San's Weblog

Zelie heeft hoorproblemen. Vorige week hebben we dat ontdekt. Ze zat op een halve meter van de TV die loeihard stond en zei dat ze het anders niet hoorde. Toen ik een beetje meer uitleg vroeg (welk oor? sinds wanneer? pijn? …) zei ze gewoon dat ze minder hoorde uit haar linkeroor.

We zijn er dan mee naar de huisarts geweest die een doorverwijzing gedaan heeft naar een NKO en ik heb direct gebeld. Eerst mogelijke afspraak is volgende week maandag en ik heb die dan maar direct genomen, ook al is het tijdens de schooluren.

Ondertussen kregen we een attest mee van de huisarts voor de nieuwe juffrouw. Allez, we kregen een attest mee om af te geven aan haar nieuwe juffrouw of meester want toen wisten we natuurlijk nog niet dat ze een juffrouw zou hebben. Tot we iets meer weten moet Zelie van voor zitten in de klas.

Maar het is ferm vervelend. Zelie is altijd al hardhorig geweest, niet in de zin van niet goed horen, maar in de zin van, als ze geconcentreerd met iets bezig is, ze dan niets hoort rondom haar (hmm, dat doet mij denken aan iemand? Wie was dat ook weer? Ah ja, ik weet het weer: mijzelf). De combinatie nu van die twee ‘niet horen’ is nogal frustrerend.

Maandag gaan we dus iets meer weten en hopelijk is het niet ernstig. Vingers gekruisd houden.

Die viel eigenlijk relatief dik tegen, al bij al.

Goed begonnen, daar niet van. Enthousiaste kinderen, ondanks de gietende regen. Anna die niet huilde en Jan die na amper een paar minuten dan toch vanachter mijn benen kroop en begon te spelen en mij vrolijk uitwuifde.

En dan was het tijd voor Zelie en Louis. Toen we op de speelplaats gingen kijken naar de klasindeling is het de mist ingegaan, want voor Louis was het nieuws allesbehalve goed: niet bij de meester waar hij wou zitten én geen enkel van zijn vriendjes in zijn klas. Drama’s. De tranen komen nog in mijn ogen als ik eraan terugdenk.

‘k Ga het hier niet allemaal herhalen wegens nog altijd té emotioneel, nu nog, maar ge kunt het allemaal lezen alhier.

’s Avonds was het al beter en zag Louis het al weer zitten, zij het nog niet helemaal, maar deze ochtend was zijn gemoed weer omgeslagen: hij wou niet opstaan want hij wou niet naar school.

Het zal zijn tijd nodig hebben en binnen een week is alles weer in orde, dat weet ik wel, maar ondertussen breekt mijn hart toch.