San's Weblog

Het is eeuwen geleden dat ik nog naar een concert geweest ben en ik heb de laatste jaren geen zin meer om te gaan: te luid en te druk en ge kunt de muziek toch beter horen in uwen luien zetel thuis, nietwaar.

Anderzijds is er uiteraard die sfeer van een live concert die niet na te doen is.

Enige tijd geleden zei ik nog dat ik niet echt fan ben van veel groepen, maar ik moet zeggen, één van de groepen/zangers die mij tot zijn fans kan rekenen is toch wel Crowded House. Voor zover ik mij herinner vind ik ze al fantastisch van bij hun eerste plaat.

En wat hoor ik nu vanavond op Zomer 2007, van de heren zelf: Crowded House zal ik oktober een concert geven in België. Ze wisten niet te zeggen wanneer en waar juist, maar wel dat het binnenkort wel zou bekendgemaakt worden. Tja, want presentator Marcel Vanthilt wist het zelf ook nog helemaal niet.

Vorige keer, toen ik absoluut een concert wou zien, heb ik het gemist wegens in het geheel niet op de hoogte te zijn (en ook niet weten hoe ik op de hoogte zou moeten komen) van concertagendas. Vandaar hierbij een oproep:

Lieve mensen, als jullie te weten komen wanneer en waar Crowded House zal optreden, laat het mij aub weten? En liefst voordat het concert uitverkocht zou zijn

Het is Lenny Henri op BBC en het is een soort reportage over humor op het werk. Hij probeert zo een heel pak beroepen uit en maakt er dan grapjes over in zijn show. Niet gemeen of zo want zijn ‘ex-collega’s’ zitten in de zaal, gewoon leuk.

Een van de beroepen die hij doet is die van ‘traffic warden’, ook hier gekend als de parkeerwachters. De mannen die de parkeerboetes geven dus. In Engeland het meest uitgelachen beroep ook blijkbaar.

Ik moet toegeven dat ik er ook geen voorstander van ben, van die mannen met hun mini computerkes die de boetes uitschrijven. Niet dat ik mijn boetes niet betaal (ja, ik heb er al een paar gehad én verdiend), maar het is gewoon niet leuk om ze tegen te komen en dan zeker niet als ze u juist betrapt hebben. Vermoedelijk ben ik niet de enige.

En wat ik dus wel een beetje grappig vind nu, is dat er op de bussen nu grote reclame staat in de zin van ‘Het parkeerbedrijf bestaat 25 jaar’. Als ik dat zie denk ik altijd: wie wil dat nu in godsnaam vieren?

Het is avond, de kinderen slapen en wij zitten gezellig samen TV te kijken.

Als het pauze is denk ik plots aan iets dat Zelie mij vertelde voor het slapengaan vanavond en ik begon dat aan Michel te vertellen.

Na de eerste pauze in mijn zin merkte ik iets op. Of beter: ik merkte een gebrek aan iets op. Ik verzet mij een beetje om Michel beter te kunnen zien en wat blijkt: hij ligt te slapen.

Hoogtijd blijkbaar dat hij een pauze ingelast heeft.

Het was een traag begin van de dag. Zelie en Anna sliepen ‘uit’ tot half acht. Jan en Louis heb ik pas gezien om half negen. Een uitzonderlijke luxe.

Alles ging supertraag en uiteindelijk waren we pas tegen elf uur klaar om naar buiten te gaan. Terwijl Anna sliep stelde ik voor om nog even naar de bloemenmarkt te gaan en Zelie en Jan vonden dat een goed idee. Louis wou thuisblijven bij papa.

Na nog wat over en weer geloop konden we een half uur later eindelijk vertrekken (heb ik al gezegd dat het een beetje traag ging vandaag) en net toen we op punt stonden in de auto te stappen passeerde onze buurvrouw met haar kinderen op weg naar … ons buurtfeest.

Oeps. Verdorie. Glad vergeten.

Plannen onmiddellijk gewijzigd, Louis uit zijnen luie zetel gehaald en tot aan het park gewandeld met de drie oudsten (Anna sliep nog altijd) om een glaasje te delen met de buren. En plezant dat het was.

PS: voordat ik commentaar krijg dat ik met de auto naar de bloemenmarkt wou gaan: het was niet uit luiheid, maar om praktische redenen want ik had, naast een hoop bloemen, ook (veel) potgrond nodig en om dat te voet van de Kouter naar huis sleuren terwijl ik op twee kinderen moest letten, zou zo geen goed idee geweest zijn.

Door al de drukte van gisteren was ik het nog haast vergeten ook.

Voordat het volk toekwam gisteren in de zaal had Michel een beetje (voor de kinderen) leuke muziek opgezet. Anna was aan het kruipen en toen ze de muziek hoorde begon ze te ‘dansen’: op haar knietjes hief ze haar armpjes afwisselend omhoog op maat van de muziek. Ongelooflijk grappig om zien (en neen: we hebben er geen beelden van).

Na een zeer korte tijd vond ze dat niet meer leuk en ging op haar poep zitten, vandaaruit zette ze zich recht, zonder enige steun, EN DEED TWEE STAPPEN! volledig alleen en zelfstandig.

Daarna heeft ze het nog eens gedaan, voor het volk toekwam, en ’s avonds, toen ze eindelijk volledig op haar gemak was met het volk, heeft ze het nog eens gedaan.

De marathon zal ze nog niet zo gauw lopen, maar haar eerste stapjes zijn dus een feit (en neen, ook hier hebben we geen beelden van ).

Voorbij. Gedaan. Het feestje.

Uiteraard was het niet deze morgen in de Wossname, maar deze namiddag in de Prinsenzaal van de Karmelieten.

Een goed half uur geleden thuis gekomen en vlug vlug vlug de kinderen in bed gestoken en nu zit ik eindelijk neer. Eindelijk, want ik ben geradbraakt.

Het was een hectische dag. Vooral rekening houdend met mijn gewoonlijke manier goede organisatie en planning *kuch kuch* kunt ge u inbeelden dat ik in alles mooi op schema was *hmm*.

Maar alles was min of meer op tijd in orde: ik was alleen niet daar om de eerste mensen te ontvangen wegens vast in het verkeer toen ik de taarten ging halen bij Françoise: braderij in de Brabantdam, weet ge, en dan is het eigenlijk geen goed idee om taarten te bestellen bij een bakker die er vlak bij gelegen is.

Maar ik denk dat iedereen (21 volwassenen, 18 kinderen en 3 babys) zich geamuseerd heeft. Voor de kinderen hebben we twee mensen laten komen van Kip van Troje die hen leuk bezig gehouden hebben met circustruukjes. Op die manier konden de volwassenen ongestoord met elkaar praten en moesten we niet achter de kinderen aanlopen.

Bijna alle taarten (vier grote – alleen nog vier kleine spietjes zijn er over) en alle cakes (drie stuks) zijn opgegeten geweest. De chips zijn op en er zijn veel broodjes gegeten met beleg en sla en tomaat en komkommer en … Er zijn liters koffie gedronken, een paar liters wijn (niet overdreven), pintjes (ook niet overdreven), veel water en chocomelk.

Tegen half negen was zo goed als iedereen weg, behalve een koppel zeer vriendelijke mensen (ook wel vrienden genaamd) die ons geholpen hebben om alles op te ruimen en af te wassen en zelfs nog hun auto gaan halen zijn zodat we alles in één keer zouden kunnen naar huis brengen. Fantastisch toch.

Nu staat alles binnen in huis. Alles dat in de frigo moet staat erin, maar voor de rest heb ik alles gewoon laten staan waar we het neergezet hebben. De keuken moet toch dringend opgeruimd worden en dat zal dan morgen eindelijk gebeuren.

En nu: verder kijken naar Sleepless in Seattle en dan gaan maffen. Zolang ik maar niet te veel meer moet bewegen is het goed, want ik denk niet dat mijn benen het lang zouden volhouden.

Nog acht daagjes werken en dan ben ik 59 dagen thuis.

59 lange, zalige, niets-moeten-alles-kunnen dagen.

Zaterdag krijgt Zelie (eindelijk) haar feestje voor haar niet-communie en verjaardag. We hebben dat een beetje gecombineerd want zo zijn we er direct in één ruk vanaf.

‘k Heb een beetje een lijstje opgesteld van wat er allemaal moet gebeuren en ik denk dat ik aan alles gedacht heb en op schema zit:

• zaal zoeken en huren – check: contract getekend, terug binnen gestoken en betaald
• entertainment for the kids – check (moet wel nog contractje binnensteken, maar het voorschot is betaald)
• mensen uitnodigen – check
• schoolvriendjes vragen – check
• bevestiging van mensen verkrijgen – check
• tafelversiering – check
• taarten bestellen – check
• sleutel zaal afhalen – morgenvroeg
• broodjes en beleg kopen – morgenvroeg of -avond eens naar de Colruyt (heb in de voormiddag nog een vergaderingske)
• cakes bakken – morgennamiddag of -avond (afhankelijk van hoe lang de vergadering duurt)
• fruitsla maken – morgenavond (fruit kopen samen met broodjes en beleg)
• zaal in orde brengen – zaterdagvoormiddag/-middag
• kadootje kopen voor Zelie – straks hier in Brugge eens kijken (‘k weet gelukkig wat ik moet hebben en waar ik het kan halen)
• koffiemachines lenen – straks bellen naar de mensen (= zus en schoonmoeder) mét én met een grote thermos
• drank inslaan – samen met broodjes …

Ik denk dat dat het zowat is. ‘Vooral het feit dat ik voor mensen gezorgd heb die de kinderen zullen bezig houden, dat vind ik fantastisch: zo ga ik ook een beetje kunnen genieten van de mensen ipv. achter de kinderen te moeten aanlopen en hen bezig te houden.

‘t Zal nog veel lopen worden, maar ik denk dat alles op schema zit. Vooral vrijdagavond wordt het zeer druk, maar niet gaan, dat bestaat niet.

Voila, nu nog een dagje werken en dan kan ik aan de laatste spurt beginnen.

Gisteren was het de laatste vergadering van de oudervereniging van dit schooljaar. Kan ook niet anders want binnen een goede twee weken is de school gedaan, nietwaar.

Het was wel niet de laatste vergadering van het ‘mandaat’ want het mandaat begint pas te lopen eind september, na de verkiezingen, en er is nog een vergadering begin september.

Maar dus de laatste vergadering voor de grote vakantie. En daarna moet er nog navergaderd worden.

Gisteren was dat zeker nodig want het was een bewogen vergadering geweest. Niet dat we daarna doorgeboomd hebben over de vergadering zelf. Absoluut niet: we hebben over vanalles gekletst behalve de vergadering. Ons hoofd geledigd voor de vakantie.

Maar het was gezellig. Eerst in het Gebed gezeten tot die mensen ons buitenstaken wegens lang na sluitingsuur en wegens dat wij nog iets wouden drinken maar het daar niet meer kregen. Dan naar de buren, de Marimain, waar we eigenlijk nog net op tijd waren om nog iets te mogen drinken.

Na een tijdje daar gezeten te hebben begon ik opeens ‘te stuiken’: ik zat te knikkebollen en begon, ondanks al het lawaai en het leuke gezelschap, bijna in slaap te vallen en dat vond ik een goed moment om te besluiten om toch maar eens naar huis te gaan.

Mijn beslissing om huiswaarts te keren was blijkbaar ook een teken voor mijn mede -blijvenplakkers en toen we op ons uurwerk keken verschoten we ons een ongeluk: het was half drie. Niet te verwonderen dus dat ik in slaap aan het vallen was.

Vorige nacht dus met moeite vier uur geslapen en ik kan gerust zeggen dat ik het voel in elke zenuw van mijn lichaam.

‘t Zal niet laat worden vanavond. Echt niet.

Als de kinderen ergens pijn hebben en het is niet al te ernstig, zeg ik soms ‘Geef hier, ik zal ‘het *whatever pijn doet*’ afsnijden’ en dan beginnen ze meestal te lachen en roepen dan luid ‘Neen!’.

Jan dus ook, maar toen ik hem tot voor kort vroeg waarom in het niet mocht doen, kon hij daarop geen echt antwoord geven. Hij lachte alleen en zei nog eens ‘Neen, omdat dat niet mag’.

Deze morgen zei hij dat hij een kroetje op zijn vinger had (hij had geen pijn) en ik zei dus dat ik hem wel zou afsnijden, die vinger. Volmondig zei hij dus ‘Neen!’, waarop ik hem vroeg waarom niet.

‘Omdat, als je snijd met een schaar, dat pijn doet’.

Hij heeft een volgende stap gezet in zijn bewustwordingsproces.