San's Weblog

Onze twee katten zijn tot op heden nog steeds geen maatjes. Ik twijfel er zelfs aan of ze dat ooit wel zullen worden.

Er zit enige evolutie in, daar niet van. In het begin wou Hecate zelfs niet in dezelfde ruimte zijn als Nephthys en dus deed ze aan zelf-exclusie in haar eigen huis: ze bleef hoofdzakelijk beneden in de keuken terwijl Nephthys de bovenverdiepingen tot de hare maakten. Ze kregen toen ook nog hun eten gescheiden al was het maar om er zeker van te zijn dat Nephthys Hecate haar eten niet zou opeten (niet omgekeerd dus).

De tweede week kwam Hecate al eens boven en per uitzondering crosste ze dan rap langs de living naar de gang van de tweede verdieping. De eerste verdieping vermeed ze nog.

Na die twee weken was ze het blijkbaar beu. Het blazen naar Nephthys stopte niet, integendeel: nu kwam daar agressiever gedrag bij. Als dat klein spook ook maar een klein beetje te dicht kwam kreeg ze er een klauw naar haar kop bij. Tegen dan kreeg Nephthys ook al haar eten beneden dus dat was (en is) nog altijd een beetje zoeken.

Sindsdien komt Hecate weer in gans het huis waar en wanneer ze wil. Desnoods zal ze Nephthys proberen wegblazen of -klauwen, maar Hecate heeft haar territorium weer als het hare ingenomen.

Nephthys trekt er zich allemaal niets van aan, daar niet van. Als Hecate blaast en gromt zal ze even achteruit deinzen, maar eigenlijk dat zelfs niet: pas nadat Hecate begint te klauwen zal ze een paar passen achteruit zetten. Weglopen, dat staat blijkbaar niet in haar woordenboek. Integendeel: soms zit Hecate rustig op de zetel en lijkt het of Nephthys met opzet ervoor gaat lopen om haar uit te dagen.

Vanavond is er een ‘eerste’ gebeurd: op dit eigenste moment ligt Nephthys aan mijn linkerkant te slapen terwijl Hecate aan mijn rechterkant ligt. Ik denk dat dit het dichtste is dat ze ooit bij elkaar zijn geweest, al is het met een tussenschot.

Hoop doet leven dus dat het blazen en klauwen ooit zal verdwijnen.

Nog twee keer slapen en het is zo ver: de Gentse Feesten zijn er weer.

Op de Gentse Feesten is er zoveel te doen en te zien dat alle handen (of in dit geval: pennen) welkom zijn bij het Project zodat de Feesten zo compleet mogelijk verslaan worden. Dus, net zoals vorig jaar, ga ik daar weer rondhotsen met de kinderen én ga ik weer met hen naar het Puppetbuskersfestival kijken om er dan iets over te schrijven.

Gelukkig heb ik dit jaar hulp: samen met twee fotografen en een andere schrijfster zullen alle groepen dit jaar zo vroeg mogelijk besproken kunnen worden zodat we de mensen tijdig zullen kunnen aan- of afraden of deze of gene groep te gaan bekijken.

Spannend, vind ik dat en ik kijk er volledig naar uit. De kinderen ook trouwens. Als het weer nu een beetje meevalt zal het een zeer leuke periode worden.

Vannacht kwam Anna wakker. Niet verwonderlijk na zo’n drukke dag waarop ze amper geslapen heeft. Oververmoeidheid brengt over het algemeen met zich mee dat kinderen slechter slapen (in tegenstelling tot beter dus).

Maar toen ik Anna uit haar bed haalde gloeide ze helemaal. Ze had overduidelijk koorts, daar had ik zelfs geen thermometer voor nodig. Ook niet verwonderlijk na zo’n vermoeiende dag: soms maken ze dan koorts aan. Ik hoopte dus dat ze, na een goede nachtrust, tegen deze morgen beter zou zijn.

Niets daarvan. In tegenstelling tot een beetje langer slapen was ze vroeger wakker dan anders én had ze nog steeds koorts. Vorige nacht wou ik haar koorts nog niet nemen, kwestie van haar toch niet te veel te ambeteren, maar deze ochtend moest ze eraan geloven en ja hoor: 39,4 °C.

Ze is niet lang wakker gebleven: om half elf lag ze terug in bed en ze sliep direct een goede drie uur. Na haar dutje was de koorts nog niet gezakt en vanavond was het ook nog van dattum.

Behalve koorts heeft ze een beetje diarree en uiteraard is ze hangerig, maar gelukkig blijft ze vrolijk en haar ‘konijn/chat’ babbeltjes doet ze goed voort, dus echt zorgen moet ik mij (nog) niet maken.

Virus nummer zoveel. Het kan haar weerstand maar opkrikken, maar hopelijk is ze beter tegen zaterdag zodat we ten volle van de Gentse Feesten kunnen genieten.

Daarnet stap ik binnen bij de beenhouwer om beleg te kopen. De toog is halfleeg en het lijkt wel op een uitverkoop. Maar dan kijk ik naar het uurwerk en blijkt het al kwart voor zes te zijn. Aha, denk ik, natuurlijk: ze sluiten binnen een kwartier.

Barbara bestelt mij en al grappend maak ik daar een opmerking over, over hoe ik niet door had dat het al zo laat was en dat ik dacht dat het gelijk een uitverkoop was.

Ja, zegt ze, dat is ook zo.

??? Ik kijk even verbaasd en  mijn frank valt: ze had me verteld dat ze sluiten met de feesten en op reis gaan, dus ik van: ah ja, ge vertrekt op reis, ‘t is waar ook.

Neen, zegt ze, we stoppen er effectief mee.

Mijn verbazing en shock konden niet groter zijn. OK, het is bijna een week geleden dat ik er binnen geweest ben, maar toch. Toen had ze er niets van gezegd.

Maar het is dus wel degelijk een feit: slagerij Neyrinck stopt er mee. Morgen is hun laatste dag. Weg met de slager op de hoek (ook letterlijk dan), weg met de goede diensten en fijne relaties.

Versta mij niet verkeerd: als ge u niet goed voelt in uw werk én ge kunt het, dan zoekt ge best iets anders. Dus op dat vlak sta ik er volledig achter en kan ik alleen zeggen: het ga jullie goed. Hopelijk vinden jullie het geluk in jullie leven op professioneel vlak ook. Maar ergens ben ik er toch een beetje triestig om.