San’s Weblog

Jan wou vanavond absoluut zelf zijn boterhammetje smeren. Met choco dus (ah ja, anders zou het nogal een stomme titel zijn, nietwaar).

Ik laat hem doen want uiteindelijk is hij toch al 3 jaar en 4 maand. Groot dus. Als hij klaar is kijkt hij op en vraagt aan mij of het goed is. Dus kijk ik naar hem en naar het massacre dat hij uitgevoerd heeft: een boterham met zo’n dikke laag choco dat ge er, ik overdrijf echt niet, zeker drie normale boterhammen mee kunt smeren.

Zijn mesje heeft hij in de chocopot gestoken, wat heel flink is want zo is de tafel niet besmeurd met choco. Ik neem het toch maar weer even uit de pot en zeg hem dat het wel goed is, maar toch wel een beetje veel. Om te demonstreren schraap ik dus de overtollige choco af.

Hij legde dan zelf een tweede sneetje bovenop en at toen braaf zijn boterham op. Daarna wou hij er nog één en opnieuw wou hij hem zelf smeren. Nu laat ik hem ook maar doen en als hij gedaan heeft schraap ik opnieuw de overtollige choco af (van deze keer was hij een beetje spaarzamer geweest: er was maar extra voor misschien net twee boterhammen) en legt hij er het tweede sneetje op.

Ondertussen waren de drie andere kinderen boven bij papa en gezien Jan mooi aan het eten is besluit ik om Anna in bed te steken. Het was al twee avonden laat geweest en het kind was al wakker van 13u30 ’s middags, dus hoogtijd.

Terwijl ik Anna aan het wassen en omkleden ben komt Jan boven met een dikke laag choco op beide handjes én zijn gezicht. Toen ik vroeg hoe dat nu was gekomen begon hij helemaal te glunderen. Ik heb hem dan maar meteen zijn handjes gewassen en hem naar zijn papa gestuurd voor volgend bewijsmateriaal:

Desondanks wist ik eigenlijk nog altijd niet hoe dat nu net kwam, want uiteindelijk had ik zijn boterham gezien voor ik naar boven ging en zoooveel choco zat daar nu toch niet op.

Nadat Anna in bed lag zijn we terug naar beneden gegaan (’ik heb nog niet gedaan met eten’ en ‘ik heb dorst’). Eens beneden zag ik wat de chocoaanslag veroorzaakt had: bovenop het door mij gemaakte boterhammetje had Jan nog een tweede (Jan-)laag opgesmeerd.

Niet te verwonderen dus dat zowel zijn handen als zijn gezicht onder de choco zaten

Het wordt een vervolgverhaal met een dagelijkse aflevering bijna.

Het is vorige week begonnen bij Jan die een dag of twee goed ziek was. Zaterdagavond is Louis gestuikt en hij was gisteren de hele dag zo slap als een schotelvod. Maar in tegenstelling tot Jan, beperkte het zich bij Louis tot koorts. Net als bij Jan heeft het anderhalve dag geduurd want vandaag was hij weer zo gezond als maar kan.

Vanavond heeft Zelie het zitten. Het is deze namiddag begonnen met enorme buikpijn en tegen vanavond had ze barstende hoofdpijn. De timing is niet zo goed want want overmorgen vertrekt ze op scoutskamp.

Nu dus hopen dat het hetzelfde virus is als bij haar broertjes en dan hoeft ze zich geen zorgen te maken.

Is het dan eindelijk vakantie en dan wordt Louis toch niet ziek zeker? Het is gisterenavond begonnen, of beter: toen heb ik het gemerkt. Maar als ik de foto’s bekijk van de brevettendag heb ik de indruk dat het toen al aan het broeden was.

Voor het optreden van Zelie moesten we in de Collegekerk van het Sint-Jozefcollege in Sint-Niklaas zijn. We waren daar maar net op tijd toegekomen en om de kinderen nog een beetje deftig te kunnen zien hebben we ons dan maar vooraan voor/in een biechtstoel geïnstalleerd.

Het concert duurde twee maal drie kwartier, met een half uur pauze en na ongeveer een half uur begon Louis het lastig te krijgen. Hij heeft zich dan wat in de biechtstoel gelegd en tijdens de pauze kwam hij er, na een drankje en een beetje buiten spelen, gelijk weer een beetje door. Maar eens het concert weer bezig was ging het weer niet meer. De volledige tweede helft heeft hij zich ofwel in de biechtstoel gelegd, ofwel lag hij half op mijn schoot van ellende.

Deze morgen had hij 38,6 °C koorts en is hij de hele dag binnen gebleven. Jammer genoeg voor hem was hij deze ochtend al wakker om half zeven, dus dat deed er ook geen deugd aan. Maar behalve koorts is er eigenlijk niets mis met hem: hij klaagt niet over pijn en moet niet overgeven.

Toen ik deze namiddag dan met de drie andere kinderen een wandeling maakte tot aan de Sint-Lucasacademie (om de tentoonstelling te bekijken én om Zelie en Louis in te schrijven voor volgend jaar), is Louis thuis gebleven. Tegen dat we terug waren lag hij (eindelijk) te slapen.

We hadden voor vandaag een petanquetoernooi en BBQ voorzien in onze agenda, maar met Louis ziek te zijn hebben we het toernooi sowieso afgeblazen en we zouden zien hoe hij vanavond zou zijn om eventueel nog naar de BBQ te gaan.

Gezien hij lag te slapen, ben ik dan maar alleen gegaan. Nu ‘alleen’ is veel gezegd. Het is beter te zeggen: zonder Michel en Louis, want Michel is thuisgebleven bij de zieke terwijl ik met de drie anderen gaan barbecuën ben.

Wij waren pas om 21u thuis en Louis was tegen dan wakker en nog steeds op. Tweede avond op rij dat het dus laat is geworden, wat niet zo goed is voor een zieke. We zien wel wat de komende dagen zullen geven, maar ik denk (hoop) dat hij er tegen overmorgen wel bovenop zal zijn.