San's Weblog

Reclame: ze smssen je om te zeggen waar er alcoholcontroles zijn.

Hoe stom kunt ge nu zijn om daarvoor te willen betalen: als ge rijdt, drinkt ge toch gewoon niet. Het mag er toch niet toe doen of er alcoholcontroles zijn of niet.

Voor de stommelingen die dat een wijs systeem vinden: Koop u een stel hersens! Ge mankeert er duidelijk! Idioten!

Sinds kort ben ik geen free lance medewerker meer van het Project, maar een officieel full time lid (whatever that may mean).

Bijgevolg zullen jullie misschien af en toe daar iets meer over horen en hier is het eerst al. We werken aan een nieuwe reeks daar en hebben daarvoor jullie bijdrage nodig. Wij zoeken immers kotverhalen.

Onze ploeg draagt al zijn steentje bij, maar laat dat u niet tegenhouden en stuur zelf ook uw ding op. Eén adres: redactie@gentblogt.be

Anna houdt daar blijkbaar niet echt van. Van verandering.

‘k Had het al gemerkt toen de kinderen overlaatst nog eens een nachtje bij hun grootouders gingen slapen. Grote Paniek bij Anna van het ‘vreemde’ bed en de ‘vreemde’ omgeving. Tussen tekens, want zo vreemd is het allemaal niet: we hebben daar meer dan vier maanden gewoond en we waren pas weer vier weken terug thuis.

Deze middag nog eens een bewijs. Een tijdje geleden had ik de hoofdbescherming van uit haar bedje genomen om te wassen. Dat wassen was onmiddellijk gebeurd, maar er moest nog een koordje terug aangezet worden om het te kunnen vastmaken en dat was er tot vandaag niet van gekomen.

Deze voormiddag eindelijk het nodige naaiwerk gedaan (dat touwtje was uiteraard niet het enige) en dan onmiddellijk het hoofdeind terug in Anna’s bed gedaan.

Toen ik haar daarnet in haar bedje legde voor haar middagdutje keek ze met heel grote ogen rond. En hoe langer ze keek, hoe meer angst erin kwam: de realisatie dat er iets veranderd was. Iets nieuws. Toen ik wou weggaan is ze beginnen krijsen van schrik. Ik denk echt dat ze ervan overtuigd was dat ze ergens anders moest slapen dan in haar eigen bed.

Het heeft niet lang geduurd, dat wenen. Maar toch. Als ze zo huilt gaat het door merg en been. Eens zien of ze het tegen vanavond al gewend zal zijn.

De laatste weken, en dan vooral de Gentse Feesten, zijn goed in de kinderen hun kleren geschoten.

Sinds ze afgelopen zijn loopt Jan doodmoe. Hij doet niet anders dan vallen en huilt om het minste. Hij is ook zeer hangerig en zaagt enorm en er is eigenlijk weinig huis mee te houden: de ene moment is hij zo actief en vrolijk als wat, het andere moment zit hij als een hoopje ellende op mijn schoot.

Louis is eigenlijk maar marginaal beter: hij weent sowieso al rap, maar nu nog veel rapper. Alles is moeilijker en lastiger.

En Anna is zo een beetje haar ritme kwijt. Alhoewel zij gelukkig altijd haar middagdutjes heeft kunnen doen, was het ‘s avonds toch altijd later dan normaal. Als ik haar, de week na de Feesten, in bed stak hoorden wij haar een half uur tot een uur later nog babbelen en lawaai maken. Gisteren heb ik haar dan een beetje vroeger wakker gemaakt uit haar middagdutje en ‘s avonds haar op tijd in bed gestoken en voor het eerst sinds twee weken heb ik haar niet meer gehoord.

De enige die gelijk nergens last van heeft is Zelie, maar zij is dan ook al een beetje ouder.

Gisteren dan maar besloten om er een eind aan te maken: vanaf vandaag gingen we het kalmer aan doen en vliegen ze allemaal vroeger in bed, tot ze uitgerust zijn. Aan Zelie en Louis heb ik het uitgelegd en ik denk dat ze het wel begrijpen. Niet dat ze ermee akkoord zijn, maar ze verstaan het toch … hoop ik. Vooral dat zij tweeën zaterdag op kamp vertrekken voor een week en dat het daar uitputtend genoeg zal zijn.

Jan is vanavond zonder veel protest gaan slapen, maar net als de vorige avonden zei hij, eenmaal in bed: maar ik ben niet moe! Duizend man sterk dus. Geen probleem, zei ik, rust dan alleen een beetje. Nog geen vijf minuten later lag hij wel al te ronken.

Louis en Zelie trekken het nog wel een beetje. Voor zover ik zie leest Zelie nog in bed en Louis horen we na een half uurtje nog eens naar het toilet gaan. Maar ze zijn tenminste gescheiden en al slapen ze niet, ze rusten toch.

Al twee dagen op rij geven ze regen en onweer. Al twee dagen op rij wouden we naar buiten en zijn we ook naar buiten gegaan. En al twee dagen op rij regent het in de ochtend en ‘s avonds, maar niet overdag.

Al twee dagen op rij zijn we dus droog gebleven en dienden we onze regenjassen niet te gebruiken.

Al twee dagen op rij chance.

Hij is uit, de nieuwe Harry Potter.

Een beetje teleurgesteld in de doden, maar anders wel goed. Allez, goed. Sinds ik beginnen lezen ben slaap ik veel te weinig wegens te spannend en te nieuwsgierig om weg te leggen. Dus toch iets beter dan goed.

Michel zit zich hier al dagen op te winden dat ik hem nu nog niet uithad, dus hij kan zich ook weer ontspannen.

Next!

Het is acht uur en twintig minuten en alle kinderen zitten al tien minuten in bed. Wat eigenlijk vroeg is want nu met de vakantie blijven Zelie en Louis toch wel normaal gezien tot negen uur op. Maar ik wou een beetje rust. Stilte. En het was een lange dag, dus de kinderen kunnen er maar deugd van hebben om eens op tijd in bed te zitten.

We zijn vandaag een dagje gaan ‘stappen’: bezoekje aan Mini-Europa en het Atomium (klikt maar hier voor schooone footoos). Gekozen omwille van de halve beschutheid (ze gaven regen voor vandaag maar we hebben er geen gezien) en het nog niet gezien hebben.

Deze morgen rond half elf vertrokken en we waren terug in Gent om vijf uur. Wreed speciaal was het niet helemaal. Uiteindelijk is er niets te doen hé: rondlopen en kijken en een beetje de toerist uithangen

en in het Atomium aanschuiven voor de lift naar de hoogste bol, maar niet moeten aanschuiven voor de andere bollen te bekijken.

Maar het was eens iets anders en vooral en belangrijker: we waren allemaal mee, dus ook papa en dat was wat telde voor de kinderen en we hebben een fijne dag gehad.

Nu nog een beetje lezen en dan ga ik ook mijn bedje opzoeken.

Nu. Hier in huis. Niets te horen behalve de geluiden op straat en het getokkel op mijn keyboard.

Michel is naar de cinema met de drie oudsten. Anna ligt boven in haar bedje te slapen. En ik ben babysit van dienst, volledig vrijwillig. Enerzijds omdat ik vond dat Michel eens iets met de kinderen moest doen. Na 10 dagen Gentse Feesten was hij een beetje uitgeput en moest hij recupereren (wij ook trouwens), maar inclusief vandaag blijven er uiteindelijk voor hem maar drie vakantiedagen over. Tijd voor de kindjes dus en ze waren zeer opgewonden bij het vooruitzicht om iets met papa te doen.

Anderzijds omdat ik uitkeek naar twee uur stilte en rust. Even leek het te mislukken. Anna was in de auto in slaap gevallen op terugweg naar huis en ik was bang dat ze, eens thuis, wakker zou worden en niet meer zou willen gaan slapen. Maar gelukkig geen probleem. Toen ik Anna uit de auto nam legde ze direct haar hoofdje op mijn schouder. Even heeft ze haar hoofdje opgeheven toen ik de voordeur open en dicht deed, maar toen ze zag waar we waren legde ze haar hoofd onmiddellijk weer neer en toen ik haar in bed legde sliep ze alweer zeer vast. Ondertussen heb ik nog geen kik gehoord.

Een mens kan toch genieten van de simpele dingen in het leven.

Mijn projectje zit in zijn voorlaatste stadium.

Het betekent dat ik elke avond tussen 18u en 21u moet thuis zijn. Niet dat ik gedurende drie uur moet thuis zijn. Wel dat ik moet wachten op iets dat gebeurt binnen die drie uur. Eens dat gebeurd is moet ik niet meer thuisblijven. Dit minstens tot 2 augustus. Dan evalueren we en wordt in detail de laatste stappen vastgelegd tot de finish. De finish wordt dan ongeveer ook bepaald. Misschien. Hopelijk.

And then I let the cat out of the bag (na de finish dus hé).

Vandaag een beetje was ingehaald. Gentse Feesten maken niet dat de kleren er wreed proper uitkomen. Maar al bij al geen enkele farce. Gelukkig.

Een machine of vijf gewassen en er voor proberen zorgen dat de strijk niet meer opliep. Want alhoewel ik de was wel bijhou (tenminste, meestal hou ik hem wel voor het weekend, maar dat is ook bijhouden hé), de strijk is een ander paar mouwen.

Vroeger deed ik mijnen strijk bij een mevrouw. Maar die heeft een zware operatie moeten ondergaan en alhoewel ze goed hersteld is zal het strijken nog niet voor in de nabije toekomst zijn. Dus heb ik mij een zeer goed strijkijzer aangeschaft en probeer nu alles een beetje bij te houden. Het operatief woord zijnde ‘probeer’.

Vandaag is het relatief gelukt: vijf machines gewassen en vijf machines gestreken. Ik heb hier nu nog wel een paar machines liggen, maar als ik elke dag nu eens zo een beetje productief ben, heb ik toch al wat ingehaald tegen dat ik aan mijn volgende wasmarathon begin.

Goede voornemens. Nu nog volhouden (hmm. Dat klinkt me gelijk bekend in de oren).