San's Weblog

Ergens is het wel leuk dat van reporterke spelen, maar het brengt natuurlijk de nodige druk met zich mee. Want alhoewel voor Gentblogt niets moét, ik voel me verplicht want ik heb me geëngageerd.

Vandaag had ik twee voorstellingen te bespreken. Mijn vriendin E. was langsgekomen met haar twee kinderen en dus was het kwestie van iets te vinden voor zes kinderen én op tijd op de juiste plaatsen te geraken.

We hebben gekozen om naar Pierke te gaan kijken in het Huis van Alijn en het resultaat was dat ik voortijdig heb moeten aanzetten (met Jan en Anna) om op tijd op de Puppetbuskersvoorstelling te zijn, terwijl vriendin E. op de twee oudsten én haar eigen kinderen lette bij Pierke. Met dat ik nog een tweede voorstelling moest bespreken, zijn we dan maar afgesproken op het plein van die tweede voorstelling. Daarna waren we weer vrij om te doen wat we wouden.

Een geluk dat de Puppetbuskers dit jaar goed zijn en dat kinderen er dol op zijn (de mijne toch) , anders ging ik mij serieus schuldig gevoeld hebben. Anderzijds was mijn vriendin wel op de hoogte van mijn plannen, daar niet van, maar toch brengt het een zekere druk mee om overal op tijd te geraken.

Er zijn maar drie ‘verplichte’ voorstellingen meer de komende drie dagen. Juist: één per dag. Dat neemt serieus wat druk weg, zeker nu één ervan in het begin van de dag ligt (zodat we de feesten ermee kunnen beginnen) en de twee anderen eigenlijk in de late namiddag zijn (zodat we er onze feestdag mee kunnen eindigen).

***

Vroeger ging ik ook altijd al naar het Puppetbuskersfestival kijken. In de tijd dat het om de twee jaar was keek ik er nog meer naar uit. Niet dat ik het echt mistte in het afwezige jaar, want toen was er straattheater en daar was ik al even dol op. Dus elk jaar mistte ik wel een festival.

Maar ik dacht dat het ging beteren toen ze beide festivals in hetzelfde jaar deden en dat was niet zo. Het probleem is namelijk dat ze elkaar overlappen en, in plaats van zo goed als alle groepen te kunnen zien op beide festivals, moest ik nu veel meer keuzes maken en zag ik van beide festivals veel minder groepen.

Vorig jaar heb ik pas het Straattheaterfestival kunnen gaan bekijken op het laatste weekend zodat ik er ongelooflijk veel van gemist heb. Ik had me toen ook geëngageerd voor Gentblogt en dus voelde ik me meer verplicht naar het Puppetbuskersfestival te gaan en gezien ik toen alleen was.

Dit jaar heb ik meer geluk. Met dat we met twee zijn om het Puppetbuskers te verslaan zit ik na vandaag eigenlijk een beetje op rozen. Mijn zwaarste dagen zijn achter de rug en morgen, overmorgen en donderdag moét ik eigenlijk telkens maar één groep bekijken.

Donderdag gaat het Straattheaterfestival dan goed van start in de straten (en verdwijnt het Puppetbuskers eigenlijk uit de straten), dus ga ik eens kijken welke voorstellingen van het Puppetbuskers ik nog wil zien de komende twee dagen en welke voorstellingen van het Straattheater ik dan wil zien.

He! Misschien dat dit het eerste jaar wordt dat ik beiden zal doen

Een paar nachten geleden had Zelie een nachtmerrie.

Ze kwam huilend van de schrik beneden en dus lieten we haar een tijdje bij ons zitten/liggen in de zetel. Maar uiteindelijk maakt dat niet echt veel uit want het was nacht en wij gingen ook slapen en dus moest Zelie terug haar bed in.

Ze wou enerzijds wel naar bed, want ze was moe. Anderzijds had ze nog steeds schrik en dierf ze nog steeds niet te gaan slapen. Ik probeerde haar uit te leggen dat zij de enige is die enige controle kon uitoefenen over hetgeen ze dacht, maar dat kon er op dat moment moeilijk in.

Dus ging ik mee naar haar bed om haar onder te stoppen en vroeg ik haar daar waar haar pyjamavest eigenlijk was? ‘Hier’ zei ze en ze gaf mij haar vest … met een knuffel erin.

Ik verschoot mij een ongeluk toen ze mij de vest gaf want ze had er niets bijgezegd en toen ze mijn reactie zag begon ze te gieren van het lachen. Einde schrik voor de nachtmerries: haar gedachten waren direct ergens anders. Ik heb hartgrondig meegelachen want het was een zeer grappige siutatie: de knuffel was een paard en ze had de pyjama volledig toegeknoopt zodat alleen het kopje eruit zat.

We hebben haar die nacht niet meer gehoord en ik denk dat ze verder nog mooie dromen heeft gehad.

Zo, de eerste dag zit erop. Het was mooi weer, de sfeer zat er duidelijk bij iedereen in en ik ben verbrand op mijn rechterschouder en op mijn rug: zal mij leren om zonder zonnecrème buiten te gaan.

Maar alles is goed gegaan en vlot verlopen: foto’s kunnen trekken zonder brokken te maken én zonder teveel mensen op hun tenen te trappen (letterlijk én figuurlijk) en ze zijn nog niet half mislukt ook . Daarna met vriendin F. en haar kinderen (plus vriendinnetje) eerst Anna komen afhalen (én ook de fototoestellen terugbrengen) en dan samen richting Braunplein voor het Puppetbuskersfestival. Daar samengekomen met ‘mijn’ fotograaf voor het festival, Charles.

Na de optredens op het Braunplein richting EFTC, met fotograaf maar zonder vriendin, om nog een paar groepen te gaan bekijken. Uiteindelijk om acht uur richting huiswaarts gekeerd met de kinderen om hen dan op het gemak in bed te krijgen (en eerst nog eten te geven).

Eens kinderen in bed artikelken geschreven over het Puppetbuskersfestival (zie Gentblogt daarvoor, ergens later deze avond/nacht). Nu nog een postje hier en dan bedwaarts. Het was een drukke, vermoeiende maar leuke dag.

De zenuwen beginnen te gieren. Binnen een half uurtje beginnen de Feesten officiëel met de openingsstoet.

Michel zou eerst gaan met de kinderen terwijl ik bij Anna thuis bleef want zij doet haar dutje, maar nu Michel van planning doet voor het Project en het plots heel druk is geworden zal ik het mogen doen.

Hij geeft mij zijn twee fototoestellen mee. Brrrr. De schrik slaat mij nu al om het hart: dat er iets met de toestellen gebeurd, dat alle foto’s mislukken, dat ik ondertussen de kinderen kwijt geraak, … En zeggen dat ik normaal gezien de ‘coolheid’ zelve ben en mij bijna nooit in iets opjaag.

Dat komt er eigenlijk van: normaal begonnen de feesten voor mij pas (verplicht) deze namiddag om 17u met het Puppetbuskersfestival op het Braunplein. In plaats van mij rustig te kunnen klaarmaken en er op mijn gemak naartoe te wandelen moet ik mij nu in zeven haasten klaarmaken en nog foto’s nemen ook. Grote verantwoordelijkheid.

Vergeet dus niet te kijken naar de foto’s van de openingsstoet op Gentblogt en als ik erbij sta, laat eens weten hoe ik het er van af bracht.

Deze middag mossels met frieten gegeten. De kinderen vinden het zalig lekker, het is gemakkelijk klaar te maken en zo lang duurt het niet en ik ben er ook helemaal voor te vinden. Het was voor Anna de eerste keer en zij was niet zo overtuigd van de mossels (ze heeft er maar twee gegeten), maar de frietjes hebben haar wel gesmaakt. Zelie, Louis en ik hebben onze buik meer dan rond gegeten, zo lekker waren ze. Jan was deze keer ook minder enthousiast, maar hij heeft toch deftig gegeten.

Tijdens het eten is vriendin E. toegekomen en na het eten heb ik eerst Anna in bed gestoken voor haar middagdutje (ze is trouwens weer 100% genezen hoor), waarna ik met mijn vriendin een kopje koffie heb gedronken en gezellig gekletst heb.

Nu is E. net vertrokken en de kinderen zijn nu al een tijdje boven aan het spelen in onze slaapkamer. Ik weet begod niet wat ze daar allemaal aan het doen zijn en in principe mag het niet, maar ik heb nu echt geen zin om de strenge mama uit te hangen. Ik amuseer mij momenteel te veel met na te genieten van de rest van mijn koffie en naar het kabaal te luisteren.

Soms zijn er zo van die zalige momenten in het leven … die je dan rap opschrijft om niet direct te vergeten.

Onze twee katten zijn tot op heden nog steeds geen maatjes. Ik twijfel er zelfs aan of ze dat ooit wel zullen worden.

Er zit enige evolutie in, daar niet van. In het begin wou Hecate zelfs niet in dezelfde ruimte zijn als Nephthys en dus deed ze aan zelf-exclusie in haar eigen huis: ze bleef hoofdzakelijk beneden in de keuken terwijl Nephthys de bovenverdiepingen tot de hare maakten. Ze kregen toen ook nog hun eten gescheiden al was het maar om er zeker van te zijn dat Nephthys Hecate haar eten niet zou opeten (niet omgekeerd dus).

De tweede week kwam Hecate al eens boven en per uitzondering crosste ze dan rap langs de living naar de gang van de tweede verdieping. De eerste verdieping vermeed ze nog.

Na die twee weken was ze het blijkbaar beu. Het blazen naar Nephthys stopte niet, integendeel: nu kwam daar agressiever gedrag bij. Als dat klein spook ook maar een klein beetje te dicht kwam kreeg ze er een klauw naar haar kop bij. Tegen dan kreeg Nephthys ook al haar eten beneden dus dat was (en is) nog altijd een beetje zoeken.

Sindsdien komt Hecate weer in gans het huis waar en wanneer ze wil. Desnoods zal ze Nephthys proberen wegblazen of -klauwen, maar Hecate heeft haar territorium weer als het hare ingenomen.

Nephthys trekt er zich allemaal niets van aan, daar niet van. Als Hecate blaast en gromt zal ze even achteruit deinzen, maar eigenlijk dat zelfs niet: pas nadat Hecate begint te klauwen zal ze een paar passen achteruit zetten. Weglopen, dat staat blijkbaar niet in haar woordenboek. Integendeel: soms zit Hecate rustig op de zetel en lijkt het of Nephthys met opzet ervoor gaat lopen om haar uit te dagen.

Vanavond is er een ‘eerste’ gebeurd: op dit eigenste moment ligt Nephthys aan mijn linkerkant te slapen terwijl Hecate aan mijn rechterkant ligt. Ik denk dat dit het dichtste is dat ze ooit bij elkaar zijn geweest, al is het met een tussenschot.

Hoop doet leven dus dat het blazen en klauwen ooit zal verdwijnen.

Nog twee keer slapen en het is zo ver: de Gentse Feesten zijn er weer.

Op de Gentse Feesten is er zoveel te doen en te zien dat alle handen (of in dit geval: pennen) welkom zijn bij het Project zodat de Feesten zo compleet mogelijk verslaan worden. Dus, net zoals vorig jaar, ga ik daar weer rondhotsen met de kinderen én ga ik weer met hen naar het Puppetbuskersfestival kijken om er dan iets over te schrijven.

Gelukkig heb ik dit jaar hulp: samen met twee fotografen en een andere schrijfster zullen alle groepen dit jaar zo vroeg mogelijk besproken kunnen worden zodat we de mensen tijdig zullen kunnen aan- of afraden of deze of gene groep te gaan bekijken.

Spannend, vind ik dat en ik kijk er volledig naar uit. De kinderen ook trouwens. Als het weer nu een beetje meevalt zal het een zeer leuke periode worden.

Vannacht kwam Anna wakker. Niet verwonderlijk na zo’n drukke dag waarop ze amper geslapen heeft. Oververmoeidheid brengt over het algemeen met zich mee dat kinderen slechter slapen (in tegenstelling tot beter dus).

Maar toen ik Anna uit haar bed haalde gloeide ze helemaal. Ze had overduidelijk koorts, daar had ik zelfs geen thermometer voor nodig. Ook niet verwonderlijk na zo’n vermoeiende dag: soms maken ze dan koorts aan. Ik hoopte dus dat ze, na een goede nachtrust, tegen deze morgen beter zou zijn.

Niets daarvan. In tegenstelling tot een beetje langer slapen was ze vroeger wakker dan anders én had ze nog steeds koorts. Vorige nacht wou ik haar koorts nog niet nemen, kwestie van haar toch niet te veel te ambeteren, maar deze ochtend moest ze eraan geloven en ja hoor: 39,4 °C.

Ze is niet lang wakker gebleven: om half elf lag ze terug in bed en ze sliep direct een goede drie uur. Na haar dutje was de koorts nog niet gezakt en vanavond was het ook nog van dattum.

Behalve koorts heeft ze een beetje diarree en uiteraard is ze hangerig, maar gelukkig blijft ze vrolijk en haar ‘konijn/chat’ babbeltjes doet ze goed voort, dus echt zorgen moet ik mij (nog) niet maken.

Virus nummer zoveel. Het kan haar weerstand maar opkrikken, maar hopelijk is ze beter tegen zaterdag zodat we ten volle van de Gentse Feesten kunnen genieten.

Daarnet stap ik binnen bij de beenhouwer om beleg te kopen. De toog is halfleeg en het lijkt wel op een uitverkoop. Maar dan kijk ik naar het uurwerk en blijkt het al kwart voor zes te zijn. Aha, denk ik, natuurlijk: ze sluiten binnen een kwartier.

Barbara bestelt mij en al grappend maak ik daar een opmerking over, over hoe ik niet door had dat het al zo laat was en dat ik dacht dat het gelijk een uitverkoop was.

Ja, zegt ze, dat is ook zo.

??? Ik kijk even verbaasd en  mijn frank valt: ze had me verteld dat ze sluiten met de feesten en op reis gaan, dus ik van: ah ja, ge vertrekt op reis, ‘t is waar ook.

Neen, zegt ze, we stoppen er effectief mee.

Mijn verbazing en shock konden niet groter zijn. OK, het is bijna een week geleden dat ik er binnen geweest ben, maar toch. Toen had ze er niets van gezegd.

Maar het is dus wel degelijk een feit: slagerij Neyrinck stopt er mee. Morgen is hun laatste dag. Weg met de slager op de hoek (ook letterlijk dan), weg met de goede diensten en fijne relaties.

Versta mij niet verkeerd: als ge u niet goed voelt in uw werk én ge kunt het, dan zoekt ge best iets anders. Dus op dat vlak sta ik er volledig achter en kan ik alleen zeggen: het ga jullie goed. Hopelijk vinden jullie het geluk in jullie leven op professioneel vlak ook. Maar ergens ben ik er toch een beetje triestig om.

Ik heb zo’n twee heel goede vriendinnen. Toevallig ook twee vriendinnen sinds het eerste leerjaar, toch al zo’n eenendertig jaar geleden (OH! MY! GOD!).

Vriendin E. zie ik zo gemiddeld één keer per week: zij heeft een (optiek)winkel in Destelbergen en op zaterdag komt ze dan haar boterhammetjes hier bij ons opeten. Daarnaast spreken we af en toe bij elkaar thuis af zodat we kunnen kletsen en de kinderen (ze heeft er ook twee) samen kunnen spelen.

Vriendin B. zie ik gemiddeld één à twee keer per jaar en dan alleen nog als we er echt een afspraak voor maken. Vriendschap onderhouden is niet altijd evident, maar er een beetje moeite voor doen loont toch wel. Horen doen we elkaar iets meer, per mail dan, maar niet overdreven veel meer.

Een paar weken geleden hoorden we elkaar nog eens (of beter: mailden) en met de vakantie voor de deur name we onze agendas en legden vandaag vast om af te spreken met elkaar. Sindsdien nog veel over en weer gemaild om concrete afspraken te maken, want wat doe je juist op zo’n dag met zes kinderen als je toch nog een beetje wil bijpraten.

We hadden al bijna concrete afspraken om ergens een restaurant met speeltuinen uit te proberen toen B. opperde om misschien naar één of andere zoo te gaan en in plaats van alleen te gaan eten, er een daguitstap van te maken.

Fantastisch idee vonden ik en de kinderen. We besloten om naar Paradisio te gaan wegens er nog nooit geweest te zijn. Tenminste, wij waren er nog nooit geweest en B. dacht dat haar kinderen er ook nog niet geweest waren. Bleek achteraf dat dochterlief er al een paar keer met school naartoe gegaan was maar nog niet naar Planckendael was geweest. Maar het was absoluut geen probleem.

We hebben dus een ganse dag rondgetsjold in Brugelette: de dieren bekeken, de roofvogelshow gezien (impressionant), frietjes gegeten, de grote speeltuin uitgetest, heel veel gewandeld, veel gebabbeld en de kinderen hebben zich rot geamuseerd.

Het was een lange dag, daar niet van. Uiteindelijk waren we pas rond half negen deze avond thuis (onderweg wel gestopt om – gezonder – eten te kopen in de supermarkt) en noch Jan noch Anna hadden in de auto geslapen waardoor zij tweeën wel uitgeput waren.

Van Anna had ik dat wel verwacht: zij was vandaag pas rond vijf uur in slaap gevallen in haar buggy dus was ze nog relatief opgepept van haar dutje. Jan daarentegen. Hij is de ganse dag als een stoomwals door het park gegaan, onstopbaar, vol energie, lopend van hier naar daar en dolenthousiast, dus had ik verwacht dat, eenmaal de baan op, hij als een blok in slaap zou vallen. Maar dat is dus niet gebeurd.

Thuisgekomen heb ik de twee jongsten dus onmiddellijk in bed gestoken. Zelie en Louis hebben nog een 20-tal minuten TV gekeken en daarna was het ook bedwaarts. En geloof het of niet: geen piep meer gehoord eens ze in bed zaten

Vriendin B. vertrekt volgende week op reis, maar we hebben nu al afgesproken dat we, als ze terug is, samen naar Planckendael gaan.