Geradbraakt
Dienen hoest, dat verbetert maar niet. Soms heb ik zelfs de indruk dat het slechter gaat. Maar dat zal niet zozeer met de hoest zelf te maken hebben, eerder met de bijkomende gevolgen.
‘t Is zo nen hardnekkigen hoest die van heel diep moet komen en als ik een aanval krijg dan lig ik soms (letterlijk) dubbel van het hoesten. Heel mijn lijf verkrampt en soms begin ik zelfs te kokhalzen.
Ondertussen is mijn lichaam volledig geradbraakt: mijn rug doet zo veel pijn, zeker als ik opsta, van volledig stijf te zijn van spieren die nu gebruikt worden waarvan ik zelfs niet wist dat ik er daar had. Op mijn buik heb ik een spier verrokken waardoor het hoesten er niet gemakkelijker op wordt. Barstende koppijn als ik een bui gehad heb tot een tijdje erna. Slijmen die er bijna langs mijn oren uitkomen, of neen, dat is niet waar. Ik voel de slijmen zitten en dat is één van de redenen dat ik van die hoestaanvallen krijg, maar ik krijg ze met moeite opgehoest. Mijn borsten tintelen alsof er ongelooflijk hard op geslagen is en mijn borstkast voelt ook alsof ik bont en blauw geslagen ben.
Ondertussen zijn mijn collega’s bang om met mij buiten te komen (om te gaan eten dus), voor het geval ik weer een aanval krijg en ik er één van dees dagen in ga blijven.
Toch maar eens naar de dokter? Maar wat kan die vriendelijke mens zeggen behalve hetgeen hij al gezegd heeft: U hoest mevrouw? Neemt dan dit siroopke maar.
