San’s Weblog

Zo eens intensief deelnemen aan het Project heeft wel leuke gevolgen.

Ik ben niet zo sociaal aangelegd. Begrijp mij niet verkeerd: ik ben een ongelooflijk kletswijf, ik draag mijn hart op de tong zoals ze zeggen, ik flap er vanalles uit en ben zeer extravert … en toch ben ik niet sociaal.

Als ik bij mensen kom die ik niet ken blokkeer ik volledig. Een zinnig gesprek aanknopen met wildvreemden, dat ga je mij niet zien doen. Zelfs een simpel basisgesprek als ‘hallo, hoe gaat het ermee?’ uitbreiden naar meer dan een ‘goed’, al was het maar vragen ‘en met u?’, dat lukt mij niet.

Maar eens ik op gang ben, ben ik niet meer te stoppen. Eens ik je ken zal je soms wensen dat het niet zo was

Als je dan ‘gedwongen’ wordt met vreemden samen te werken, dan kan je niet anders dan normaal doen en sociaal doen. Een geluk dus want nu heb ik twee fantastisch leuke mensen leren kennen waarvan ik hoop dat ons contact niet beperkt zal blijven tot deze Feesten of tot de volgende.

Veerle en Charles, als jullie in de buurt zijn, aarzel niet maar stap gerust binnen. Jullie zullen nooit storen en altijd welkom zijn. Het was een zeer aangename kennismaking.

De Gentse Feesten zijn nu wel echt voorbij en dat hebben we ‘gevierd’, of beter: dat heb ik ‘gevierd’ want ik heb vandaag niets gedaan.

Deze middag ben ik met de kinderen gaan eten naar de Lunch Garden, kwestie van het mezelf gemakkelijk te maken. Toen we weer thui waren heb ik Anna in bed gelegd, een filmpje opgezet voor de drie anderen en ben ik zelf ook in bed gekropen.

Een middagdutje gedaan. Zaaaalig gewoon. Het heeft serieus deugd gedaan.

Vanavond de trend nog even voortzetten en mijn batterijen weer opladen: beetje TV kijken, misschien de nieuwe Harry Potter beginnen, maar ik betwijfel het. Harry Potter is soms te spannend en als het boek goed begint ga ik het weer niet op tijd kunnen neerleggen. Ik zie nog wel.

Voor de komende dagen staat er niets op het programma. Eigenlijk voor de komende twee weken niet. In de tweede week van augustus gaan Zelie en Louis dan een weekje naar zee en daarna staat er weer niets gepland tot de voorlaatste week van de vakantie: Zelie doet dan nog een sportkamp.

Wel leuk zo bijna twee maanden thuis zijn en niets gepland hebben: geen druk, doen en laten wat we willen, de dag plukken, zien wat het geeft wanneer het geeft.

Dit is vakantie zeker?

Hoi hoi: het weer wordt (eventjes hoop ik toch maar) een beetje slechter. Geen topjes of ander soort décolletés. Met die regen en de killere temperatuur doe ik toch liever iets met lange mouwen aan.

En neen: het is geen cynisch ‘hoi, hoi’ maar een welgemeend. En waarom dan wel? Omdat ik net een joekel van een pukkel heb uitkomen knal in het midden van mijn décolleté. Nie schoon.

Dus: joepie! Het is slecht(er) weer

Zaterdagavond ben ik met Zelie en Louis naar het groot vuurwerk gaan kijken aan de Watersportbaan.

We waren er relatief ruim op tijd (anderhalf uur) en we hadden ons voorzien op het wachten. Gewapend met een zak chips, water, lees- en kijkboekjes, trui, jassen en een extra deken trokken we er naartoe. Het leek bijna alsof we gingen kamperen.

Rond kwart na elf begon het dan en het was echt mooi: grondvuurwerk, hoogtevuurwerk, halfhoog vuurwerk, … alles op mooie muziek gezet en mooi georchestreerd.

Vooral sommige heel hoge pijlen gaven fantastische ‘ontploffingen’ (of hoe noem je dat?) en sommigen ervan waren zo groot dat het wel leek alsof de sterretjes op je afkwamen.

De reactie van Louis toen zo’n pijl voor het eerst afging: ‘Wauw! En je kan het zelfs van dichtbij bekijken!’

De Gentse Feesten hebben hun tol geëist en ik zit aan het einde van mijn krachten. Ben relatief doodop.

En eigenlijk ben ik maar twee keer ’s avonds weg geweest. Of neen, het was drie keer. Of toch: vier keer. Verdorie, als ik er mijn kalender kijk is het zelfs vijf keer.

Ah ja, en daartussendoor moest ik nog artikelkens schrijven. En met de kinderen dingen doen. En over en weer lopen om tussendoor Anna telkens te komen halen na haar middagdutje.

Ah! Misterie opgelost. Mij hoort ge niet meer

Zeven dagen Gentse feesten, zeven dagen op rij van hot naar her gaan. Nu twee nachten op rij zeer weinig geslapen maar de dagen waren even lang, of nee: langer dus.

Geradbraakt, kapot, doodmoe. Het is niet meer van mijnen leeftijd, zo lang opzitten (ocharme, zoudt ge niet zeggen ). Ik wou vanavond nog naar een aantal voorstellingen van het ISTF gaan, maar ik had er echt de energie niet meer voor.

Ik sluit hier af en daarna direct ook mijnen dag want morgen wordt het weer laat: vuurwerk … of dat hoop ik toch.

Dat is hoe lang ik nu al wakker ben: van 6u deze ochtend en het is nu al 3u15 min de volgende ochtend.

Ik moet zoooo dringend naar bed want ik ben zooooo doodmoe en eigenlijk ben ik veel te moe om naar mijn bed te gaan want dan moet ik mij daar eerst voor rechtstellen, daarna moet ik mij dan omkleden en dan naar bed strompelen. Behalve al die handelingen is dat toch ook wel een volle 10 meter lopen hé. Onderschat dat dus allemaal niet hé.

Kijk zie, een mens doet dan al eens zijn burgerplicht (zie hier en hier en dan nog iets dat misschien zal komen als de foto’s een beetje gered kunnen worden) en wordt daar dus zwaar voor afgestraft. En morgen zal het nóg slechter zijn.

Boehoe. Ik moet gaan slapen!  (maar ‘k heb mij wel geamuseerd vandaag, dat maakt veel goed)

Anna kijkt hier in een boekje van Bob De Bouwer en … begint het liedje te zingen *verbazing druipt van mijn gezicht*.

OK, het is niet perfect, verre van, maar het is wel absoluut herkenbaar.

Kijk. Het is bijna twee uur in de ochtend en ik ben nu pas thuis. Slechte moeder nietwaar. Zo tot een gat in de nacht uitzitten.

Maar ik heb een excuus. Een zeer goed zelfs: ik ben naar een concert wezen luisteren. En niet van zomaar iemand hoor. Nee. Ik heb vanavond Elvis Costello zien optreden in het illustere gezelschap van de Allen Toussaint Band (mét illustere Allen Toussaint zelve natuurlijk).

En neen, het was niet goed. Het was meer dan goed. Het was fantastisch. Prachtig. Dormifabel. Bijna twee uur en vijfentwintig minuten lang.

En nu kruip ik in mijnen nest. Ik ga goed slapen én dromen vannacht, dat weet ik nu al.

Geloof het of niet, maar de kinderen slapen goed de laatste tijd. OK, gisterennacht hebben zowel Jan (’ik heb buikpijn’) als Louis (wenen omdat hij een muggebeet had en dat dat ongeloofelijk erg jeukte) mij goed bezig gehouden, maar eigenlijk is dat de grote uitzondering.

Maar dat spook dat hier rondhots, onze nieuwe kat, Nephthys daarentegen. ‘t Is een heel lief, aanhankelijk beestje. Heel speels ook nog wat normaal is zou ik zo zeggen en … een kat. Een poes. Een nachtdier verdorie.

Zo’n twee keer per nacht komt ze mij dus wakker maken: spinnen aan mijn oren, over mijn hoofd wandelen, met haar natte neus tegen mij wrijven (iekkes! ik haat het als dieren mij natmaken, gelijk hoe ze het doen. Lekken, ‘kusjes geven’, etc. De koude rillingen krijg ik ervan. Dus natte neuzen, vergeet het), met mijn voeten spelen (letterlijk dan), …

Meestal gebeurd dat als ik nét in slaap ben gevallen, want ja hoor: ze heeft excellente timing. De volgende keer is ‘bij het krieken van de dag’, m.a.w. als het net licht geworden is buiten.

Aangenaam is anders en de vermoeidheid laat zich dus ook voelen. Ik denk dat ik dus de slaapkamerdeur vannacht ga dicht doen, met het risico natuurlijk dat ze dan een paar uur aan die deur staat te krabben.

Wordt vervolgd.