San’s Weblog

Michel: ‘Zelie, weet je wie Mozart is?’

Even stilte terwijl Zelie TV kijkt en nadenkt.

Zelie: ‘Ja. Die van vroeger.’

Relatief onverwacht waren we deze middag al terug in Gent na ons Weekendje Ardennen. Onverwacht want ik had verwacht pas deze namiddag ten vroegste en zelfs eerder in de vroege avond terug te zijn.

Niet dat we zo lang in het hotel gingen blijven. Het uitchecken moest al deze voormiddag gebeuren, dus dat was voorzien. Wat niet voorzien was was dat de Grotten van Han zouden gesloten zijn, maar dat zal mij dan weer leren om op voorhand eens deftig op de website te kijken naar de opningsdagen: dit weekend stond duidelijk aangeduid als gesloten.

In plaats van aan speleologie te doen zijn we dan maar richting Gent gereden om de middag en namiddag bij mijn schoonouders door te brengen. Het was ook al ettelijke weken/maanden geleden dat we dat gedaan hadden en het was een heel aangename namiddag. Een mooi einde van het weekend.

De uitstap zelf: een hotel gelegen in een wreed schoon landschap, in the middle of nowhere, waar niets te doen is behalve wandelen (en vissen, volgens de website, maar dat zal dan wel ’s zomers zijn). Had hier en daar op het internet gekeken voor commentaren en was o.a. tegengekomen dat het een ‘familiehotel’ was. Note to self: ‘familiehotel’ staat niet voor ‘kindvriendelijk hotel’. Blijkbaar is het een hotel dat zich specialiseert in rust en dus probeert koppels met kinderen te ontmoedigen om bij hen te boeken want effectief, er is daar niets voorzien voor kinderen. Ze hadden nog net een kinderstoel voor Anna, maar daar hield het ook bij op. Er was zelfs geen kinderbedje aanwezig, maar gelukkig hadden we dat zelf mee. Vermoedelijk bedoelen ze dus met ‘familiehotel’ een hotel voor (volwassen) families om samen te komen en zo waren er wel een paar aanwezig, families dus.

En rust kan je daar wel krijgen: prachtig kalme omgeving, zeer mooi uitzicht, in de zomer moet het terras overbevolkt zijn wegens zo aangenaam ingericht en gelegen, in principe is er zelfs geen TV: onlangs hebben ze beneden een TV kamer ingericht waar ’s avonds TV kan gekeken worden door de gasten (ze hebben daar Belgacom TV), maar daar houdt het ook bij op. De TV’s in de kamers hebben zo goed als geen ontvangst (wegens geen kabel), maar er kunnen wel DVD’s op gekeken worden. Eigenlijk een ideaal plekje om tot rust te komen.

De kamer was leuk: twee verdiepingen en op het bovenste stonden vier (normale) bedden voor de kinderen, beneden stonden twee bedden voor ons, een stoel aan een tafeltje, twee nachtkastjes, een bureau en een kleerkast. Apart toilet en een badkamer met bad en lavabo. Niet overdreven groot maar aangenaam en zeker niet bekrampt.

Opgemerkt: in Wallonië moeten loodgieters even zeldzaam/overbezet goed zijn als hier in Vlaanderen want de badkraan en -douche lekten langs alle kanten als het water liep, geen problemen als de kranen dicht waren, daar niet van. Maar aan de positieve kant: alles was zeer proper en de handdoeken waren superzacht.

Mijn bed leek op het eerste zicht veel te zacht. Toen we erop gingen zitten zakte het op het voeteinde bijna tot aan de grond. Uiteindelijk was het een zeer goed bed en heb ik zeer goed geslapen: de steun die ontbrak aan het voeteneinde was er wel in de rest van het bed. Gewoon een klein constructiefoutje waar je niets van merkte eens je in bed lag.

De mensen zelf: uiterst vriendelijk en zeer behulpzaam. Want alhoewel ze niet echt op kinderen voorzien zijn, werden de kinderen meer dan vriendelijk ontvangen. De dienster ’s avonds bij het eten was eigenlijk een beetje extra vriendelijk: bij een babbeltje bleek dat ze zelf ook vier kinderen had, dus zij was ongelooflijk gecharmeerd door de kinderen. De kinderen hebben zich eigenlijk wel gedragen, alhoewel Michel vond van niet, maar aangezien hij zich al zat op te vreten vanaf het moment dat de eigenaar gezegd had dat zij in het hotel liever geen kinderen hadden, hou ik geen rekening met zijn ‘impressie’

Het eten ’s avonds was ongelooflijk in orde. Een kok die een pluim verdiend. Voor de kinderen was er eerst tomatensoep, maar van die hele lekkere dikke boordevol-groenten-soep met croutons. Daarna kregen ze kalkoen, groenten gratin en versgesneden frieten. De kalkoen was ongelooflijk sappig met een heel lekker sausje bij, de frieten hadden alle vormen en groottes en waren zeer lekker en de groenten gratin was er één met courgettes, paprika en boontjes. Minder succes bij de kinderen maar ik vond het zeer lekker.

Voor ons eerst een duo van paté: patrijs en hertebok. Geserveerd op een slaatje met een zalige zoete vinaigrette en geconfijte ui. Gevolgd door een consommé van bospaddestoelen: zeer lekker, fantastisch lekker klaargemaakt met stukjes paddestoelen in. Als hoofdschotel filet van hinde met een een aardappelgratin, broccolipuree en dezelfde groenten gratin als de kinderen. De filet was uitstekend gebakken en zeer mals, de saus was heel lekker maar de groenten mochten iets meer zijn, maar ik heb dat meestal bij een schotel: ik eet nogal wreed graag groenten.

Als toetje een stukje taart met een lekkere custard en twee stukjes fruit. De custard was zeer lekker en de taart met de custard ook wel, maar ik ben zo geen taartfan (met uitzondering van sommige van Françoise). Toch een zeer goede afsluiter van de hele maaltijd.

Conclusie: eigenlijk zou ik er nog naartoe gaan, maar zonder de kinderen dan. Op dat vlak heeft Michel dus wel gelijk. De ideale plaats om volledig tot rust te komen, kort buiten te wandelen om een beetje verse lucht te hebben en zeer lekker te eten. Als ge het meer moet hebben van activiteiten, dan blijft ge daar beter weg.

Met mij? Tja. ça va-kes. Nog niet helemaal honderd procent. Verfoeilijke, afschuwelijke aanslepende hoest. Maar de koorts is weg en de hoofdpijn is meestal ook verdwenen. Deze namiddag nog een aanval gehad, maar het is zonder middeltje over gegaan. Dus als die hoest weg is zal ik weer 100% zijn.

Met Anna? Zus-en-zo. Gisteren een afschuwelijke dag. Totaal vergeten hoe lastig zo’n klein uk is als ze ziek is. Moe maar niet willen slapen (ik heb haar krijsend in haar bed moeten stoppen). Eten willen en dan niet opeten. Dit soort drinken, neen dàt, neen dàt … om uiteindelijk niets te drinken. Pakken maar er dan niet mogen aankomen zodat ze ergens op mijn knieën zit te balanceren. Neerzetten, neen toch niet. Pakken, neen neerzetten.

Enfin, relatief hel. Het ergste eraan: je wil iets doen om haar beter te laten voelen maar ze weet zelf niet wat helpt dus kan je zelf niets doen. Het hele hulpeloos-gevoel. Afschuwelijk. En ook: uitputtend.

Als ze wat groter zijn gaat dat al beter: ze kunnen het tenminste zeggen, beter uitleggen, en als niets helpt is er nog altijd TV, een filmpje kijken, zodat ze lang genoeg afgeleid zijn om even te stoppen met ziek zijn. Anna is daar nog net te klein voor. TV vind ze leuk, maar toch voor niet langer dan vijf seconden of zo.

Deze ochtend begon met hetzelfde soort scenario als gisteren: neuten, vijf dingen vragen en niets aanraken, tegenwerken, pakken of toch niet, … Op de ochtendtour om Jan, Louis en Zelie naar school te brengen is ze dan in slaap gevallen. Ze heeft zo’n half uur geslapen en is vanzelf wakker geworden net toen we thuis kwamen en ze was een heel ander kind.

Plots kon ze weer lachen. Ze was vrolijk, lief, behulpzaam, meewerkend. Alles wat ze normaal gezien is maar niet meer was wegens ziek zijn. Blijkbaar heeft het dutje haar die extra boost gegeven om over het ergste heen te geraken.

De rest van de dag verliep alsof ze niet meer ziek was: een leuke, normale vrijdag met een vrolijke Anna. De koorts was niet verdwenen maar wel duidelijk gedaald en je zag aan alles dat ze zich een pak beter voelde. Ze wou nog niet eten (alhoewel: ze at deze middag twee hapjes van haar vlees), maar ging zonder protest haar dutje doen.

Deze namiddag heeft ze dan wel twee sneetjes brood gegeten: haar eerste vast voedsel sinds woensdag ochtend. Er is dus duidelijk verbetering. Vanavond om 18u30 is ze dan wel gestuikt (een half uur vroeger dan normaal), maar ik heb haar zonder enig protest in haar bed kunnen steken waar ze als een blok in slaap is gevallen.

Het ergste is duidelijk voorbij. Gelukkig maar want morgen gaan we voor anderhalve dag naar de Ardennen en het zou jammer geweest zijn hadden we het moeten afzeggen: met een ziek kind op hotel is geen optie vind ik. Niets leuk voor haar, no fun voor de andere drie, zeker ook niet voor ons en nog veel minder voor de andere gasten.

Zit ik zo gezellig een paar blogs te lezen, een beetje mijn avondritueel, via Bloglines, en ik zie dat meneer Volume 12 een postje schrijft waarbij hij verwijst naar ene meneer Coltrui. Het gaat over kinderen. Kleine kinderen.

Het zal u misschien verbazen (of misschien ook weer niet), maar ik heb wel zoiets met kinderen. Die kunnen van die grappige dingen zeggen en doen, of soms toch ook weer niet.

Er staat maar een stukje bij meneer Volume 12. Mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld wegens zooooo herkenbaar, dus klik ik door voor het vervolg bij meneer Coltrui en halverwege het stukje lig ik gewoon plat van het lachen. Nu ja, lachen.

Misschien meet u het (of misschien ook niet) maar ik heb nogal een beetje last van een verkoudheid. Een zeer zware zelfs. Zo één waarbij ge zo hard moet hoesten dat het voelt alsof uw longen uit uw lijf gaan gehoest worden. Zo één met grote brokken slijm. En pijnlijk ook, zo’n hoestbui.

Dus halverwege het stukje wil ik eigenlijk plat liggen van het lachen, maar in plaats daarvan krijg ik nu zo’n enorme hoestaanval (van het lachen dus) dat ik daarvan plat lig. Minutenlang heb ik hier liggen/zitten/kruipen hoesten. Niet goed.

Maar eens bekomen van de hoestbui heb ik dapper verder gelezen en ben ik verder beginnen lezen in vorige stukjes en ik moet zeggen, ik heb nog zo’n aanval gekregen. Resultaat: terwijl ik eigenlijk alleen blogs lees van mensen die ik ken (op een uitzondering of twee na), heb ik die meneer nu dus toegevoegd aan mijn lijstje met blogs.

Maar misschien dat ik nu toch beter wacht tot die verkoudheid over is om verder te lezen.

Ik was de header van mijn blog zo ongelooflijk beu gezien. Zo kinderachtig en vooral, zo knullig.

Zo af en toe had ik subtiel al eens iets laten vallen bij de wederhelft (die weet zo wel iets af van die dingen) maar dat viel in dovemans oren (niet dat hij ooit zal toegeven dat ik ook maar iets zou gezegd hebben).

Gisterenavond dan maar eindelijk de stoute en, vooral, expliciete schoenen aangetrokken en hem vlakaf gezegd dat ik graag zou hebben dat hij iets met mijn blog deed, zeker toen ik hem erop wees dat hij dat bij andere mensen wel deed, zelfs als ze er niet om vroegen.

En dus vroeg hij mij wat ik in gedachte had, wat ik dan zei, zodat hij een foto uitkoos die helemaal niet in mijn gedachten zat maar toch zooo volledig was wat mijn gedacht was. Brrr. Ik denk dat hij mij al een beetje te goed kent

Moet ik het nog zeggen dat ik wreed content ben van het resultaat.

Maandag te ziek om te werken, gisteren iets meer dan een halve dag gewerkt en vandaag zag het er naar uit dat ik het wel de hele dag zou volhouden. Het hoesten is nog niet verminderd maar als ik ’s ochtends iets tegen de koppijn pak dan komt die blijkbaar niet meer terug tot de volgende ochtend.

Maar vandaag was blijkbaar buiten Anna gerekend. Kort na de middag een telefoontje van de peutertuin: Anna had 39 °C. Vroeger dus van het werk vertrokken om dochterlief op te halen.

Anna was een hoopje ellende toen ik aankwam. Ze had van die rooddoorlopen oogjes, zooo zielig. Ze had al geslapen op de peutertuin maar thuis heeft ze nog een serieuse dut gedaan.

Gezien we zaterdag voor een mini-weekend naar de Ardennen gaan leek het me opportuun om toch even met haar tot bij de dokter te gaan en gelukkig heeft hij ‘niets’ gevonden: een serieuze verkoudheid maar zonder enige complicaties. Koortswerende middelen geven en haar vertroetelen en alles zou vanzelf in orde moeten komen.

Morgen werk ik dus nog eens een dagje thuis.

Ik ga hier een beetje verder een schaamteloze copy-paste doen, niet alleen omdat ik weet dat ik dat mag, maar vooral: beter zou ik het niet kunnen zeggen en een goede uitleg is belangrijk om mensen te overtuigen.

Want het is weer zover: u kan weer stemmen voor Site van het Jaar. Daar waar er nogal wat controverse rond was vorig jaar, is het dit jaar allemaal veel duidelijker verlopen en ik heb zo de indruk dat de meesten nu wel content zijn met de gang van zaken dit jaar.

Er zijn 22 categoriën waarin u telkens 10 mogelijkheden hebt. Per categorie kan u telkens voor drie blogs stemmen maar u bent niet verplicht om in elke categorie te stemmen.

En hier dan de copy/paste, want ik zou heel graag hebben dat u voor Gentblogt stemt in de categorie ‘Groepsblog’:

“Als u voor Gentblogt stemt, dan stemt u op een site die zonder enige overdrijving uniek is. Gentblogt bestaat binnenkort drie jaar, met een hechte ploeg enthousiaste vrijwilligers. Elke dag (élke dag, weldra drie jaar aan een stuk), staan er boeiende, interessante, grappige artikels op. Iedereen van de redactie heeft een dagtaak, vaak zelfs meer dan één. Niemand wordt betaald voor wat hij doet.

Er is een aparte categorie Fotoblog bij Clickx, maar Gentblogt heeft gewoon al sinds jaar en dag, naast de rest van de inhoud ook een dagelijkse Foto van de dag.

Kranten en Magazines? Elke dag staan op Gentblogt de Gentse actua, die elke dag ook weer druk becommentarieerd wordt: uit de andere media, maar meer en meer ook eigen berichtgeving.

De categoriën Kunst en Cultuur en Muziek en Film? We bespreken stapels en stapels, en voor sommig zaken is Gentblogt gewoon zowat de referentie geworden: het Blue Note Records Festival en jazz in het algemeen vinden er een internetthuis, de Literaire Lente (die zelfs nog doorloopt in de zomer en de herfst), het Filmfestival… Tijdens de Gentse Feesten wordt het team uitgebreid—deze zomer meer dan vijftig—en zijn we zowat incontournable, zelfs in die mate dat we dit jaar de artikels leverden voor Gentsefeesten.be!

En vooral, vooral, de categorie Community... Gentblogt is naar verschijningsvorm inderdaad een weblog: artikels met commentaar erop, omgekeerd chronologisch gesorteerd. Naar inhoud en (interne) werking zijn we mischien meer een magazine, maar kijk naar de commentaren op die artikels, en u zal zien dat de lezers van Gentblogt én de redactie noch meer noch minder dan een echte, hechte community zijn.

Dat gaat zelfs zo ver dat Gentblogt financieel overleeft dank zij de die community: tientallen en tientallen vrienden van Gentblogt helpen ons, zowel noniem als anoniem.

Het onverdroten werk van schrijvers en fotografen, en de manier waarop Gentblogt omgaat met de dingen en de mensen: kritisch, mét humor en zelfrelativatie, maar steeds geëngageerd en met respect voor alle betrokkenen: daarvoor vind ik persoonlijk dat Gentblogt de Site van het jaar 2007 mag worden en niet énkel de groepsblog van het jaar.

Ga naar http://www.sitevanhetjaar.be, klik op “Stem nu” en volg de instructies. U krijgt dan een wachtwoord toegestuurd, en daarmee komt u op het stemformulier. Gentblogt staat onder “Blogs: groepsblog”.

Doén!”

*

*        *

Veel ander advies kan ik u niet geven: ik ken niet zoveel blogs, lees alleen de blogs van mensen die ik (al dan niet vaag) ken en dat beperkt mijn kennis tot nog één andere categorie.

In de categorie ‘Persoonlijke blogs’ ken ik niet minder dan de helft van de mensen en niet vaag, maar in het echt. Als dat we soms uitgaan, of iets gaan eten, of gewoon kletsen. Vijf toffe mensen die eigenlijk alle vijf verdienen om te winnen, dus er echt drie uithalen, dat kan ik voor u niet doen.

De vijf waarvoor ik u graag zou warm maken zijn, in alfabetische volgorde (net zoals op de site dus) de volgende:

• Brutin
• Kerygma
• Onnozelheid mag
• Tales of Drudgery and Boredom
• Volume 12

Vijf zeer goede blogs (ook al heb ik een beperkte kennis, dat wil niet zeggen dat ik niet weet wat goed is hé ) en toevallig ook van vijf mensen die zich dag in dag uit voor de beste groepsblog inzetten: meneer Brutin doet veel redactiebox en planning, mevrouw Kerygma is de voormalige voorzit(s)ter en huidige PR vrouw, mevrouw Onnozelheid is penningmeester, meneer Tales of Drudgery and Boredom is de secretaris en meneer Volume 12 is de huidige voorzitter. Daarnaast schrijven ze ook allemaal voor Gentblogt. Dat spreekt vanzelf.

Allen hebben ze meer dan hun dagtaak als werkende mensen, schrijven ze leuke persoonlijke blogs en zijn ze zeer geëngageerd. Redenen genoeg dus om voor hen te stemmen.

Behalve ‘the obvious’ ga ik u hier niet beïnvloeden door te zeggen voor wie ik gestemd heb. Op wie u stemt, dat kiest u zelf maar als u stemt wil ik alleen zeggen, kies onder hen.

Praktisch: surf naar http://www.sitevanhetjaar.be en klik op ’stem nu’. U moet zich registreren (kwestie dat het stemmen eerlijk zou verlopen) en na registratie krijgt u onmiddellijk een mailtje terug met uw bevestiging. Eens dat ontvangen kan u beginnen stemmen.

Tweede vraag: contacteer al uw vrienden, familie en vijanden en vraag hen, neen: draag hen op ook te gaan stemmen voor Gentblogt als Site van het Jaar. Indien u verantwoording wilt of overtuigingskracht nodig hebt, doe maar gerust van copy/paste: een veel betere uitleg zal u denk ik niet kunnen vinden

Nen mens kan zich maar zo lang sterk houden. ‘k Heb het tenminste uitgehouden tot de kinderen terug naar school konden, maar deze ochtend moest ik eindelijk toegeven: ik ben te ziek om te gaan werken.

Hoofd dat op springen staat, praktisch non-stop hoesten, draaien op mijn benen, koorts.

De slimme weg genomen in plaats van de koppige: de kinderen op hun respectievelijke scholen/opvangen afgezet, terug naar huis en mailke naar het werk gestuurd en bed binnnen. Geslapen van 9u tot 15u en dat het mij deugd heeft gedaan.

Niet dat ik nu ‘genezen’ ben: de hoest, koppijn en koorts zijn er nog altijd maar het draaien is weg en dus met een beetje sjans (en een goede nachtrust sebiets) ga ik morgen weer werken maar ‘k ga het niet forceren.

Voor vandaag had de klasafgevaardigde van de klas van Zelie een boswandeling georganiseerd zodat de ouders elkaar ook eens zouden leren kennen. De afspraak was in het Kluisbos en er was een zeer goede opkomst: zo’n 15 ouders en 21 kinderen.

Anna was op weg ernaartoe in slaap gevallen en dus had ik haar zo lang mogelijk in de auto gelaten. Toen de groep besloot te vertrekken ging ik dus eerst Anna halen om haar in de buggy te stoppen. Tegen dat ik klaar was met haar over te hevelen (ze bleef gelukkig slapen) en haar in te pakken bleek, toen ik de groep wou vervoegen, dat die al vertrokken was.

Hmm. Daar stond ik dus. Met Jan en een slapende Anna. Louis en Zelie waren duidelijk met de kinderen meegegaan. De vraag was: welke richting uit: links, rechtdoor of rechts. Eerst even rechts gegaan, maar dat leek onwaarschijnlijk. Dan eventjes een eindje rechtdoor, in het bos, maar ik had zo de indruk dat ze niet direct die weg zouden genomen hebben: er was nog een moeder bij met een buggy.

Uiteindelijk links gegaan. Op het gemak, met Jan naast mij, die het eigenlijk allemaal nogal grappig vond en vrolijk langs de kant in de bladeren huppelde. Met de gedachte: als ik ze niet vind, dan nog kunnen we moeilijk in de kou stil blijven staan en dus maken we dan onze eigen wandeling. En toen kwam ik aan een kruispunt en had ik toch een beetje geluk: uit beide tegenovergestelde richtingen kwamen mensen lopen en dus kon ik hen vragen of zij de groep niet gezien hadden.

Bij het eerste koppel aan wie ik het vroeg was het al prijs: ja, zij hadden de groep tegengekomen. Aangemoedigd door dit geluk stak ik een tandje bij: misschien konden we ze toch nog inhalen want wie weet, misschien hadden ze ondertussen al door dat wij er niet bij waren.

We moesten ongeveer de stijlste helling op van gans het bos en net toen ik van plan was om het op te geven hoorde ik achter mij ‘Bent u de mama van Zelie?’ Eén van de papa’s was mij komen zoeken en met de walkie talkie in de hand liet hij de anderen weten dat wij terecht waren. Hij heeft ook de buggy die laatste meters naar boven geduwd zodat ik mij kon concentreren om gewoon boven te geraken. Allez, dat én Jan naar boven meetrekken.

De rest van de wandeling liep zonder problemen. Enfin, als je niet meerekent dat een Maclaren buggy niet gemaakt is om door het bos gesleurd te worden, dat ik al ettelijke dagen (of zijn het weken? Ik ben de tel kwijt) doodmoe loop, dat ik eigenlijk toch wel al drie dagen ziek ben (zeer zware verkoudheid met koorts), dat ik geen conditie heb, dat ik ook Jan moest meetrekken, dat mijn bekken dag per dag meer en meer pijn doet … Tijdens de wandeling is het er dus niet echt van gekomen om met veel andere ouders te babbelen, maar het is af en toe toch wel gelukt.

Na een wandeling van een goed uur hebben we ons te rusten gezet in een etablissement aldaar (op voorhand gereserveerd en aan het volk te zien ook nodig) en heb ik eindelijk op mijn gemak iets kunnen drinken, een pannenkoek gegeten met de andere volwassenen (de kinderen waren eerst bediend en eens de pannenkoeken op zijn ze als een pijl uit een boog weggeschoten om in de speeltuin te gaan spelen) een babbelke of twee, drie, … kunnen slaan met de volwassenen.

‘t Was een zeer leuke namiddag, de kinderen hebben rondgelopen en gespeeld tot ze er bij neervielen en ik was ondertussen geradbraakt.

Maar uiteraard was het niet gedaan na het uitje. Als ge zo dicht bij Oudenaarde zit en er eigenlijk moet passeren om naar huis te gaan, laten de kinderen mij natuurlijk niet toe om door te rijden zonder langs tante Sofie en nokel Andy te gaan. Dus daar nog even binnengesprongen en heel blij ook: goed nieuws gehoord maar daarover later eens meer. Maar vooral, weer eens kunnen bijkletsen en dat was hoognodig.

Het resultaat is dus dat ik, eens thuis, de kinderen overgelaten heb aan Michel, mijn piyama aangedaan heb en mij in de zetel laten pletsen heb om er niet meer uit te komen. ‘k Zou niet meer kunnen zelfs moest ik willen. Straks mijn agenda voor de komende weken eens deftig bekijken en eindelijk die afspraken maken bij mijn zus voor mijn bekken want het is soms echt niet meer te houden van de pijn. Op het eerste zicht ziet het er een stuk minder hectisch uit dan de laatste weken, dus het moet nu wel lukken.

Man bijt Hond, Word gevolgd: een zalige rubriek. Ik kan zo echt genieten van de verhalen van die mensen.

Zeer goed gevonden. Hopelijk duurt die rubriek nog lang.