San's Weblog

Ik heb een nieuwe tas gekocht. Bij Temmerman op de Groentenmarkt in Gent.

Temmerman is nu niet echt een winkel voor tassen. Ze hebben er, daar niet van, maar het zijn meestal schone leren en dure. Voor de rest ga ik daar alleen binnen voor bureaumateriaal.

Maar ik was daar al een paar keer gepasseerd en ze hebben daar nu een goedkopere lijn binnen die er zeer leuk en fris uitzag. Toen ik een tweetal weken geleden passeerde met de kinderen en ik in een koopbui was (uit noodzaak: de kinderen hadden schoenen nodig *verdedigt ze zich*), ben ik eens binnen gesprongen om de tassen eens goed te bekijken.

Van dichtbij zagen ze er nog leuker uit dan in de etalage en na de modellen eens goed bekeken te hebben en op aandringen van Zelie *kuch, kuch* heb ik er dan toch eentje gekocht met het oog op uitstapjes deze zomer met de kinderen.

‘k Heb ze eerst nog een weekje laten liggen maar vorige week ben ik ze eindelijk beginnen gebruiken en content dat ik er van ben. Heel praktisch is het niet want ik heb een nogal groot model genomen en er zijn geen zijzakjes waarin je de kleine brol kwijt kan.

Maar juist dat eigenlijk maakt een deel uit van de charme: het is zo een echte rommeltas waar je alles in kwijt kan en om dingen terug te vinden moet je ze soms eerst volledig uitkeren.

Prrr. Prrr.

Jawel: nog eens een postje over Anna.

Haar fijne motoriek gaat er ook met sprongen op vooruit. Sinds enige tijd wil ze bijna niet meer eten als ze het niet zelf kan doen.

Ik weet dat ze al eens zo een fase gehad heeft, maar toen kón ze het echt nog niet. Het scheppen wou niet lukken, de lepel naar haar mond brengen al helemaal niet en als hij haar mond al bereikte dan lag het eten er meestal al af of werd het volledig rond haar mond gesmeerd.

Die coördinatie die vroeger mankeerde is er nu wel. Meestal wil ik haar een hapje geven en draait ze resoluut haar hoofd weg. Als ik het lepeltje dan in haar bord legt neemt ze het mooi en goed vast in haar handje en brengt het mooi naar haar mond mét al het eten er nog op.

Het scheppen zelf wil nog niet lukken: het lepeltje glijdt eerder over het eten dan dat ze het erin kan steken, maar dat komt dus nog.

Deze namiddag heeft ze dan ook nog druiven van de tros getrokken: helemaal alleen en heel voorzichtig … of toch: ze heeft er twee af kunnen trekken, de rest heb ik haar gegeven.

Next!

Gisteren gaf mijn nichtje Stef een feestje voor haar 25ste verjaardag (de huwbare leeftijd volgens haar zusje S. en ze wou dat ik het haar nog eens duidelijk zou zeggen kwestie dat nichtje Stef nog steeds vrijgezel is ).

Het was weer goed in orde. De lokatie was fantastisch: het Melkhuisje in het park van Aalst. Mijn tante en nonkel stonden achter de BBQ samen met een koppel vrienden. Er was spek, ribbetjes, kippeboutjes en heel lekker speenvarken. Lekker (pasta)slaatjes, koude groenten en sausjes erbij en het allerbelangrijkste: wreed goed gezelschap.

Ik wou het niet te laat maken omdat ik dacht deze namiddag te moeten gaan tellen en om 23u30 begon ik dus afscheid te nemen van iedereen.

Maar nichtje S. kwam vragen of iedereen een kwartiertje later zou willen naar binnen gaan omdat ze een verassing voorzien had voor haar zus en dus wou ik nog wel eventjes wachten.

Dat kwartiertje is uiteindelijk anderhalf uur geworden en ik ben dus blijven plakken. Niet dat ik daarvoor een inspanning moest leveren hoor

Twee uur na mijn geplande vertrek ben ik er uiteindelijk toch vanonder gemuisd zodat ik tegen 2u in bed zat. Veel te weinig geslapen dus, maar ja, het was het waard.

Anna heeft weer koorts. Sinds vrijdagavond.

Ik ben nu niet de persoon om direct naar de dokter te gaan crossen. Met vier kinderen passeren er regelmatig virusjes en koorts is op zich niet echt iets om je heel veel zorgen over te maken. Het zijn de andere symptomen waar ik goed naar kijk en me laten besluiten of ik al dan niet naar de dokter zou gaan.

Gisteren had ze dus ook koorts en eigenlijk nogal veel (39,2 °C ’s ochtends en nog 38,7 °C ’s avonds) maar voor de rest leek ze niet echt ziek: ze was vrolijk en actief en sliep goed, al sliep ze wel een beetje langer dan normaal maar dat is in de omstandigheden normaal.

’s Ochtends en ’s middags heeft ze niet al te veel gegeten, wat normaal is als ze niet goed is, maar gisterenavond at ze dan wel goed. En drinken deed ze genoeg.

Deze morgen leek het echter nog niet verbeterd en gezien het er naar uit zag dat Michel deze namiddag alleen ging zijn met de vier kinderen, ben ik voor de zekerheid toch maar naar de dokter geweest.

Gelukkig heeft hij bevestigd wat ik dacht: niets om je zorgen over te maken. Een beetje een rode keel, maar absoluut nog niet ontstoken. Voortdoen dus met wat ik al deed: koortsbestrijdend behandelen, haar het laten uitzieken en zorgen dat ze genoeg drinkt.

Al die virusjes zijn goed voor de weerstand. Ze kan er alleen sterker uitkomen.

Deze namiddag was ik dus opgeroepen om te gaan bijzitten in een telbureau. Ten laatste om 13u45 moest ik mij aanmelden aan bureau 68B.

De voormiddag was nogal zeer druk (naar dokter met Anna, koeken halen, ontbijten, stemmen, buurtdrink, eten maken) waardoor ik maar net op tijd aan het gebouw toekwam: 13u42 en toen moest ik het lokaal nog vinden.

Ik moet toegeven dat ik al (veel) betere aanduidingen heb gezien en ik was blijkbaar niet de enige die dat vond. Meer dan één persoon liep daar in het gebouw rond te dwalen, niet wetende of we nu naar links, rechts, boven of onder moesten.

Na enigzins verkeerd gelopen te hebben vond ik uiteindelijk toch het bureau en ik was de zesde persoon die aankwam. Toen ik mijn naam zei bleek ik eigenlijk pas derde plaatsvervangende bijzitter en de eerste van de plaatsvervangers die toekwam. De aanwezigen waren de voorzitter, zijn secretaris en al drie van de vier bijzitters. Indien niemand verder nog zou opdagen zou ik dus moeten blijven.

Vlak na mij kwam dan de eerste plaatsvervangende bijzitter toe en daarna de tweede plaatsvervangende. De kans dat ik moest blijven was plots gereduceerd tot nihil.

Wij plaatsvervangers hebben tot de allerlaatste minuut mogen wachten om zeker te zijn of we nu al dan niet moesten blijven en om één minuut voor twee is de laatste bijzitter toch nog komen opdagen. Nét op tijd.

De eerste plaatsvervangende bijzitter was opgelucht dat ze toch niet moest blijven: ze heeft blijkbaar twee tieners in huis die in de de examens zitten. De tweede plaatsvervanger en ikzelf hadden de opluchting al meegemaakt toen we wisten dat de eerste plaatsvervanger er was.

En dus heb ik nu onverwacht de namiddag vrij. Niets gepland en alle keuze van de wereld om nog dingen met de kinderen te doen.

Misschien straks eens naar het park?

Kijk zie. Over het algemeen ben ik niet zo voor propaganda. Iedereen stemt voor de mensen die hij/zij bekwaam vindt en daar moei ik mij niet mee.

Maar omdat mijn wederhelft blijkbaar per se naar andere vrouwen wilt kijken en ik toch moet weten over wie het gaat, kwam ik op de website van de sp.a terecht en heb ik eens gekeken naar de Kamerlijst voor Oost-Vlaanderen.

En wat blijkt: op de 12e plaats staat Meester Betrand Vrijens.

In een ver verleden ben ik ook advocaat geweest en ik heb toch een paar keer de eer gehad met de heer Vrijens een zaak te hebben. Of neen. Zo mag ik het niet stellen want wij hebben nooit samen gewerkt. Eén keer had ik een zaak waarin hij ook verscheen en één keer heb ik hem gecontacteerd om inlichtingen te verkrijgen.

Als broekje in de advocatuur heb je het niet altijd gemakkelijk en meester Vrijens was één van die zeldzame advocaten die het niet te min vonden om een stagiairken uit de nood te helpen en goed advies te geven, ook al kende hij mij van toeten noch blazen.

Neen, nen sympathieken mens die zijn dossiers zeer goed kent en die het belang van zijn cliënten voorop stelt, en die cliënten, dat waren in grote getale vreemdelingen die hier verblijf probeerden te verkrijgen.

Moest ik sp.a stemmen (ik ga dat hier nu echt niet aan jullie neus hangen hoor, in tegenstelling tot Michel) dan zal dienen mens zeer zeker mijn stem krijgen. Als jullie sp.a stemmen, geef hem de jouwe ook maar. Ge zult het u niet beklagen.

Ah ja. ‘t Is allemaal niet waar. Het wordt overdreven en er wordt de mensen nodeloos angst aangejaagd.

Neeneenee. Ge moet daar eerst eens rustig naar laten kijken en een wetenschappellijk onderzoek naar laten doen (want dat is nog nooit gedaan, nietwaar) en dan pas conclusies trekken.

Leve het Vlaams Belang. We mogen voortdoen gelijk dat we bezig waren.

Tja, het *massaal* mocht niet wezen, maar voor die brave lieden onder u, hier vijf dingen die jullie nog niet over mij wisten.

• Toen ik een kleuter was, passeerden we in het park bij een bankje waaronder een uitgegoten zak chips lag, duidelijk door iemand laten vallen. Ik heb mij even kunnen afzonderen en toen mijn mama mij terugvond zat ik onder de bank de chips van de grond op te eten: Grills gerookt. Ik vind die nog altijd zalig lekker.
• Ik zit vol tics en ben zeer nerveus van nature (het ene zal wel voortkomen uit het andere zeker) … meer uitleg hoeft daar niet bij, dat is gewoon visueel.
• Ik ben dol op Londen. Niet dat ik er al zoveel geweest ben (een drietal keer), maar telkens ik er kom voel ik me echt gelukkig. Breidt dat eigenlijk maar uit naar Engeland.
• Ik ben een prutser: naaien, haken, quilten, kralen opsteken, vlechten, … als ik maar bezig ben met mijn handen, als ik maar kan prutsen. Volledig in tegenstelling tot mijn nerveuse natuur, maar daar wordt ik kalm van.
• Als kind speelden wij (= ik, mijn broer en zus) veel op straat (jaja, de goede oude tijd toen dat nog kon). Wij zijn ooit eens te lang weggebleven en mijn ouders vonden ons niet op ‘the usual places’. Toen we eindelijk thuiskwamen was ongeveer het ganse Oudenaardse politiekorps naar ons op zoek. Cool hé!

‘k Ga dit stokje van deze keer eens doorgeven (en op voorhand mijn excuses als jullie het al gehad hebben): Minnie en Lies.

De volgende keer dat iemand mij dit stokje gooit verwijs ik wel gewoon naar deze post en de vorige hoor: jullie weten nu genoeg van mij

Vandaag had Louis een daguitstapje met de klas: een bezoek aan De wereld van Kina, meer bepaald aan de tuin.

Gisteren voor sandwiches gezorgd, deze ochtend zijn pick-nick samengesteld en dan op weg om iedereen op tijd op de juiste plaatsen af te zetten.

Maar er was een probleempje vandaag.

Op maandag begint de school pas om 8u50 maar de opvang begint zoals op alle andere dagen, namelijk om 7u30.

Zelie en Louis zijn meestal een van de eersten die toekomen op school. Daarna is het richting school van Jan en onthaalmoeder om dat op tijd aan het station te zijn om mijn trein van 8u35 te halen.

Voor zijn uitstapje moest Louis vandaag niet afgezet worden op school, maar was de afspraakplaats vlakbij de Tuin … om 8u50. Dus geen opvang voor Louis en mama zou dus de trein missen.

Niet alleen de normale trein, maar direct ook de volgende die om 9u02 vertrekt. Het zou dus direct een uur later zijn vooraleer ik op het werk zou zijn.

Maar komt dat tegen: toen ik Jan afzette op zijn school vertrok daar juist mama C. met haar zoontje L. Zoontje L. is het beste vriendje van Louis en zij heeft nog een ander zoontje dat bij Jan in de klas zit. Vandaar dat ze dus op Jan zijn school was: ze had net haar ander zoontje afgezet.

Ik had er al vaag over lopen denken om haar dit weekend te bellen en haar te vragen hoe zij het ging regelen. Zij wonen nogal ver van Gent maar zij werkt in Gent en zet haar zoontjes op ongeveer hetzelfde moment af als ik de mijne. Bijna dagelijks babbelen we dus wel en Louis is er ook al gaan logeren.

Moest zij dan later naar haar werk gaan en L. zelf afzetten aan de plaats van afspraak zou ik haar dus kunnen vragen of zij Louis zou willen meenemen. Maar ik vind dat dan zo opdringerig van mijzelf en heb dus niet gebeld.

Maar toen ik haar deze ochtend tegenkwam was het ongeveer het eerste dat ze vroeg: of zij Louis niet moest meenemen. Fantastisch gewoon.

Ik was zeer blij en dankbaar. Louis was ook zeer gelukkig want nu mocht hij met zijn vriendje samen op pad.

De trein van 8u35 heb ik dus zonder problemen gehaald, dankzij C. en L. Nogmaals: bedankt.

Kijk zie, mijn familie wordt almaar bekender en bekender.

Eerst worden hier en daar gevraagd aan mijn wederhelft om foto’s te trekken/gebruiken/whatever.

Nu wordt sebiets ook mijn broer op fotografievlak een bekende naam: de website is er alvast en vanaf 17 juni begint de eerste van zijn twee opeenvolgende tentoonstellingen in het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten in Oisterwijk (weliswaar in Nederland maar ‘t is niet zo ver, vlak bij De Bosch).

Ga dat zien! De eerste tentoonstelling, die loopt tot 24 juli, gaat over de natuur in Nederland. De tweede gaat over landschappen en fauna in het Groene Woud en loopt tot 1 september (tevens de dag trouwens van zijn 38ste verjaardag).

Hopelijk kan hij dat dan goed vieren hé: een mooie verjaardag en succesrijke tentoonstellingen.