nog iets te schrijven.

5 minuten: om zeker te zijn dat Anna nu eindelijk slaapt.

Niet dat ze lastig was om een of andere niet bepaalde reden (babies hebben dat nu wel eenmaal af en toe). Neen, ze had wel degelijk een goede reden: ze heeft overgegeven.

Een goed uur heb ik er mee opgezeten om zeker te zijn dat het er toch wel allemaal uitlag wat er uit moest komen. Daarna wou ik haar terug leggen, maar ze krijste het kot bijeen én maakte daarbij haar zus wakker, dus heb ik haar maar meegenomen bij mij in bed.

Eerst protesteerde ze nog eventjes, maar algauw begon ze zich in allerlei bochten te wringen om de slaap te proberen vatten. Het lukte duidelijk niet want na 10 minuten zette ze zich recht en keek zo met een verslagen uitdrukking naar mij … ocharme.

Ik heb haar maar terug proberen leggen in haar eigen bed en hoera! het lijkt gelukt te zijn: toen ik haar neerlegde gaf ze geen kik. Ze leek opgelucht om in haar eigen bedje te mogen.

Zonet naar beneden gegaan om een was in te steken, want zowel haar beddegoed als haar slaapzak zijn (uiteraard) vuil. Gelukkig heb ik alles in reserve

De 5 minuten zijn voorbij en het is nog altijd stil. Ik kruip er dus ook maar in.

Net toen ik het laatste kind in bed aan het steken was begon het te regenen. De kinderen hun kamers liggen onder het dak en dus hoor je de regen wel goed daarboven en ik zeg nog tegen Louis: is dat geen mooi geluid.

Toen ik weer beneden was en mij goed geïnstalleerd had in de zetel keek ik naar buiten naar de regen die met volle kracht tegen de ramen aan het kletteren was en, sinds ik van boven kwam, nog een graadje toegenomen was. En toen ging het plots in mijn hoofd: Oeps! Het raam staat nog open in onze kamer.

Vliegensvlug ben ik naar de slaapkamer gelopen om het raam dicht te doen en wat ik dacht (wegens dat de regen hier vooraan op de ramen klettert) en waarop ik hoopte (want onze kamer is achteraan) was een feit: geen spatje regen binnen.

Gelukkig.

Eerst komen ze hier af met LinkedIn. Nu is het Facebook.

Al die speeltjes waarbij je naar elkaar mailtjes stuurt om vriendjes te zijn. Ha! Vroeger deden we dat gewoon op de speelplaats

Enfin. Mensen sturen mij mailtjes en ik klik dan om te aanvaarden (allez, meestal toch. Ik bezit op dat vlak een zeer lage discriminatiedrempel, maar een lage drempel wil nog niet zeggen dat ik er geen zou hebben hé).

Maar voordat ge dat kunt doen moet ge uiteraard zelf een profiel aanmaken en nitwit die ik ben doe dan het hoogstnoodzakelijke maar er effectief mee werken … dat is een andere zaak.

Kijk zie. Ik doe mijn best en soms lukken bepaalde dingen in die zaken maar de praktische kant ervan en hoe nuttig dat allemaal nu wel is, dat vraag ik mij soms toch af. Langs de andere kant: ik heb al acht vriendjes, nèh nèh nènè nèh

Gisteren was het de allerlaatste controle bij Kind & Gezin met Anna. De resultaten:

• gewicht: 9,660 kg
• hoofdomtrek: 47 cm
• lengte: 76 cm

Anna kan alleen eten (nog niet goed scheppen, maar het lepeltje naar haar mond brengen en eten erin stoppen is geen probleem: de lepel wordt niet omgekeerd en alles beland in haar mond) en van een beker zonder tuit drinken, en blijkbaar is dat nogal vroeg, dus op dat vlak scoort ze.

Ze loopt nog niet alleen en zegt nog niet veel woorden, maar dat is niet speciaal laat, eerder normaal.

Voor het lopen is ze wel goed aan het oefenen. Vandaag liep ze voor het eerst aan één hand zonder dat ze na twee passen begon te zagen opdat ik ook mijn ander hand zou geven.

Qua spreken, vermoed ik dat Anna niet al te vlug zal zijn: ze kan het zo goed uitleggen zonder woorden dat ze er waarschijnlijk niet gauw het nut van zal inzien

Voor de rest doet ons meisje het heel goed, niets op aan te merken.

Laatste controle en tevens laatste spuitjes (polio/di-te-per/hepatitis en het nieuwe vaccin tegen pneumokokken). Daar waar Anna nog geen enkele keer gereageerd heeft op de vorige spuitjes, had ze vandaag toch een beetje verhoging, maar ondertussen is dat ook al weer volledig voorbij.

In principe is er nog een bezoek op twee jaar, maar ik heb maar gezegd dat ik daar niet aan mee doe: ik zie er het nut niet echt van in. Zelie heeft dat bezoek wel gehad, maar eigenlijk alleen omdat Louis dan pas geboren was en we er toch moesten zijn voor hem. Voor Louis en Jan had ik telkens wel een afspraak, maar uiteindelijk ben ik er nooit geraakt. Deze keer heb ik er dus gewoon geen gemaakt en gezegd dat ze mij ook niet moesten contacteren, want anders doen ze dat wel.

Dus wat ons betreft hebben we gisteren een hoofdstuk afgesloten.

Next.