San’s Weblog

Na meer dan veertien jaar hebben we vanavond afscheid genomen van Hecate. Het is nooit ‘mijn’ kat geweest, wel Michel zijn kat. Een heel goede band had ik er niet mee, maar de traantjes vloeiden toch rijkelijk vanavond bij de dierendokter (en nu trouwens ook, maar soit): ik ga dat dier ongelooflijk missen.

Suikerziekte. Bij katten zo goed als onmogelijk te behandelen. De veearts zei dat hij, zelfs bij katten die minder ziek waren dan haar, niet altijd succes kon boeken. Blijkbaar ook een pijnlijke ziekte en dat hadden we de laatste dagen gemerkt: ze kroop weg, at amper meer, was lusteloos, …De dokter dacht dat ze sowieso de volgende ochtend niet meer zou halen, maar als we haar op natuurlijke wijze lieten sterven zou het een zeer pijnlijke dood worden. Ik moest dus ‘de beslissing’ nemen en dat kon ik niet, dus heb ik Michel dan maar opgebeld en de dokter laten uitleggen wat er aan de hand was zodat hij uiteindelijk de knoop kon doorhakken.

De kinderen waren erbij en ik heb hen uitgelegd dat Hecate heel erg ziek was en veel pijn had en dat we haar zouden laten inslapen: of ze afscheid wouden nemen? Eén voor één heb ik ze moeten opheffen zodat ze haar nog eens zouden kunnen aaien en vooral Zelie had het er zeer erg moeilijk mee. In de auto heeft ze heel hard gehuild en thuis gekomen was het nog niet voorbij. Louis was er zeer filosofisch over: hij had haar ’salut’ geaaid en dus vond hij het oké. Jan vatte het niet goed waarom Zelie en ik zo verdrietig waren. Hij is ook nog maar drie en een half en ik denk niet dat hij beseft dat Hecate niet meer terug komt.

Ze zal geen pijn meer hebben en er zal geen ruzie meer zijn met Nephthys. Het zal hier een stuk rustiger worden maar momenteel is dat absoluut geen troost.

De laatste tijd schrijf ik nogal veel over Anna. Begrijpelijk want in vergelijking maakt zij ook de grootste ontwikkelingssprongen door. Zelie, Louis en Jan doen dergelijke sprongen niet echt meer, hetgeen niet wil zeggen dat er bij hen niets gebeurd.

Laat ik het even over Zelie hebben. Voor haar acht jaar kan ze al ongelooflijk volwassen doen en dan merk je aan van al die kleine dingen dat ze dat helemaal nog niet is. Logisch eigenlijk. Niet dat we dat uit het oog verliezen, maar soms verliest ze het zelf uit het oog, al dan niet moedwillig.

Zo heeft ze zich het recht toegeëigend om ’s avonds later te mogen opblijven. We hebben haar al regelmatig uitgelegd dat dit geen recht is maar een verdienste. Dat als we merken dat ‘de dingen’ niet goed gaan, wij ons het recht voorbehouden om haar die verdienste te ontzeggen.

En daar komt weer het kleine feit dat die vakanties hoogstnoodzakelijk zijn. Ook Zelie loopt moe, alhoewel ze dat nooit zal toegeven, waarschijnlijk omdat ze het niet beseft. Ze is een ietsiepietsie vlugger geïriteerd en reageert dan uiterst boos.

Ik vermoed dat ik momenteel het kwaad in persoon ben omdat ik haar bv. al drie dagen op rij verbied om te blijven TV kijken. De eerste dag was het avond en het was al laat, maar ze meende, omdat de vakantie begon, dat ze nu wel langer mocht kijken. Uiteindelijk is ze al stampend de trap opgestormd naar haar kamer, heeft ze de deur dichtgeslaan achter zich en is ze bijna hysterisch beginnen huilen. Duidelijk een kind van haar moeder: ik herinner me mijn hysterische aanvallen meer dan goed :). Ik heb haar gezegd dat ze tijd had om te kalmeren tot ik Anna in bed kwam steken. Indien ze nog niet gekalmeerd was tegen dan (ze delen nu eenmaal een kamer), dan kon ze verder hysterisch doen in ons kamer.

Dat was vrijdagavond voor het slapengaan. Gisteren en deze morgen was het weer van hetzelfde toen ik (aan alle drie trouwens) zei dat het gedaan was met TV kijken: gisterenochtend omdat ze moest gaan turnen, deze ochtend omdat het tijd was om (eindelijk) te gaan ontbijten. De boosheid was gelukkig van veel kortere duur, maar even heftig, weze het zonder de hysterie en de slaande deuren.

Ze hebben twee zware (lees: late) dagen achter de rug. Kwestie van de vakantie goed in te zetten kan het tellen. Maar de komende twee dagen ga ik toch mijn uiterste best doen om hen op tijd in bed te krijgen. Woensdagavond is er immers Halloween te lopen en donderdag gaan Zelie en Louis gaan slapen bij hun vriendjes (ook een zus en broer) zodat ze dan opnieuw twee dagen op een rij ‘te laat’ in bed zullen zitten.

Maar behalve haar ‘rebellie’ doet Zelie het zeer goed. Er zijn blijkbaar soms ruzies op school waar ze zich mooi buiten kan houden en eerder als bemiddelaar probeert op te treden, ze is thuisgekomen met een zeer goed rapport en ook haar buitenschoolse activiteiten lopen vlot: op haar rapport voor de muziekschool had ze drie tienen, voor turnen zijn ze al aan het trainen geslagen voor de volgende show, ze kreeg felicitaties voor het schaken, het Frans vlot goed, ballet is leuk …

En nu denk ik eraan: misschien daarom dat ze thuis zo’n drama’s maakt? Omdat ik haar niet onder alleen maar lof bedelf?

Oh ja: this too shall pass. Een paar kalme dagen en veel rust en voor we het weten zijn die uitbarstingen al lang vergeten. Sowieso is er de komende dagen geen stress in het vooruitzicht: behalve donderdag hebben we niets gepland zodat niets moet en alles kan.

‘Take it easy’ zal het motto van de komende dagen worden en dat zal niet alleen de kinderen, maar eigenlijk ook mij enorm veel deugd doen.

Mijn wederhelft had al een tijdje geleden afgesproken met ‘zijnen maat’ om vandaag samen iets te doen.

Ik vind dat altijd grappig die afspraken. Dienen maat, ik ken die dus al een tijdje (toch zo’n vijftien jaar en een half) en als die twee afspreken loopt er altijd wel iets niet zoals gepland. Meestal spreken ze af om naar de film te gaan en gewoonlijk loopt er dan wel iets mis.

Het plan voor vandaag was opnieuw: samen naar de film. Gisteren bleek evenwel dat het plan veranderd was. Ze zouden naar het concert van Arno gaan vanavond in Vorst. Smerig uiteraard, want ik was niet meegevraagd. Bygones.

Daarnet kreeg ik telefoon. Dat het concert gedaan was en dat hij niet wist wanneer hij zou thuiskomen. ‘Zijnen maat’ had wel gezegd dat hij hem naar huis zou brengen, maar zeggen en doen … en daar kon ik volledig inkomen. Zoals gezegd, ik ken zijnen maat. Of beter: ik weet dat hij het wel zal doen, maar het zou mij ongelooflijk wreed verbazen moesten ze nu rechtstreeks van Vorst onderweg zijn naar hier en als Michel hier dus binnen een klein half uur toestuikt.

Maar heel dees historie eigenlijk om het volgende. Toen Michel belde vroeg hij mij te raden wie, of all people, hij daar bij aanvang tegen het lijf was gelopen. Bleek het mijn broer geweest te zijn, heeltegans uit Holland om naar Arno te komen kijken. En nog meer toeval: toen het concert gedaan was liep hij mijn schoonzus toch ook niet tegen het lijf zekers!

Ja meneer, de wereld is klein. In een volzet Vorst twee mensen tegen het lijf lopen zonder afgesproken te zijn. Het moet maar lukken.

Schoolmoeheid. Ik vergeet altijd dat dat bestaat. Geen schoolmoeheid als in beu om naar school te gaan. Zo oud zijn mijn kinderen nog niet. Maar ze worden wel heel erg moe van naar school te gaan.

Ja oké, er zijn veel vakanties in zo’n schooljaar en het is niet altijd gemakkelijk om daar een oplossing voor te vinden als beide ouders werken, maar als ik zie hoe mijn kinderen zich gedragen zo tegen de week voor het vakantie is, dan besef ik dat die vakanties meer dan nodig zijn.

En uiteindelijk zijn het lange dagen voor die klein mannen. Lang en druk. Veel te doen, veel te zien, veel te leren én daarnaast willen ze nog vanalles van buitenschoolse activiteiten doen. Hun energie, hoeveel meer ze er ook van mogen hebben, is ook niet onuitputtelijk.

De laatste twee weken is het ’s ochtends soms echt een ramp om de kinderen te laten opstaan. Ze geraken met moeite uit bed en dan denk ik dat ze niet echt te laat in bed zitten. Sowieso slaapt Jan toch zo’n elf uur en een half, soms een vijftien minuten meer. Zelie en Louis slapen een uur minder en vooral voor Louis lijkt dit tegenwoordig te weinig te zijn.

Maar nu is het vakantie en tegen het einde van de vakantie ga ik toch proberen om een nieuw ritme in te stellen. Louis moet sowieso een half uur vroeger naar bed, Zelie ook toch een tien à vijftien minuten, en het streefuur voor Jan en Anna moet beter nageleefd worden. Want alhoewel Jan het zonnetje zelf is als hij ’s ochtends wakker wordt, eens hij een uur wakker is kan zijn humeur volledig omslaan.

Maar eerst genieten van ons weekje vakantie want, u raadt het al, ik heb mijn resterende vrije dagen ook opgenomen om samen te kunnen genieten.

Anna gaat nu al twee weken naar de peutertuin en ze doet dat zeer goed.

Zelfs toen ze kleiner was en ze ergens was waar ik niet bij was hoorde ik altijd wat een braaf en gemakkelijk kind ze wel was. Niets lastig, maakte geen enkel probleem.

Op het einde van de eerste week huilde ze ’s ochtends zeer hard toen ik weg ging. Als ik haar ’s avonds afhaalde kwam ze dan naar mij toegelopen, moest ik haar oppakken en mocht ik haar niet meer neerzetten.

Deze week ging het al beter en vandaag zette ze haar keel nog wel open, maar eens ze adem moest halen was het al gedaan. Toen ik haar vanavond ging halen kwam ze wel naar mij toegelopen, maar ik moest haar niet meer oppakken en vasthouden. Ze bleef gewoon bij mij staan en begon te babbelen en te wijzen naar alle kindjes en ze keek heel blij.

Anna begint dus goed gewoon te worden aan de nieuwe omgeving. Maar nu is het een week vakantie en ik vrees dat we weer van voor af aan zullen mogen herbeginnen. En ja, ze went dus wel weer, maar ondertussen zullen we weer door de drama-tijd moeten gaan. Of niet?

Gisteren had ik mij ingeschreven voor een workshop Afrikaans koken in het kader van een 11.11.11 actie. We hadden hiervoor een mail gekregen op het Project en met vier besloten we om ons in te schrijven.

Ik moet toegeven, het was anders dan wat ik er van verwacht had, maar niet ‘anders slecht’, gewoon ‘anders’. Het was ook de eerste keer dat ik aan zo’n workshop deelnam, dus eigenlijk zou het een wreed groot toeval geweest zijn moest dat nu volledig aan mijn verwachtingen voldaan hebben.

Het belangrijkste evenwel was dat het zeer leuk was, ongelooflijk gezellig, leerrijk én, last but certainly not least, lekker. We hebben Senegalese soep gemaakt en een hoofdgerecht met o.a. bataten, tomaatjes, witte kool vergezeld van aubergines, azukiboontjes en kokosrijst en als toetje een omelet met mango.

We waren met 14 vrouwen en twee mannen en we hadden ons zo een beetje opgedeeld in mensen die de soep, het hoofdgerecht, de bijgerechtjes en het dessert deden. i. en ik stonden in voor het dessert.

Van begin tot het einde was het geslaagd en alhoewel ik zo mijn bedenkingen had bij het nagerecht (eieren met mango???) denk ik dat ik daar uiteindelijk nog het meest van gegeten heb. Alles was zeer lekker en er was meer dan genoeg om nog eens bij te nemen, wat ik niet nagelaten heb om te doen. Zoals ik tegen mijn tafelgenoten ook al zei ‘als het op eten aankomt, heb ik weinig gêne en nog veel minder als het lekker is’.

Voor herhaling vatbaar.

Boos! Kwaad! Pissed f*cking off!

Toemme toch. Soms kunnen mensen u echt laten voelen alsof ge de pest zijt die absoluut vermeden moet worden.

Eerst thuis. Nu op het werk. Zooo klein voel ik mij nu.

Toen ik uit het keukenraam keek, in onze tuin, zag ik overal op het grasveld papier verspreid.

Bizar, want ons oud papier bewaren wij niet in onze tuin (dat zou nogal een beetje dwaas zijn niewaar) en zelfs niet op een plek dichtbij de tuin. Even naar buiten gaan checken dus wat dat papier wel kon zijn.

De stukken papier bleken de restanten te zijn van een broodzak en aan sommige stukken zag ik nog overschotten van ontbijtkoeken hangen.

Raadsel opgelost dus: Nephthys had de zak met de rest van de koeken van op het aanrecht gestolen om in alle rust de koeken buiten op te eten. Den dief!

Het Sint-Barbarcollege bestaat dit schooljaar 175 jaar en dat zal dus gevierd worden.

Gisteren de ‘openingszitting’ met ‘De eerste show’. Ik was nieuwsgierig want er was gezegd dat het heel interessant zou worden én leuk. Jammer genoeg was ik zo ‘dom’ om alle vier de kinderen mee te nemen en terwijl de drie oudsten eigenlijk wel relatief stil waren, kon dat van Anna niet gezegd worden.

Niet dat ze weende of zo. Absoluut niet. Eigenlijk was ze wel braaf: ze hield zichzelf mooi bezig met op en af trappen klimmen en op en af stoelen te kruipen, maar ze deed alles onder begeleiding van veel gekwetter zodat ik na een half uur maar heb besloten om de kinderen mee te nemen naar de speeltuin naast het gebouw.

Dat half uur dat ik er geweest ben heb ik er dus niets van gehoord: of ik liep achter Anna die soms toch dreigde het ‘podium’ op te lopen, of één van de drie anderen wouden mij iets vragen.

De speeltuin was wel leuk. De kinderen hebben er zich goed kunnen uitleven. Louis, Jan en Anna vonden het fantastisch, Zelie hield het voor bekeken na een drie kwartier en is terug gekeerd naar de show. Tegen dat het gedaan zou zijn zijn we teruggekeerd om deel te nemen aan de receptie.

De show is nog een half uur uitgelopen en tijdens dat half uur dat we aan het wachten waren zijn er nog een paar kinderen (vijfde en zesde leerjaar) buiten gekomen en hebben zij met Louis, Jan en Anna gespeeld. Ze hadden alle vijf dolle pret en ik had zo de indruk dat die twee kindjes zich moesten uitleven na bijna twee uur stilzitten.

Maar de receptie was goed: veel broodjes, croque monsieurs, warme beenhesp en een variëteit aan warme hapjes: kippeboutjes, kroketjes, pizzatjes, … Daarna konden we ons nog tegoed doen aan een lekker mini-dessertbuffet waar vooral veel toetjes met chocolade lagen.

Gezien ik niet de meest sociale persoon ben heb ik mij in het begin bezig gehouden met achter de kinderen te lopen (kwestie van toch niet zielig over te komen door alleen te staan) en te zorgen dat zij eten hadden en de mensen niet stoorden. Later werden we aangesproken door een koppel en daarna is er nog een koppel komen bijstaan en zo hebben we de avond afgesloten met een zeer leuke babbel.

‘t Was bijna half tien vooraleer de kinderen erin lagen en dat is vandaag te merken aan Anna. Ze heeft wel tot negen uur geslapen maar bij het minste was ze op haar tenen getrapt.

We hebben (zeer) laat ontbeten dus heb ik haar maar voor het middageten in bed gestoken om haar dutje te doen: ze zal er meer aan hebben dan nog een uur op eten te moeten wachten.

Dat ik fan was (en ben) van Crowded House, dat had ik al geschreven. En toen bleek dat we tickets hadden was ik nogal erg gelukkig, om het zacht uit te drukken.

Ik denk dat het, op een festivalconcert na, toch wel meer dan tien jaar moet geweest zijn dat ik nog naar een concert geweest ben. Zo doelbewust naar een zaal voor één bepaalde artiest. Ik dacht dat dat niets meer voor mij was: te luid, te druk, geen zin om tussen de massa te staan, ….

Eigenlijk was het gewoon waarschijnlijk luiheid én het feit dat ik niet echt fan meer geworden ben van een groep sinds mijn studententijd. Tot een paar jaar geleden dan toen ik Coldplay ontdekte. Dàt dus en kinderen krijgen en ik had ook geen redenen meer om naar concerten te gaan.

Uiteindelijk zijn er altijd al relatief weinig artiesten en groepen geweest waarvoor ik die extra moeite wou doen, maar Crowded House is er altijd één van geweest. Ik vermoed dat ik erbij was toen ze hun laatste concert in België gegeven hadden begin de jaren ‘90, want (kort?) daarna zijn ze ermee gestopt.

Het concert was toen in een uitverkochte AB en had een relatief intieme sfeer. Maar misschien had dat ermee  te maken dat ik helemaal vooraan aan het podium stond, samen met mijn vriendin, en we kregen een fantastisch optreden. Toen ik hoorde dat ze uiteen gingen was ik dus niet opgetogen.

De heroprichting van de groep was dan ook zeer goed nieuws voor mij en alhoewel ik tot vandaag nog steeds hun nieuwe plaat niet beluisterd heb (hmpf, wanneer zou ik dat moeten doen), toch had ik genoeg vertrouwen om naar hun concert te willen gaan gisteren.

En ik ben niet teleurgesteld geweest, integendeel. Het concert was van het begin tot het einde fantastisch. Ik heb mij de longen uit het lijf gezongen bij de liedjes die ik kende (van hun oude platen dus) en enorm genoten van de nieuwe nummers. Die nieuwe plaat moet ik dus zeker beter beluisteren.

Op het einde van de avond, na een concert van bijna drie uur, had ik pijn in de spieren van mijn kaken en realiseerde ik mij dat dat van het (glim)lachen was: van het begin tot het einde had ik een gelukzalige glimlach op mijn gezicht.

Het concert was alles wat een concert moest zijn en maakte dat ik mij herinnerde waarom het zo wijs is om een groep live mee te maken, wat er zo speciaal aan is.

Voor de mensen die het nog niet gezien, ga maar eens een kijkje nemen bij Michel om te weten wat een goed concert je gemist hebt.