San’s Weblog

Twee erge zaken deze week. Is het egoïsme of zelfbehoud dat erachter zit?

Bij het geval van die jongen die in elkaar wordt geslagen ben ik volledig akkoord met de mensen die zeggen hoe erg het wel is dat niemand ertussen gekomen is, maar! maar!

Bij sommigen zal er wel onverschilligheid tussen zitten, maar de bij de meeste mensen is dat, denk ik, toch een reactie van zelfbehoud. Als ge u er mee moeit zit het er dik in dat ge zelf ineengeslagen wordt en dat is een vooruitzicht dat velen afschrikt. Terecht denk ik. Niet dat dat iets goedpraat, maar toch.

En ja, ik weet waarover ik spreek, jammer genoeg. Niet dat ik zelf al weggelopen ben uit zo’n situaties. Neen, ik was zelf het slachtoffer, maar ik heb ‘geluk’ gehad: op het laatste nippertje is mij toch iemand komen helpen.

Situatie: een voetpad, een bestelauto half erover geparkeerd met chauffeur achter het stuur (stond daar nl. illegaal te wachten op zijn passagier), enkel doorgang voor één persoon. Langs de andere kant geen muur maar een parkeerterrein dat volstond met auto’s. Ik passeer langs de bestelwagen en een voetganger die uit de andere richting komt, die nog niet aan het passeren is als ik wel al passeer, loopt gewoon door. Resultaat: tegen dat we elkaar tegenkwamen konden we geen van beiden nog doorlopen op een bepaald moment: bestelwagen langs één kant, achterkant van auto aan de andere kant.

De man wordt hierdoor zeer agressief en begint te roepen en te dreigen. Dit gebeurd in een zeer drukke straat: niemand kijkt om en loopt gewoon door. De persoon in de bestelwagen blijft gewoon zitten.

Ik probeer achteruit en opzij te gaan, op het parkeerterrein om hem doorgang te verschaffen. De man volg maar blijft voor mij staan ipv door te lopen en blijft ondertussen roepen en dreigen. Dit duurt zo’n vijf minuten. Er passeren vele mensen maar niemand kijkt om.

Tot op het moment dat het volledig uit de hand dreigt te lopen en ik het ergste begin te vrezen. Op dàt moment komt plots een man achteraan de man die mij bedreigt en neemt hem vast in een houtgreep zodat hij niets meer kan doen. De tweede man deed teken dat ik mij uit de voeten moest maken, wat ik dan ook met veel dankbaarheid deed.

Ik heb geluk gehad, maar ik begrijp de mensen die passeren: wie wordt nu graag in elkaar geslagen? Anderzijds was ik razend op de mensen die doorliepen en nog het meest op de chauffeur van de bestelwagen die niets deed: niet uitstappen om te helpen, niet wegrijden om plaats te maken zodat ik kon vluchten.

Het andere geval, daar kan ik ook van meespreken, maar gelukkig met tegengestelde ervaringen.

Zwaar verkeersongeluk op de E40 en opnieuw ben ik één van de gelukkigen geweest waarvoor mensen wél gestopt zijn. Ongeveer tien wagens (neen, ik overdrijf echt niet) zijn gestopt. Uiteindelijk zijn vijf wagens blijven wachten tot de politie ter plaatse was (anderhalf uur later) én heb ik tijdens het wachten in één van de wagens mogen bekomen, ook al zat ik (bijna) van top tot teen onder het bloed en was het bloeden nog niet gestopt. Niet dat ik zwaar gewond was, maar ik had hoofdverwondingen en die bloeden ongelooflijk erg.

Dienen mens zijnen auto zag er schoon uit, maar dat gaf niet, zei hij. Hij heeft me zelfs nog naar het ziekenhuis gereden (er waren die dag zoveel ongelukken dat het anders nog een paar uur kon geduurd hebben vooraleer er een ambulance beschikbaar was).

Dus ja, er zijn nog goede mensen op de wereld, veel zelfs. En ik ben een optimist en blijf er heilig van overtuigd dat zij nog altijd in de meerderheid zijn.

Vier dagen is Anna nu al naar de peutertuin gegaan.

’s Ochtends waren er tranen, maar dat was te verwachten. Hoe zoudt ge u zelf voelen als ge zomaar bij wildvreemden zou ‘gedumpt’ worden zonder dat ge er een snars van begrijpt?

Maar de traantjes duurden nooit lang. Of beter, die eerste dag duurden ze nog geen halve minuut. Omdat ik niet snel, snel naar het station moest kon ik nog even, om de hoek, blijven wachten om te zien/horen wat Anna zou doen en een heel klein tijdje later was ze al stil en zat ze nieuwsgierig naar al die nieuwe kindjes te kijken.

Dinsdag en woensdag ongeveer hetzelfde scenario. Niet dat ik dan ben blijven wachten, maar tegen dat ik halverwege de gang was was Anna al opgehouden met huilen.

Gisteren duurde het een beetje langer: ze huilde nog steeds toen ik al aan het einde van de gang was. Ze begint dus door te krijgen dat die niet zomaar voor één keer is. Dat er iets grondig veranderd is.

En dat merk ik dan weer wanneer het tijd wordt om te gaan slapen. Maandag en dinsdag: absoluut geen probleem. Ze was zo moe van al die nieuwe dingen en indrukken dat ze er gelukkig uitzag toen ik haar in bed legde en waar ze als een blok in slaap viel.

Woensdag was ze al wat meer gewoon en begon ze te protesteren toen ik haar in bed legde. Even wenen maar het was rap voorbij. Tot ik om 1u50 werd wakker gemaakt door Anna die hard was beginnen wenen. Anderhalf uur duurde het vooraleer ik haar weer in haar bed kreeg. Uiteindelijk is het gelukt door naast haar bed te blijven zitten en, telkens ze zich rechtzette, haar zachtjes terug neer te leggen en te zeggen dat ze moest slapen. Eens ze wist dat ik daar bleef zitten gaf ze toe en viel ze (eindelijk) terug in slaap.

Gisterenavond wou ze opnieuw niet gaan slapen en dan heb ik maar direct de truuk gedaan van de vorige nacht. Gelukkig is ze dan niet meer wakker geworden.

Vandaag is ze dus thuis met mij en toen ik haar in haar bedje wou steken voor haar middagdutje protesteerde ze hevig: huilen, schoppen, zich uit mijn armen proberen wrikken, … Maar eens in bed kalmeerde ze bijna onmiddellijk en toen ik de kamer verliet lag ze al bijna in slaap.

Voor de rest doet ze het daar zeer goed. Ze luistert zeer goed, eet goed en gaat zonder problemen slapen met de ganse groep waar ze ook direct in slaap valt en goed slaapt. Ze speelt mooi en is lief voor de kindjes. De kinderverzorgsters zijn vol lof over wat een braaf kind ze wel is en hoe lief ze wel is.

Het is het begin uiteraard en dat kan allemaal nog veranderen, maar ik denk het niet. Ik weet het ‘mijn kind, schoon kind’ en alles, maar ik denk toch echt dat ik brave kinderen heb.

En Anna, niet dat ze de braafste is, maar als ze bij andere mensen is én ik ben niet in de buurt, is ze altijd een engeltje … én ze weet verdomd goed hoe de mensen rond haar kleine vingertje te draaien

Volgende week nog eens kijken wat het resultaat is na twee weken.

Sinds vandaag is Anna definitief baby af: vandaag is ze voor het eerst naar de peutertuin gegaan en dus is ze nu officieel een peuter, de logica zelf eigenlijk.

De ochtend viel al bij al mee. We hadden vorige vrijdag een kort bezoekje gebracht en ze was zeer nieuwsgierig, maar haar broers en zus waren er toen wel bij. Toen ik haar deze ochtend afzette waren er (veel) traantjes. In plaats van onmiddellijk weg te gaan stelde ik mij net om de hoek van de klas op om te zien of het ging escaleren of verbeteren en nog geen halve minuut later zat ze al stil op de schoot van de kinderverzorgster nieuwsgierig rond te kijken. Ik kon met een opgelucht hart gaan werken.

Toen ik haar deze avond ging afhalen was de kinderverzorgster vol lof: zo braaf, goed geslapen, goed gegeten, mooi gespeeld, … Het zal een intense ervaring geweest zijn want ze was doodmoe.

Ze zit daar goed, dat weet ik. Ik ken de mensen en ik heb Louis en Jan daar ook zien sprongen maken. Deze week zal alles nog vlot verlopen en misschien volgende week ook, maar daarna zit het er dik in dat ze ‘haren klop’ krijgt en dan zal het ’s avonds ook drama’s worden om haar in haar bed te krijgen.

Maar misschien ook niet. Misschien is dit juist wat ze nu echt nodig had. Afwachten dus.

Vorige week werd mijn vraag voor verlofdagen goedgekeurd: ik zal thuis zijn met de herfstvakantie. De volledige vakantie. Geen opvangproblemen dus en dat alleen al vind ik zeer leuk.

Het zullen mijn laatste dagen zijn dat ik opneem dit jaar. Alhoewel dat niet wil zeggen dat het gedaan is voor dit jaar: vorige week hebben we de ‘verlossende’ mail gehad van de personeelsdienst dat we dit jaar ook weer de volledige kerstvakantie als extra verlofdagen krijgen: yiha.

Ik heb denk ik toch de beste werkgever ter wereld

Gisterenavond nog eens naar de film geweest. Niet zomaar een film, neen hoor. Het was in het kader van het Filmfestival, Memory of film en we gingen naar ‘Blade Runner, the Final cut’.

Nu, bij de ‘Final Cut’ heb ik zo mijn bedenkingen. Er zijn ondertussen al een aantal versies van die film op de markt dat het mij niet zou verbazen als ze erop blijven voortborduren. Maar dit geheel terzijde.

Ik heb ooit wel eens dus een versie gezien, waarin ik mij meen te herinneren dat op het einde het personage van Harrison Ford zelf begon te twijfelen of hij wel of niet een replica was … of wist hij dat hij het nu echt wel was. Enfin, ook details, gewoon maar om aan te geven dat ik die film (of een versie ervan) toch wel al gezien had en het altijd wel leuk is om films uit vervlogen tijden terug te zien.

Toen ik hem de eerste maal zag vond ik dat wel een zeer goede film. Meeslepend, intrigerend en de actie was zeer spannend. Moet ik erbij zeggen dat ik toen zeer jong en geheel kritiekloos was? Goes without saying, zou ik zo zeggen. Niet dat ik hem gezien heb bij het uitbrengen ervan, ik was amper 12 toen, maar ik vermoed dat het de tweede versie moet geweest zijn en dus was ik amper 22 toen (ondertussen heeft mijn wederhelft bevestigd dat het de tweede versie was en dat we die samen hebben bekeken in de cinema).

De film gisteren was goed, maar ook niet meer. Over de jaren ben ik dus wel een beetje kritischer geworden en ja, ook de snelheid waarmee we tegenwoordig een film beleven heeft invloed. Blade Runner dateert nog van de tijd dat het niet echt vooruit moest gaan. Alles is trager en dat ben ik echt niet meer gewoon.

Ook incongruenties vallen mij nu meer op en dat zal dan weer te maken hebben met de snelheid van de film: je hebt tijd om erop te letten, om te zien dat niet alles ‘klopt’.

Maar de actie blijft spannend en is zeer vlot en heeft de tand des tijds zeer goed doorstaan. Vijftien jaar geleden zal ik Michel zijn arm wel murm geknepen hebben en dat heb ik gisteren ook weer gedaan. Ik verschiet eigenlijk wel nogal rap.

Bijna twee uur duurde de film en daarna zijn we nog ‘eentje gaan drinken’. En dat eentje werd er nog eentje en nog eentje … tot het plots 2u ’s nachts was. Dat komt ervan als ge in goed gezelschap zit en aangename gesprekken kunt voeren, alhoewel de onderwerpen niet altijd even lichtvoetig waren.

Weinig geslapen dus vorige nacht maar raar genoeg viel het vandaag al bij al nog mee.

Gekookt deze morgen en deze middag leuk gezelschap over de vloer om ons te helpen de zuurkool op te eten. Het is jammerlijk mislukt, maar niet bij gebrek aan goede wil en een flinke appetijt. Het had er eerder mee te maken dat zelfs acht personen geen 4kg zuurkool kunnen opeten

Even een klop gekregen vlak na het eten maar niets dat een goed kopje koffie niet kon verhelpen. Eens het gezelschap terug huiswaarts was gekeerd zat ik vol energie en heb ik de afwas gedaan, gewassen, gesorteerd en geplooid.

De kinderen zitten nu in bed en nu ben ik wel volledig op. ‘t Zal niet laat worden vanavond … maar ik heb dat nog al gezegd.

Een ganse dag off-line. Behalve vorig weekend, toen ik gewoon niet thuis was, is dat in eeuwen niet meer gebeurd.

Dat on-line zijn, dat is soms een soort verslaving. Als ik thuis ben ga ik geregeld naar de computer om te kijken of er geen nieuwe mails zijn, of er niemand iets gepost heeft op zijn/haar weblog of om gewoon te surfen.

Met vorig weekend eruit te zijn merkte ik zondagavond, toen we terug thuis waren, dat ik dat in het geheel niet gemist had, dat on-line zijn.

Vandaag dus nog eens een hele dag off-line en dat doet wel deugd. Pas vanavond laat (het was al 23u gepasseerd - m.a.w. ben ik 24u weg geweest) de computer open gedaan en ja, er waren een hoop mails en er waren een paar mails bij die ik misschien beter een beetje vroeger had gelezen en beantwoord, maar niemand ligt er van wakker of gaat ervan dood dat dat niet gebeurd is.

‘k Ga daar weer eens een beetje meer gewoonte van maken want ik heb daar altijd van gehouden om zo af en toe onbereikbaar te zijn.

‘Er is nog altijd uwen GSM’ hoor ik jullie denken. Awel, dan hebben jullie maar gedeeltelijk gelijk. Ja, ik heb een GSM, maar goed werken doet ie niet meer: als er iemand mij wil bellen besluit hij spontaan om zichzelf uit te zetten. Batterij probleempje denk ik.

Concreet houdt dit in dat, als ik niet af en toe mijn telefoon controleer om te zien of ie nog aanstaat (en dat doe ik niet echt), hij voor hetzelfde geld uit staat. Tot daar mijn bereikbaarheid dus en alhoewel dit een aantal mensen serieus op de heupen kan werken, stoort het mij in het geheel niet

Dinsdagavond was het de maandelijkse vergadering van de oudervereniging. Het was de eerste van dit jaar en zoveel stond er niet op de agenda zodat we redelijk vroeg gedaan hadden: toch zo’n 15min voor het voorziene einde.

Maar na zo’n vergadering moet je toch nog een beetje ‘navergaderen’ en dat doen we op onze vaste stek in Het Gebed zonder Einde.

‘t Was gezellig en leuk. We hebben nog een aantal zaken grondiger besproken maar vooral zitten praten met een lekker glas wijn erbij.

En plots kon ik gelijk mijn ogen bijna niet meer openhouden en vroeg ik mij dus af waarom ik zo moe was, dus keek ik op mijn uurwerk. Oeps! 1u45. Rap maar naar huis gegaan.

Het was dus 2u15 tegen dat ik in mijn bed zat en al bij al had ik nog vier uur te slapen. Niet zeer positief zo midden in de week, maar ondertussen heb ik het toch gehad.

‘Onze’ Colruyt sluit. Tot ergens eind februari. Bijna vijf maanden gaat dat duren want ze gaan uitbreiden en vergroten, wat op lange termijn alleen maar positief is maar op korte termijn minder is.

Want nu moeten we naar ‘de grote’ Colruyt op de ring en daar zit het altijd stampensvol van het volk. Niet dat ‘onze’ Colruyt weinig volk had, maar in vergelijking was het te doen.

Maar! Maar! (uiteraard is er een maar) Gisteren kreeg ik een brief in de bus van ‘onze’ Colruyt. Dat ze gingen sluiten, en waarom, en hoe lang en alles en zo. En in die brief zat een ‘Publikaart’ waarmee ik de komende vijf maanden 3% korting ga krijgen op al mijn aankopen in een andere Colruyt.

Dank u zeer, ‘onze’ Colruyt en tot binnen vijf maanden.

Vorige vrijdag vertrokken wij dus voor drie dagen naar Zeeland. Juist, in Nederland. Drie dagen Center Parcs, Port Zélande, en god mag weten waarom de Nederlanders er een Frans-klinkende naam aan hebben willen geven. Misschien om de mensen te misleiden zodat ze denken naar Frankrijk te gaan? Enfin, dat toeteralnietoe.

Ik keek daar al een tijdje naar uit, naar dat weekend, om verschillende redenen.

Voor ik zwanger was van Anna heb ik mij al eens geïnformeerd om eens naar één of ander Center Parks/Sunparks ding te gaan. Het leek mij een goede vakantieplaats om met kinderen naartoe te gaan. Brochures opgevraagd, prijzen bekeken en ook locaties, maar uiteindelijk niets gedaan.

Uit schrik vooral. Zo’n vakantiedorp, wat houdt dat eigenlijk in? Want die reclames zijn altijd zo mooi. Het is alsof je in je bungalow zit met in de verste verte geen andere mensen te zien en als ik die reclames zag dan deed dat niets anders dan ongelooflijk veel ongeloof oproepen. Eerlijk gezegd kon ik dat idyllisch beeld niet geloven. Prijs/kwaliteit gezien klopte dat beeld niet en aangezien ik geen zin had in juist de tegenovergestelde situatie terecht te komen (iedereen op elkaars lip en alles super lawaaierig en druk) legde ik de brochures maar naast mij. Maar nieuwsgierig bleef ik wel.

Een andere reden was dat ik er ongelooflijk naar uitkeek om eens met gans ons gezin weg te gaan. Want dat was nog nooit gebeurd. Als ik mij niet vergis zijn wij nog nooit samen met de kinderen weg geweest. Niet met één kind en dus ook niet met vier.

Een derde reden was dat het een traktatie was: we werden uitgenodigd en moesten niets betalen. Op die manier dus een vakantiedorp uitproberen is ideaal want als het zou tegenvallen dan hebt ge niets verloren.

Een laatste reden zal wel het gezelschap geweest zijn. Het was met de mensen van Michel zijn werk en ik heb die mensen nog maar één keer ontmoet, tijdens de kerst/nieuwjaarsdiner op zijn werk, en het waren allemaal leuke mensen, velen van onze leeftijd, en bijna allemaal met kinderen, dus het beloofde een leuk weekend te worden.

En ik ben niet echt ontgoocheld geweest. Het huisje was gezellig en leuk. Het stond helemaal niet alleen, was een onderdeel van een hele rij huisjes, maar eigenlijk heb ik op geen enkel ogenblik ook maar één buur gehoord.

Toen we uitgepakt waren vrijdagavond konden we gaan eten en daar ontmoetten we de collega’s en hun partners en kinderen. Het was zeer gezellig en ik heb een aantal mensen beter leren kennen. Het eten was OK: we zaten in Nederland nietwaar Neen serieus, er was een buffet en een aantal dingen waren lekker, een aantal andere dingen iets minder maar dat zal wel zo zijn in elk buffet.

’s Avonds vroeg in bed en uiteindelijk was dat maar goed ook. Want ook al heb ik die nacht niet goed geslapen (mijn eigen bed is nu eenmaal veel beter en telkens ik mij draaide schoot ik wakker van de pijn in mijn rug), ik heb bijna 12u geslapen en dat deed al bij al toch deugd.

De twee volgende dagen waren puur genieten: gewoon doen waar we zin in hadden en niets, maar dan ook niets moeten doen. De broodjes voor het ontbijt werden aan het huisje geleverd, het middag- en avondeten werd klaargezet of voor u klaargemaakt en het enige waar we moesten aan denken was: wat nu? Iets doen? Niets doen? Waar en met wie? Niets moest, alles kon.

Dus heeft Zelie paard gereden, zijn we tweemaal naar het subtropisch zwembad geweest, hebben we geluilekkerd aan het strand en aan het meer, hebben we fietsen gehuurd om overal makkelijk en rap naartoe te kunnen en ja: ook eentje voor Jan die dat heel alleen en heel flink gedaan heeft, hadden Zelie en Louis vanaf het eerste moment vriendjes gemaakt waar ze de rest van het weekend mee gespeeld hebben, hebben de andere kinderen ook genoeg keuze gehad om met de andere kinderen te spelen en heb ik zeer leuke gesprekken gehad met volwassenen.

Een ongelooflijk leuk weekend. Het is allemaal zo goed meegevallen, zeker in de zin van met ons zessen weg te gaan, dat ik al ben beginnen kijken naar plaatsen om nog eens zo een weekendje weg te gaan.

Hmm. Ik heb de smaak te pakken gekregen.

Via