San’s Weblog

Om 21u thuiskomen in een volledig donker en doodstil huis, dat doet wreed vreemd aan.

Niet dat er iets mis was. Iedereen lag gewoon al te slapen. Zeer rare gewaarwording, dat wel.

Ha neen! Voor het eerst in twee weken voel ik me weer goed. Normaal.

Het snotteren is voorbij (allez, voor zover het snotteren ooit ophoudt bij mij), ik ben niet meer doodmoe, geen koppijn of sufheid. Sinds de apotheose van donderdag voel ik mij elke dag een beetje beter.

Mens, dat doet deugd. Gelukkig ook want volgende week belooft weer ongelooflijk druk te worden: twee vergaderingen, over en weer rennen naar Oudenaarde om papa te bezoeken, feestje van het Project (komen hé!!), start nieuw scoutsjaar (Zelie gaat over dit jaar) en dat allemaal bovenop de gebruikelijke kinderactiviteiten én het werk natuurlijk.

En nu ik mij beter voel kan ik eindelijk ook eens Janne gaan bezoeken, maar aan de lijst hierboven te zien zal ik dat (jammer genoeg) nog een weekje moeten uitstellen. Het is alleszins iets waar ik ongelooflijk naar uitkijk.

‘k Ga dus (eindelijk) in bed kruipen want ik ga mijn energie nog kunnen gebruiken.

Kijk zie: meneer Urgh is niet alleen in zijn stille vreugde.

Na een hele dag niet on-line te zijn geweest vanavond dezelfde vaststelling gedaan. Mijn hart maakte zowaar een klein sprongetje van blijdschap