San’s Weblog

Ik heb zo’n paar ideeën voor artikelkens voor het Project, maar ik zit een beetje met een ‘writers block’.

‘Hoe kan dat nu?’, hoor ik jullie al denken, ‘Gij kunt toch helemaal niet schrijven. Hoe kunt ge dan geblokkeerd zijn?’ (hmm, dat laatste had ik niet echt verwacht, maar soit, bygones).

Tja, ik zit met alle data op mijn papier (eigenlijk ’scherm’, maar dat klinkt nogal dwaas) maar ik kan ze niet in zinnen omzetten, in een vorm gieten.

Hier zo wat mijn gedachten zitten neertokkelen, dat is iets heel anders. Hier moet dat niet ‘vloeien’, dat moet niet georganiseerd zijn, dat moet niet leesbaar zijn. Dat mag gewoon van uit mijn kop op het scherm komen en als niemand er een yota van begrijpt, of als het van de hak op de tak is, dan mag niemand daarop commentaar geven: ‘t is nog altijd mijnen blog en zoals bij zoveel anderen, hier doe ik wat ik wil.

Maar voor het Project kan dat niet hé. Daar kan ik niet zomaar dingen neerschrijven en dan zeggen ‘the hell with it’. Dat lezen mensen die niet noodzakelijk mijn schrijfsels willen lezen maar wel iets over Gent willen lezen (of toch over iets dat in Gent gebeurt of zal gebeuren).

Het is niet dat ik ondertussen niets uitspook hé voor het Project. Ik pruts ondertussen een beetje aan de agenda, kwestie dat die ook een beetje gevuld blijft, maar leuk is anders. Allez, dat van dienen writers block hé, want die agenda doen vind ik dus wel leuk hoor (ik ben nu eenmaal ‘nen prutser’).

This too shall pass, daar ben ik zeker van, alleen hoop ik dat het nogal rap overgaat.

Kijk, dat is eens iets anders: de dag beginnen én afsluiten bij een arts.

Deze morgen moest ik met Louis op controle bij de NKO. Vrijdag had die hem oordruppels en antibiotica voorgeschreven en vandaag moest gekeken worden of die druppels nog zin hadden. Zijn oortje geneest goed: het gaatje is al dichtgegroeid, de ontsteking is weg. De druppels hoeven dus niet meer. Alleen zijn antibiotica nog uitnemen en voor de rest: tot volgend jaar niet meer zwemmen, wat iets minder is.

Er zit nog een beetje vocht in zijn rechter(ex-ontstoken)oor en ook in zijn ander oortje, maar ze hebben een audiotest gedaan en, ook al is zijn gehoor niet 100%, het is nog meer dan voldoende om het voorlopig zo te laten. Uiteraard is dit niet abnormaal met zijn rechteroor: dat gaat blijkbaar nog een paar weken duren eer dat volledig hersteld is - vandaar dat hij niet mag zwemmen - maar we zullen het in de gaten moeten houden.

Na het werk opnieuw naar de arts, ditmaal de tandarts, met Zelie. Ze had een melktand losstaan die maar niet wou uitvallen, maar ondertussen was haar definitieve tand er al doorgekomen. Resultaat: twee tanden achter elkaar en het zag er naar uit dat haar definitieve tand zo veel te veel naar achter zou staan. Even op de stoel bij de tandarts, de trektang in de hand en twee seconden later was de melktand eruit. Een klein beetje pijn blijkbaar maar we hebben toch niets gehoord: ze is stoïcijns gebleven en heeft geen kik gegeven. Zeer flink. En voor haar definitieve tand: dagelijks er met haar tong tegen duwen en hij zou mooi komen staan waar hij moet staan.

* * *

Toen ik deze post begon dacht ik dat die twee bezoeken het begin en einde van de dag waren. Mis.

Rond 23u is Louis wakker geworden al huilend. Toen ik ging kijken en vroeg wat er was (ik dacht direct aan zijn oor: hij is vanavond in bad geweest en alhoewel ik zeer voorzichtig ben geweest, weet ge maar nooit) bleek dat hij bijna zot kwam van de jeuk. Mee naar beneden genomen om te kunnen kijken wat hij bedoelde en het is bizar: zijn hoofd, nek, bovenlijf en billen (tot net waar zijn dijen beginnen) staan onder één of ander soort bizarre uitslag.

We hebben de dokter gebeld en die is nu onderweg naar hier om eens te kijken wat er aan de hand is. Voor zover we weten is er vandaag niets speciaals gebeurd wat een uitleg zou kunnen zijn: niets nieuws gegeten, geen andere medicijnen dan degene die hij sinds vrijdag pakt, geen nieuwe omgeving, …

De sukkel ligt hier naast mij te kronkelen van de jeuk/pijn en er is niets dat ik kan doen: we mogen er niet aankomen want dan wordt het alleen erger. Kwa machteloos voelen kan het tellen.

Update: dokter heeft diagnose gesteld: netelroos. Hij heeft pillekes gekregen en nu naar de apotheker van wacht voor de nodige medicijnen.

Louis komt deze namiddag naar mij, met ogen zo rond als schoteltjes:

‘Mama, Mieke, die mega-Mindy speelt, die is zwanger’

‘k Heb hem maar niet gezegd dat Mieke ook gespeeld wordt

Aan tafel vanavond waren we bezig over gaan zwemmen met de kinderen en toen dacht ik, het is al een paar weken geleden, misschien morgen maar weer eens gaan zwemmen met de kinderen.

Tot mijn frank viel toen ik Louis in bed stak en hij klaagde over pijn aan zijn oor: misschien toch beter nog een weekje wachten tot zijn ooronsteking genezen is.

Ons kinderen zitten op een katholieke school en zoals elke (ik vermoed eigenlijk niet alleen) katholieke school proberen zij op verschillende manieren aan bijkomend geld te geraken om de nodige zaken te kopen.

Dit jaar zou de school graag multimedia materiaal kopen en één van de bronnen hiervoor is het jaarlijkse eetfestijn. Elk jaar is er een ander thema. Zo was er al een paëlla avond, een italiaanse avond, een oosterse avond, … Dit jaar was het een steak en stoverij avond.

Ik moet zeggen dat ik nogal kieskeurig ben in het eten van steaks: ze moeten supermals zijn en blue gebakken. Niet ‘of/of’ maar ‘en/en’. Want eerlijk gezegd ben ik zo geen echte vleeseter. Of beter: ik eet relatief dagelijks mijn stukske vlees, één keer per week mijn stukske vis, maar in verhouding eet ik altijd veel en veel meer groenten.

Bij een steak en stoverij avond moet ge dus niet al te veel groenten verwachten. En steak maken voor een groot aantal mensen, dat vertrouw ik ook niet altijd 100%. Maar het was het ‘duurste’ op het menu (€ 14) en het is voor een goed doel én ik had eigenlijk echt geen zin in stoverij, dus heb ik het er maar op gewaagd.

Al bij al was het zeer goed gelukt: de steak was prachtig blue en hij was zo goed als supermals. Ja, ik kan gerust zeggen dat hij zelfs mals was. Niet voor de volle 100% mijn goesting dus, maar toch wel zeer dichtbij. Maar vooral: hij was zeer lekker van smaak, wat ook niet altijd het geval was. Hij werd geserveerd met een champignonsaus (mijn keuze dus), frieten en een beetje rauwe groenten. De steak was éénmalig, van de rest kon je nog naar hartlust je bord vullen.

Zelie had ook voor de steak gekozen, Louis en Jan wouden alleen frieten en dus bestelde ik voor hen stoverij, en ook voor Anna was er stoverij. Uiteindelijk hebben Jan en Anna alleen frieten gegeten, maar heeft Louis toch het meeste van zijn stoverij opgegeten: hij vond het duidelijk lekkerder dan hij had gedacht. Ik heb Anna haar stoofvlees opgegeten en het moet gezegd: zeer lekker saus en mooie malse stukjes.

We zaten met een aantal ouders, die ik al kende, aan een tafel. Misschien een beetje jammer. Het is immers de ideale gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen. Maar mijn sociale vaardigheden indachtig komt dat uiteindelijk altijd beter uit om bij bekenden te zitten.

Er was een shift om 18u, waartoe wij behoorden wegens allemaal kleine kinderen hebben, en een shift om 20u. Die eerste shift was ongelooflijk druk. Volk, het had geen naam. Blijkbaar een succesvolle shift. Het duurde dan ook even vooraleer we bediend werden (om te eten, niet om te drinken), maar eens we aan de beurt waren verliep alles vlot en vlug.

De shift van 20u was overduidelijk minder druk geboekt. Dat merkten we omdat wij er nog altijd zaten te kletsen en te drinken en we duidelijk zagen dat we de tafel niet moesten ontruimen om plaats te maken voor de volgende mensen. Maar de zaal kwam uiteindelijk wel goed gevuld, al bleven er hier en daar nog plaatsen over.

Het was uiteindelijk 22u15 vooraleer we naar huis gingen. De kinderen liggen er nu dus pas 20min in. Ik kan alleen hopen dat dat zich morgen vertaald in lange slapers, maar ik vrees ervoor.

Dat gebeurt dus als ge in goed gezelschap zit. We hebben denk ik toch wel een uur tegen elkaar zitten zeggen dat we naar huis gingen, maar niemand nam eigenlijk het initiatief om op te staan. Integendeel: we bestelden nog een fles wijn bij

De volwassenen hebben zich goed geamuseerd. De kinderen duidelijk ook: Zelie was (toevallig) nergens te vinden als we eindelijk dan toch vertrokken en Louis en Jan wouden opeens absoluut helpen zoeken naar hun zus, maar dat heb ik hen toch radicaal verboden, anders had ik er nog een half uur mogen rondlopen zoeken en doen.

Volgend jaar opnieuw. Ik kijk er nu al naar uit.

Soms maak ik zo ‘een plan’ voor de vrijdag. Mijnen dag thuis met mijn jongste dochter. Zoals voor vandaag.

Michel had gevraagd of we niet eens tot in Brussel zouden komen, een beetje (kerst?)shoppen, samen iets eten, de collega’s ontmoeten, …? Dus dacht ik, waarom niet?

Ik moest ook nog eens dringend langs bij i. Ik moest haar verjaardagscadeautje nog afgeven én ook: ik had zoiets gekocht voor expresso te maken op de Senseo maar bleek, toen ik thuis kwam, dat mijn machien het verkeerde model was, maar i. haar machien het juiste model daarvoor is, dus dat wou ik ook afgeven. En ze had mij beloofd dat ik ging mogen testen of het de moeite nu waard was, die expresso.

Dus was mijn ochtend gepland: kinderen afzetten, even thuis passeren om de spullen voor i. op te halen (ik had wel ‘voormiddag’ gezegd, maar half negen ’s ochtends vond ik toch nog een beetje te vroeg om als voormiddag te beschouwen). Tegen 9u zou ik dan bij i. langsgaan, een koffietje drinken en een kort babbelken slaan. Rond 10u ging ik proberen de trein te halen om tussen half elf en kwart voor elf met Michel af te spreken en dan samen ’dingen’ te doen in Brussel. Om 14u de trein terug naar Gent om dan op tijd (15u) aan de school te staan om de kinderen af te halen.

Sounds like a nice plan, right.

Kink in de kabel: Louis.

Gisterenavond is hij naar bed gegaan met een ‘kriebel’ in zijn oor. ’s Nachts is hij dan wakker geworden met serieus veel pijn in zijn oor en koorts. Ik had hier nog druppels liggen van Zelie en heb ze gebruikt voor in zijn oor. Ook een beetje Junifen en een half uurtje later sliep hij weer als een baby.

Deze ochtend had hij opnieuw veel oorpijn en nog altijd koorts. Hij mocht kiezen of hij zou thuisblijven of naar school gaan en hij verkoos ervoor om thuis te blijven. Meer dan een indicatie dat hij zich afschuwelijk voelde want vrijdag is knutseldag op school en dat wil hij eigenlijk absoluut niet missen.

Eens alle kinderen afgezet naar onze huisdokter gereden om te zien of het echt wel ernstig was: kinderen worden altijd net voor het weekend ziek, als alle dokters gesloten zijn en nu ik de kans had om hem op tijd te laten nakijken deed ik dat liever. Het was de juiste beslissing.

Toen we in de wachtkamer zaten lag Louis als een hoopje ellende met zijn hoofd in mijn schoot en merkte ik op dat zijn haar aan elkaar geplakt was. Later zou blijken dat dat van de etter was die uit zijn oor gelopen was. Op de consultatie zag de dokter dat zijn oortje vol etter zat en dat hij dan ook niets kon zien. Hij heeft dan maar direct de NKO gebeld of die er ons nog tussen kon nemen en dat was geen probleem.

De NKO heeft heeft Louis zijn oortje eerst leeggezogen en dan uitgekuist met een soort tangetje om dan vast te stellen dat hij een oorontsteking heeft. Antibiotica voorgeschreven en oordruppeltjes en maandag. Louis was gedurende het hele onderzoek zijn stoïcijnse zelve. Hij mag dan een beetje een drama queen zijn met tijden, maar als het op onderzoeken en behandelingen bij tandarts en arts aankomt, is hij de dapperheid zelve. Geen kik heeft hij gegeven. De dokter zei dat, als ze moest stoppen, hij gewoon zijn hand moest opsteken en ’stop’ zeggen en dat heeft hij dan maar ook gedaan.

In plaats van naar Brussel te gaan heb ik mijn voormiddag en middag dus thuis of bij de dokter doorgebracht. Het is eens wat anders. Na het bezoek aan de NKO ben ik wel nog in een heel rappeke bij i. gepasseerd om haar blijkbaar een beetje gelukkig te maken (en ‘t was niet met de koffie blijkbaar).

Louis is nog heel slecht gebleven tot we om 15u zijn broer en zus gingen halen. Halverwege de rit naar school heb ik mogen stoppen omdat zijn maaginhoud eruit moest. Wel een ‘mooi’ zicht: auto met vier knipperlichten aan op de hoek van het Koophandelsplein en de Schouwburgstraat. Moeder naast zoon die voorovergebogen staat over zo’n rioolputje en ondertussen moeder met haar armen tekenen doende naar het verkeer achter haar dat ze maar rond de auto moeten rijden.

Maar vanaf dan ging het alleen maar beter. Hij is weer vrolijk geworden en heeft geen moment meer geklaagd over pijn waar dan ook. Hij vond het zelfs niet meer nodig om zijn antibiotica te krijgen of zijn oordruppels vanavond: hij was toch niet meer ziek.

Morgenavond zouden we naar het eetfestijn van het school gaan. Eens zien dus of dat gaat doorgaan maar als hij zich morgen zo goed voelt als vandaag, dan zal het wel lukken … maar de scouts stellen we toch beter een weekje uit, denk ik zo.

En zo wordt onze Louis ook groter: gisteren in de schaakles is hij zijn eerste melktand verloren. Toen hij ’s avonds thuiskwam met mamie was ongeveer het eerste wat hij deed (zelfs vooraleer hij goededag had gezegd) zijn lip naar beneden trekken en mij het gat tonen.

Zo trots was hij dus.

Louis is net wakker geworden met oorpijn. Hij heeft een beetje Junifen gekregen en dus in afwachting dat het begint te werken ligt hij in de zetel naast mij mee naar TV te kijken (Koppen, over basejumpen) en zegt plots, volledig uit het niets:

“Mama, een siamese tweeling is zo aan elkaar en als één naar een feestje moet, moet de andere ook naar dat feestje hé.”

En dan twee seconden later

“en toen was er eens een operatie en toen waren ze niet meer aan elkaar”

Zo. Dat weten we dan ook weer

Dienen hoest, dat verbetert maar niet. Soms heb ik zelfs de indruk dat het slechter gaat. Maar dat zal niet zozeer met de hoest zelf te maken hebben, eerder met de bijkomende gevolgen.

‘t Is zo nen hardnekkigen hoest die van heel diep moet komen en als ik een aanval krijg dan lig ik soms (letterlijk) dubbel van het hoesten. Heel mijn lijf verkrampt en soms begin ik zelfs te kokhalzen.

Ondertussen is mijn lichaam volledig geradbraakt: mijn rug doet zo veel pijn, zeker als ik opsta, van volledig stijf te zijn van spieren die nu gebruikt worden waarvan ik zelfs niet wist dat ik er daar had. Op mijn buik heb ik een spier verrokken waardoor het hoesten er niet gemakkelijker op wordt. Barstende koppijn als ik een bui gehad heb tot een tijdje erna. Slijmen die er bijna langs mijn oren uitkomen, of neen, dat is niet waar. Ik voel de slijmen zitten en dat is één van de redenen dat ik van die hoestaanvallen krijg, maar ik krijg ze met moeite opgehoest. Mijn borsten tintelen alsof er ongelooflijk hard op geslagen is en mijn borstkast voelt ook alsof ik bont en blauw geslagen ben.

Ondertussen zijn mijn collega’s bang om met mij buiten te komen (om te gaan eten dus), voor het geval ik weer een aanval krijg en ik er één van dees dagen in ga blijven.

Toch maar eens naar de dokter? Maar wat kan die vriendelijke mens zeggen behalve hetgeen hij al gezegd heeft: U hoest mevrouw? Neemt dan dit siroopke maar.

God mag het weten waar ze het halen (ik heb begod vijf lezers ), maar blijkbaar is de ‘invloed’ van mijn blog nog een puntje gestegen tegenover de vorige keer.

Wel fijn, daar niet van.

Update: en ik ben zelfs 8 plaatsen gestegen in de top 100: van plaats 35 naar 27