San's Weblog

Het was gisterenavond begonnen: koppijn en het was al heel lang geleden dat ik dat gehad had. ‘Heel lang’ als in minstens tien jaar.

Ik wou naar bed gaan maar wou eerst absoluut nog iets afkrijgen voor het Project. Vandaag gingen we naar Planckendael en ik wist dat, als ik vanavond thuis zou komen, ik te moe ging zijn om dat nog te doen én het moest vanavond af zijn. Dapper heb ik het dan afgewerkt maar zeer positief voor mijn hoofdpijn was dat niet. Integendeel. Direct erna ben ik in bed gekropen en eens in bed viel ik als een blok in slaap, dus die hoofdpijn was nog zo erg niet.

Deze ochtend stond ik op … met hoofdpijn. Ondanks het feit dat het gisteren iets later was geworden dan gepland, was het niet laat geworden en had ik toch een acht uur geslapen. Niet voldoende dus. Het was bovendien toch een beetje opjagen deze morgen om op tijd de deur uit te zijn en dat is ook niet echt bevorderlijk voor hoofdpijn. Maar eens we op de trein zaten leek het beter te gaan.

Voor de rest van de dag was alles in orde en we hadden een heel fijne dag daar in Planckedael. Ondanks de voorspellingen op het weerbericht van regen hebben we geen druppel gezien. Het was warm maar niet overdreven en samen met vrienden B. en W. en hun twee kindjes hebben we ons goed geamuseerd en vele diertjes gezien.

Alles fantastisch dus … tot rond zes uur. De hoofdpijn was terug, with a vengeance. Het kwam aan als een mokerslag en het was zo pijnlijk dat ik er onpasselijk van werd. De hele weg naar huis is het gebleven en bijtijden verergerde het nog, iets wat ik dacht toen het begon dat niet meer mogelijk was.

Een uur geleden heb ik dan eindelijk een pijnstiller kunnen nemen en nu is het zo goed als over. Ergens in de verte voel ik nog een druk, maar pijn heb ik niet meer. Tijd dus om naar het lichaam te luisteren en naar bed te gaan.

Slaapwel.

Michel heeft mij nu wat aangedaan. Nu engageer ik mij om mee te werken aan het Project en heb ik verdorie geen tijd meer om hier iets te schrijven.

Pff. ‘t Is altijd iets hé.

Maar langs de andere kant: ge kunt daar ook eens gaan kijken hé naar wat ik zo allemaal te zeggen (schrijven?) heb.

Twee identieke pannenkoeken pannen.

Echte pannenkoeken pannen want dat hebben we niet. Dat zijn zo van die heel platte met een rechtopstaand randje en heel handig blijkbaar om pannenkoeken mee te bakken.

Ik bak nochtans af en toe pannenkoeken en dat gaat wel zeer goed met mijn Tefal pannen, daar niet van. Dat gaat zelfs uitstekend en zeer vlot. Vermoedelijk, als ik dan zo’n speciale pannen heb, zal dat een stuk minder gemakkelijk gaan wegens niet gewoon en al. Maar toch wil ik er. Twee dan nog.

Geen twee zoals in twee verschillende formaten. Ah neen. Twee identieke, dezelfde pannen. Want er zijn hier vier kinderen in huis. Vier kinderen die graag pannenkoeken eten. Die allemaal af en toe vriendjes meebrengen die ook graag pannenkoeken eten. Als er dan vier kindjes zijn en ze hebben allemaal maar één vriendje bij, dan zijn dat er acht. En probeer maar eens acht hongerige monden te voeren met één pan.

Uiteraard heb ik twee Tefal pannnen. Ik heb er zelfs meer dan twee. Maar al die pannen hebben een ander formaat en dan begint het natuurlijk hé. Want wie krijgt de grote pannenkoek en wie de kleine? En wie heeft er laatst een grote gekregen en mag nu een kleine en omgekeerd? Voer voor ruzie dus en dat is niet uit mijnen duim gezogen.

Pannenkoeken kunnen ook op voorhand gebakken worden. Ge kunt dat dan op het gemak doen en alles staat klaar en iedereen moet dan niet zo lang wachten. Uiteraard heb ik dat ook al overwogen en heel af en toe gedaan, maar over het algemeen ben ik zo organisatorisch niet ingesteld. Als ik dat de dag voordien moet doen, dan moet ik daar meestal ’s avonds aan beginnen en dan zie ik dat op die moment niet zitten wegens te moe, te laat, te sie en te la. Altijd excuses. Dus ‘moet’ ik dat de dag zelf doen en dan wordt het, om het zacht uit te drukken, nogal hectisch met één pan.

Dus moet ik twee identieke pannenkoeken pannen hebben. Hint voor een verjaardag want ik kan gerust wachten tot december: de kinderen verjaren allemaal in het voorjaar

Een ganse week op kamp en dan nog eens Patersholfeesten? Geen goed idee.

Zaterdag met de twee oudsten dus nog een ijsje gaan eten en het was bijna tien uur vooraleer ze erin lagen. Gisterenvoormiddag/middag naar de rommelmarkt en dan ’s avonds met de schoonouders nog eens een toertje gedaan. Het was half tien tegen dat we thuis waren en iedereen was doodmoe. De kinderen oververmoeid en dus hyperactief en lastig, ik en Michel moe van de hyperactieve kinderen. Het moet niet gezegd worden dat de kinderen in bed steken in een niet zo ontspannen sfeer gebeurde.

Los daarvan, eens ze in bed lagen geen kik meer gehoord, behalve van Louis. Hij is een vijftal minuten na Jan gaan slapen en tegen dan lag Jan al in een diepe slaap. Toen Louis er een vijftal minuten inzat begon hij plots te roepen of ik naar boven kon komen.

‘Wat is er?’

‘Maar er ligt hier al de hele tijd zoiets te ronken’

Ik luister en hoor Jan snurken

‘Dat is geen ronken, dat is Jan die ligt te snurken’

‘Maar dat is net alsof hier een varkentje is’

Ik heb Jan zijn hoofdje op de andere kant gedraaid en hij is gestopt met snurken zodat Louis een paar minuten later ook in dromenland lag.

Deze ochtend om zes minuten voor negen vertrokken om de twee oudsten te gaan halen. Met dat schoon weer dat voorspeld werd was ik er niet gerust in, filegewijs dan, maar behalve een snelheidsbeperking tot in Drongen van 110km/u hebben we niets gemerkt van eventuele dagtoeristen. Het langst hebben we moeten wachten vanaf de oprit naar Adinkerke: het is dé oprit ook voor Plopsaland en dat kan je merken als je daar rond 10u aankomt.

We waren dus mooi op tijd en de kinderen waren zeer blij ons terug te zien maar ook een beetje triest om te moeten vertrekken.
Ze zijn een paar keer rondgegaan om toch maar zeker te zijn dat ze alle monitoren dag hadden gezegd en ik denk dat het toch zo’n half uur geduurd heeft vooraleer we eindelijk konden vertrekken.

Met dat het zo’n prachtig weer was besloten we aan zee te blijven en er een dagje van te maken. Eerst een wandelingetje op de dijk, een opblaasbaren krokodil en orka gekocht, zetels voor Michel en mijzelf, een hapje gaan eten en dan het strand op. Meer moet dat dus niet zijn voor de kinderen want ik had mij wel voorzien en de zandspeeltjes, extra handdoeken en zwemkostuums meegepakt.

De hele namiddag hebben we dus aan het strand doorgebracht en hebben we genoten van zon, zee en zand. Zelie heeft al niets schrik meer en gaat zo diep mogelijk de zee in. Louis gaat ook al ver maar bleef eigenlijk toch liever in het ondiepe op de orka dobberen. Jan had veel schrik in het begin en toch weer niet: hij deed niet liever dan naar de zee te gaan maar als hij er was kreeg hij schrik om er dieper in te gaan dan met zijn tenen. Maar na een tweetal uur is dat ook volledig over gegaan en sprong en liep hij erin zo rap hij kon of dobberde hij op de krokodil. Anna kon er niet genoeg van krijgen. De eerste kennismaking was een beetje verrassend maar eens ze de temperatuur en de golfjes gewoon was wou ze er niet meer uit.

We hebben er allemaal een mooi kleurtje bijgekregen (vooral Michel dan: een rood kleurtje) maar het was een zalige dag. In de late namiddag zijn we dan op het gemak teruggekeerd naar huis en eens in de auto zijn Anna en Jan (en Michel ook eigenlijk) prompt in slaap gevallen. Louis heeft ook een dutje gedaan maar hij bleef al iets langer wakker.

We hadden een ijsje beloofd en het was er niet meer van gekomen aan zee, dus heb ik dan na de boterhammetjes ’s avonds Jan een ijsje uit de diepvries gegeven en ben ik met Zelie en Louis, eens Jan en Anna in bed lagen, nog eens tot op de Patersholfeesten geweest om met hen een ijsje te eten. Ze zaten, na zo’n zware week, eigenlijk veel te laat in bed maar voor enen keer …

Bijna zijn de oudsten terug thuis.

Binnen (hopelijk niet veel later dan) twaalf uur vertrekken we hier om ze af te halen. We worden daar tussen 10 en 11u verwacht en ik hoop dat het ons dus lukt. Er wordt goed weer gegeven voor morgen, dus dat zou wel eens problemen kunnen geven, filegewijs dan. Maar we hebben de kaart van België in de auto dus er zullen wel alternatieve routes bestaan.

Vandaag nog een mailtje gekregen van Zelie en mijn hart maakte weer een sprongetje. Want dat missen, dat is bij mij iets raars. Het is niet constant maar het overvalt me zo van tijd tot tijd. En als je dan zo plots de naam van uw dochter in uw mailbox ziet, dan komt dat aan als een mokerslag, zo van: shit, ze is hier niet.

Jan kijkt er ook ongelooflijk naar uit. Toen we deze morgen een kruisje bijzetten op het bord en ik hem dus zei dat het nu maar één keer slapen was kon hij zijn contentement niet op. Zo blij dat hij was. Toen ik hem vroeg of hij het niet een beetje jammer vond dat hij mama en papa nu weer (meer) ging moeten delen, was hij zeer resoluut: nee. Hij heeft duidelijk zijn broer en zus liever bij hem.

Nog elf uur en een half en we gaan ze halen.

Ergens vorig jaar na de geboorte van Anna. Ik hoorde van miserie, moeilijkheden, problemen en mensen die hulp nodig hadden. Ik besloot er ‘mijn projectje’ van te maken. Belangrijkste reden: ik had nooit die miserie, moeilijkheden en problemen gehad. Bij mij was alles altijd zo vanzelfsprekend geweest.

‘Over wat heeft ze het nu in godsnaam?’ hoor ik jullie nu denken. Over kinderen krijgen of beter: het niet kunnen krijgen van kinderen.

Al heel vroeg in mijn leven wist ik dat ik kinderen wou, liefst van al vier. Altijd al ben ik een realist geweest, maar een optimistische. Wat indien het niet mogelijk zou zijn? Vragen die we wel zouden beantwoorden als ze ooit aan de orde kwamen en gelukkig voor ons zijn ze nooit aan de orde geweest. Maar de gedachte alleen al dat ik misschien nooit kinderen zou kunnen krijgen was sowieso te angstwekkend om eigenlijk te overwegen.

Wij hebben vier prachtige kinderen gekregen en hebben er nooit moeite voor moeten doen om zwanger te geraken, en daar heeft Michel evenveel mee te maken als ikzelf: it takes two, dat weet ik ook. Na de geboorte van Anna begon de gedachte te groeien om misschien andere koppels te helpen. Ik was er relatief zeker van dat Anna ons laatste ging worden, dat mijn kinderwens vervuld was, en die eitjes, die waren er toch: waarom ze niet weggeven?

Na veel denken en erover gebabbeld te hebben met Michel nam ik in augustus het definitieve besluit: als het nog mogelijk was (ik was ondertussen toch al 35 en een half) zou ik eiceldonatie doen. Toen ik met Jan op controle moest ben ik dan ook binnengesprongen in de fertiliteitskliniek om meer inlichtingen te vragen.

Mijn leeftijd was geen probleem, bleek toen: ik had nog tijd tot mijn 37ste verjaardag. Een andere vraag die mij toen gesteld werd was of mijn kinderwens al vervuld was. Ja dus. Ze gaf me nog een grove uitleg wat de procedure inhield en indien ik het dus zag zitten moest ik maar eens bellen voor een afspraak, want vooraleer je eraan mag beginnen moet je drie gesprekken ondergaan: één met de psycholoog van de dienst, één met de vroedvrouw en één met de professor. Als je die gesprekken op één dag wou zou je dan beter een maand of twee op voorhand bellen, kwestie van de drie mensen beschikbaar te hebben.

Op dat moment gaf ik nog borstvoeding een één van de voorwaarden was ook dat ik daarmee zou gestopt zijn vooraleer de procedure aan te vangen. Gezien ik wou proberen om Anna tot haar eerste jaar de borst te geven, spraken we af dat ik in februari/maart 2007 zou bellen voor een afspraak … als ik het dan nog zou zien zitten.

De borstvoeding is uiteindelijk vroeger gestopt dan na één jaar, maar door omstandigheden kwam het er niet van om te bellen om vroeger een afspraak te maken. Maar in maart herinnerde ik mij mijn belofte en gezien ik er nog altijd achter stond belde ik voor een afspraak. Alles werd vastgelegd voor 15 mei: eerst een gesprek met de psychologe, daarna met de vroedvrouw en daarna met de professor.

De psychologe vroeg mij naar mijn motivatie en of ik het voor iemand bepaald wou doen of voor niemand specifiek. In mijn geval was het laatste dus van toepassing. Ze vroeg hoe ik erbij kwam, waar ik van eiceldonatie gehoord had, waarom ik het wou doen, of ik al uitleg gekregen had over de praktische/medische kant en het nog zag zitten met dat in het achterhoofd. Ze vroeg waarschijnlijk nog veel meer, gewoon om te achterhalen vermoed ik hoe erg gemotiveerd ik wel was en of ik niet met een blinddoek opliep. Of ik wel besefte waaraan ik begon.

De vroedvrouw ging deze keer in detail over de procedure, over wat ik allemaal moest doen ter voorbereiding en hoe de punctie gebeurde op het einde van alle voorbereidingen. Ze was eerlijk over eventuele bijwerkingen en wat er eventueel allemaal met je lichaam kon gebeuren. Tevens liet ze mij mijn hele medische geschiedenis opschrijven én een stamboom opstellen van mijn familie met de oorzaken van de sterfgevallen.

Daarna nog eens een gesprek de professor die nog eens alles overliep om zeker te zijn van mijn motivatie.

Eens alle gesprekken achter de rug zouden zij mij binnen een tweetal weken opnieuw contacteren. Tijdens die twee weken had ik dan nogmaals de tijd om over alles goed na te denken, zeker nu ik alle details kende, en alles goed te bespreken met Michel. Eventueel om bijkomende opinies te vragen indien ik dit zou nodig achten. Langs hun kant hadden zij op 30 mei een stafvergadering waarbij ze dan mijn kandidatuur zouden voorleggen. Op 31 mei zouden ze mij dan contacteren: om mij enerzijds mee te delen of ik nu al dan niet goedgekeurd was als donor en anderzijds om te weten of ik ermee wou doorgaan. Het antwoord was voor beiden positief.

Voor de volgende stap moest in de loop van de maand juni eens passeren om bloed te laten trekken. Het zou onderzocht worden op eventueel genetische problemen. Begin augustus zou ik daarvan de uitslag hebben. Daarna moest ik wachten op mijn regels: op de tweede dag moest ik beginnen met de pil te pakken en dit gedurende een twee à drie weken. Gezien ik ongesteld werd ongeveer in het begin van de maand werd dan direct een afspraak vastgelegd voor 19 juli om een echo te nemen en te zien of de pil zijn werk had gedaan.

De echo was goed: tussen de vijf en tien eitjes zaten klaar op elke eierstok. De volgende fase kon ingaan. De pil werd gestopt en een kleine week later, op 24 juli, begon ik met de stimulatoren … in spuitvorm. Het zouden twee soorten spuiten worden. Voor de eerste diende ik beroep te doen op een verpleger/verpleegster om ze te steken. Twee dagen nadien moest ik ook beginnen met een tweede soort inspuiting die ik evenwel aan mezelf kon geven … moest ik dat willen.

Persoonlijk ben ik niet zot op spuiten. Het is op het randje af van er schrik van hebben. Ik heb er dus geen schrik van maar voor mij doet een inspuiting altijd pijn. ‘Men’ heeft mij al verteld dat ik mij dat inbeeld, maar het is niet zo, en zelfs moest het zo zijn, so what: ik voel de pijn, ‘men’ niet, dus hebben ze geen recht van spreken. Het besluit om dus ook die tweede inspuiting door een verpleegster te laten zetten was dus gauw genomen: ik zag mij mezelf niet zo gauw een spuit in mijnen buik geven.

De eerste spuit moest ik een week doen, de andere, aanvang 26 juli, een tweetal weken, en ze moesten telkens tussen 18u en 21 ’s avonds gegeven worden. Op 2 augustus had ik dan opnieuw een echo om te zien hoe het rijpen van de eitjes verliep en kreeg ik ook de uitslag van het genetisch onderzoek.

De uitslag van het genetisch onderzoek was in orde, maar groot was mijn teleurstelling vorige week toen bleek dat nog geen enkel eitje gerijpt was. Meer nog: er was zelfs niets te zien. De dosis van de inspuiting werd verhoogd en een nieuwe afspraak voor een echo werd gemaakt voor gisteren. Bij de risico’s van de procedure hadden ze wel gewaarschuwd voor overstimulatie doch nergens was er ooit iets gezegd over ‘onder’stimulatie.

Gisteren was het dan opnieuw controle en deze keer ging de professor het zelf doen om te zien wat de resultaten nu waren en welke stappen er eventueel verder moesten ondernomen worden.

De klap was nog erger gisteren: nog steeds niets, nada, noppes. De professor begreep er niets van en ik nog minder. De eicellen hadden klaargezeten en nu was er niets meer. Het zag er dus naar uit dat alles voor niets was geweest. Er is nog bloed getrokken om toch te zien of ik het medicijn effectief had opgenomen in mijn lichaam want misschien was er daar iets, om één of andere zeer bizarre reden, misgegaan. Deze morgen kreeg ik dan het telefoontje met de uitslag: het medicijn was teruggevonden in mijn lichaam, maar om één of andere onverklaarbare reden heeft het geen enkel effect op mij.

Het project is ten einde, zonder enig resultaat. Momenteel voel ik mij relatief zeer slecht. Alle moeite voor niets, alle hoop aan diggelen. Ik ben ongelooflijk teleurgesteld. Om nog niet te spreken van de mensen in de fertiliteitskliniek en de vrouwen die hoopten op mijn eicellen. Niet dat er mij iemand iets kwalijk neemt en ik neem mijzelf ook niets kwalijk. Voor één keer heb ik mij gehouden aan de voorschriften en heb ik gedaan wat ik moest doen. Maar blijkbaar laat mijn lichaam mij in de steek deze keer en ik kan er niet mee lachen.

Wat ik voor mijzelf voorspeld had is uitgekomen: ‘t is woensdag en ik begin de twee oudsten nu wel te missen. Nu ja, het helpt natuurlijk niet als Jan ’s morgens opstaat en dan telkens vraagt: ‘Heb ik veel geslapen?’

Toen hij dat eergisteren vroeg begreep ik het niet heel goed. Veel geslapen? Ja zeker, toch wel 12 uur. Toen ik dus ‘ja’ zei was hij doodcontent ‘Dan gaan we Zelie en Louis halen?’

Ah! Toen begreep ik het. We hadden aan Jan gezegd dat hij nog veel keer moest slapen en dat we dan Zelie en Louis zouden terug afhalen. Hij dacht duidelijk dat twee keer slapen voldoende was om als ‘veel’ gekwalificeerd te worden. We hebben dan maar de dagen op het bord getekend en elke morgen zetten we nu een kruisje op de dag dat we wakker worden zodat hij een beetje een zicht heeft op hoelang het nog zal duren.

Deze morgen kreeg ik nog een ‘domper’ op mijn niet-missen: een brief in de bus van Zelie. Ze schrijft o.a. dat ze ons niet mist, maar wel een brief van ons. Kwa eerlijkheid kan dat dus wel tellen, nietwaar Dus vanaf deze morgen zit ik af te tellen samen met Jan: nog drie keer slapen. Nog drie keer slapen.

Update: Hihi. Michel heeft dezelfde boodschap gekregen van Zelie maar in mailvorm. Ze heeft mij ook gemaild, maar daarin stond:

hallo mama
we hebben hier al veel gedaan.
het leukste is de computer (de leraar is peterpan van musical) !
ik moet nu weg! tot de volgende

Geen extra schuldgevoel voor mij. Oef!

‘t Is zover: Anna heeft eindelijk het zelfvertrouwen gevonden om alleen op stap te gaan. Nét geen 16 en een halve maand oud.

Het is eigenlijk al gisteren begonnen toen ze plots iets meer dan vijf stapjes zette om van één plaats naar een ander te gaan. Zomaar. Spontaan. Zonder enige aanmoediging of dwang (dwang in de zin van zachtjes vinger wegtrekken terwijl ze liep hé, niets ergers ).

Vandaag zat ik aan de keukentafel en Anna was aan het spelen en plots zag ik vanuit mijn ooghoek dat ze rond de tafel aan het lopen was. Eén toertje en stoppen. Nog een toertje. Nog een toertje.

Waggelend met haar handjes in de lucht en een brede grijns op haar gezicht. Niet dat ik er direct naar gekeken heb. ‘k Heb alles bekeken vanonder mij half neergeslagen wimpers want van zodra ze zag dat ik keek waggelde ze naar mij toe en stopte ze dus met lopen.

Voila, weer een stapje verder en groter.

De kapper van de kinderen was vorige week in verlof. Nochtans hadden ze alle vier dringend een knipbeurt nodig.

Ik ben nog op stap gegaan met Zelie (en de andere drie ook uiteraard) om een kapper te vinden voor ze vertrok, maar ik had nooit een afspraak gemaakt en dus was er nooit plaats. Wachten met drie kinderen was ook geen optie. Zelie en Louis zijn dan maar op kamp vertrokken zonder knipbeurt.

Vorig weekend heb ik er bij Anna en Jan dan zelf een heel klein beetje de schaar in gezet: hun haar hing zo erg in hun ogen dat het echt niet meer te doen was. Na mijn knipbeurt hing het nog zeer laag, maar net niet meer in hun ogen en je zag dat ze minder geambeteerd waren.

Vandaag was de kapper weer open en deze morgen heb ik onmiddellijk gebeld. We hadden geluk: er was nog plaats deze namiddag én het was na Anna haar dutje dus direct geboekt voor twee.

Anna heeft er haar eerst kappersbeurt opzitten en ze heeft dat zeer goed gedaan. Ze zat relatief stil, bleef mooi op de stoel zitten, heeft niet geweend, en het resultaat mag er zijn, vind ik. Ze heeft een superkorte froufrou en haar haar is voor de rest maar een miniem beetje bijgeknipt.

Jan heeft zijn lange lokken ook kwijt. Toch voor eventjes. En neen, het is niet kort: ik zie Jan niet zo direct met een broske rondlopen.

Volgende week is het de beurt aan Zelie en Louis. Bij Louis zal er zo geen groot verschil zijn want hij wil een Thor kapsel. Hij is nu al lang aan het sparen en het begint er eindelijk een beetje op te lijken, dus zal er niet veel verschil te zien zijn. Zelie wil haar haar opnieuw een stuk korter. Het is weer een paar maanden geleden en het groeit zo rap dat het bijna opnieuw dezelfde lengte heeft als voordien en dt wil ze nu niet meer.