San's Weblog

Ik vind dat jammer ze, persoonlijk, dat ‘het frietkot’ uit ons straatbeeld aan het verdwijnen is. België is, dacht ik, het enige land die dat heeft (en als er ergens anders zijn, awel, het zijn na-apers maar toch leuk dat er daar dan ook zijn).

In Oudenaarde is het frietkot op de markt een paar jaar geleden moeten verdwijnen wegens ‘te lelijk’ om zo midden op de markt te hebben. En het frietkot dat aan de kerk stond is zo ook eerst verhuisd naar een zijpleintje om dan volledig verwijderd te zijn uit het centrum.

Er zijn uiteraard nog friet’dingen’ in Oudenaarde. ‘Dingen’ zeg ik want dat zijn geen frietkoten meer: het zijn restaurants/snackbars/brasserieën of hoe je het ook wil noemen, ook al verkopen ze daar hetzelfde als in een frietkot. Want ze zijn nu gevestigd in een huis, een gebouw, en dus zijn het geen ‘koten’ meer.

In Gent zijn er zo ook al een aantal verdwenen. ’Het blauw kot’ bijvoorbeeld is ook weg en nu is er ‘Het blauw kotje’ (de naam alleen al), een etablissement (van dezelfde mensen, daar niet van) op de hoek van het plein waar het voormalig frietkraam stond. Doodjammer. En het zal wel niet het enige zijn dat (al) verdwenen is.

Persoonlijk vind ik dat absoluut niet leuk. Nul komma nul gezelligheid want het is daar te warm en het stinkt. Dus hoe ‘gezellig’ ze het ook inrichten, liefst van al zet ik daar geen voet binnen.

De charme van zo’n frietkot gaat dus verloren.

Naast Oudenaarde en Gent (waar ik weet van heb, het zullen er dus wel ongelooflijk veel meer zijn) willen ze nu ook in Eeklo het frietkot wegdoen en blijkbaar zijn de mensen daar niet mee akkoord. En die ‘de mensen’, dat ben ik ook.

Deze keer kunnen we er (misschien toch) iets tegen doen. Er is een comité (http://www.studiomuscle.com/blog/2007/09/12/save-the-frietkoten/) dat er zijn schouders onder zet en er is een petitie (http://www.petitiononline.com/frietkot/petition.html) opgestart. Dus, doe uw duit in het zakje en teken die petitie want hoe lelijk sommige frietkoten ook mogen zijn, het is een deel van onze bekendheid als Belgen en we moeten ons erfgoed beschermen.

Mijn handtekening staat er al onder. Nu nog de uwe. Tekenen! Doen!

Bovenop de vermoeidheid is er een snotvalling bijgekomen. Een snotvalling, dat is niet ziek zijn. Ik weiger daar het etiket ‘ziek’ op te plakken.

OK. ‘Denderen’ is nu niet het woord dat ik zou gebruiken om te antwoorden op de vraag ‘Hoe gaat het?’. Dan zou ik eerder aan ’slecht’ denken, maar ’slecht’ is niet ‘ziek’. Want als ge ziek zijt, dan blijft ge thuis. In uw bed. Veel slapen en wachten tot het beter gaat. Eventueel zelfs medicijnen nemen en zo.

En ik ben niet ziek.

Gisteren ben ik (alleen voor de zekerheid hoor, niet omdat ik ziek ben) toch maar om 21u in bed gekropen en vandaag voel ik mij (marginaal) beter. Dus ga ik dat vanavond ook maar eens doen.

Want gisteren en vandaag zijn de enige twee avonden dat ik thuis ben deze week, of anders wel thuis ben maar dingen te doen heb ’s avonds, en dan profiteer ik er maar beter van. Allez, juist voor het geval hé. De ‘ge kunt nooit weten’ en zo. ‘Better safe then sorry’ en al.

Want ik ben niet ziek hé.

Maandag moest ik met Zelie bij de NKO-arts zijn. Een vriendelijke man die mij ook al geholpen heeft toen ik met een constante bloedneus zat en hij mij daar zonder veel poespas vanaf geholpen heeft (plaatselijk verdoven, poliep wegsnijden; peuleschil).

Zelie mocht op ‘de stoel’ zitten en toen hij in haar oren keek bleek er dus vocht te zitten. ‘Een vermindering in het gehoor van minstens 30 decibel’ zei de dokter en alhoewel ik niet weet wat dat is in percentages, laag lijkt het me toch niet.

Daarna zijn haar oren getest geweest: ze moest in zo’n speciaal kotje waar ze een koptelefoon mocht opzetten en telkens ze een toon hoorde moest ze een oor aanduiden. Alhoewel ze dus thuis maar klaagde over één oor, is er vermindering in de twee oren en in het linkse dus het meest.

De dokter heeft de keuze gelaten: we konden afwachten en zien hoe het evolueerde. Met een beetje geluk zou alles vanzelf oplossen binnen dit en twee maanden. Het probleem is dan natuurlijk dat ze nog (misschien) twee maanden niet goed zou horen in de klas met alle negatieve problemen vandien. De andere optie was dus buisjes steken.

Gezien ik weet hoe frustrerend het is om te weten dat je alles een paar keer moet herhalen vooraleer Zelie soms reageert heb ik maar toegezegd om buisjes te steken. Misschien ook een gemakkelijkheidsoplossing voor ons, maar het zal haar ook ten goede komen als ze opnieuw normaal hoort (vooral dan in de klas) en het zal ook beter zijn voor de juffrouw: ze heeft 25 kinderen in de klas en we moeten haar taak nu niet nog lastiger maken dan dat ze al is

De ingreep kon gisteren al gebeuren, maar op zo’n korte tijd kon ik mij toch niet organiseren en dus worden de buisjes nu volgende week woensdag geplaatst. Michel neemt daarvoor de tijd om met haar naar het ziekenhuis te gaan (ze moet daar al om 7u zijn) en bij haar te blijven, terwijl ik mijn ‘gewone’ routine dan aanhoudt van de andere kinderen klaar te maken en naar school te brengen.

Vervolg dus volgende week.