San’s Weblog

‘k Heb het concert uitgezeten én eerst zelfs het voorprogramma … wat eigenlijk logisch is want anders zou ik het concert dus zelf niet hebben uitgezeten (hmm, klinkt nogal verward met soit).

Het voorprogramma, The Bony King of Nowhere, not my cup of tea of toch wel. Misschien een beetje verklaren: ze spelen het soort muziek waar ik ongeveer dag in, dag uit zou kunnen naar luisteren, of beter: de muziek zou ik opzetten terwijl ik een boek zou lezen of een andere ontspannende activiteit zou doen. Zo’n soort muziek dus. Wreed passend voor in een ‘lounge’bar en zo, of een intieme club met tafeltjes waar je gezellig op uw gemak zit en tussendoor zachtjes babbelt. Een drankje bij de hand en in leuk gezelschap.

Voor een concert, op een podium, in een zaal: not my cup of tea dus. Te traag, te eentonig, te saai, altijd hetzelfde. Leuk voor een liedje of twee, maar een half uur aan een stuk daarnaar moeten luisteren, rechtstaand, zonder de gezellige ontspannen sfeer van een club, neen. En pas op hé: die gasten waren niet slecht hoor, maar dus niets voor mij voor op een concert.

Laïs daarentegen: fantastisch! Zo’n goed concert: sfeer, ritme, ingetogenheid, samenzang, meeslepend, …. En hun muziekanten, zo goed maat. Yep, ‘k ben blij dat ik niet in mijn bed gekropen ben en dat ik mijn moed bijeen genomen heb om ernaartoe te gaan. Met de fiets zelfs. Ik vrees dat ik het morgen ga moeten bekopen, maar dat neem ik er dan wel bij.

Maar nu een opmerking. 

Ik denk dat ik ongeveer tien jaar niet meer naar concerten was geweest en nu heb ik er twee gedaan op een maand tijd. ‘k Ben er dus een beetje uit, dat weet ik ook wel, maar toch vraag ik mij iets af: in die tien jaar, is er een ongeschreven verbod uitgevaardigd dat zegt dat mensen niet meer mogen bewegen op concerten? Twee concerten met hoofdzakelijk mensen die stokstijf bleven staan. Weird!

Zowel Tim Finn van Crowded House als Annelies van Laïs maakten er een opmerking over, dus blijkbaar ben ik niet de enige die dat heeft opgemerkt.

Een kleine oproep dus: muziek mensen, daar mag, neen MOET je op bewegen. Het is goed voor lijf en leden én het maakt de band op het podium wreed content want dat betekent dat je aan het genieten bent. Dus mensen, doen hé. ‘t Is niet gevaarlijk hoor en je zou je nog eens (nog beter) kunnen amuseren

Dat het de laatste dagen/weken/maanden nogal druk geweest is, dat heb ik al een paar keer gezegd … denk ik. Dat laatste zet ik erbij omdat mijn denkvermogen niet al te goed meer werkt momenteel.

Vandaag voelde ik mij nochtans goed. Niet dat ik gisteren op tijd in bed zat: het was nog steeds half twaalf, maar ‘k heb zeer goed geslapen en dat doet soms veel meer dan zeer lang slapen.

Toen ik deze namiddag dan op de trein zat begon het: ik voelde mij niet al te best. Ik weet het aan het feit dat ik ongelooflijk hard had moeten fietsen om mijn trein te halen en dat ik dat dus niet gewoon ben. Een beetje overdaan dus. Of dat dacht ik toch.

Eenmaal in Gent in de auto ging het van kwaad naar erger en tegen dat ik thuis kwam met de kinderen stond mijn hoofd op ontploffen en was ik gewoon misselijk van de pijn.

Ondertussen heb ik een dafalgan gepakt en hoop ik alsnog dat het verbetert: binnen een uur is er een optreden van Laïs waarvoor wij kaartjes hebben en ik zou die groep ongelooflijk graag zien, maar zoals het er nu uitziet lijkt het erop dat ik het niet ga volhouden, daar zo meer dan twee uur in een concertzaal rechtstaan in loeiharde muziek.

Michel heeft al forfait gegeven: hij is ook thuisgekomen met hoofdpijn, maar daarbovenop nog keelpijn ook. Een graad erger dan mij dus en hij ziet het niet zitten om te proberen te gaan.

Ik hou u op de hoogte van het vervolg.

Bij de oudervereniging is het de gewoonte om de mensen, die afscheid nemen van de vereniging, te bedanken voor bewezen diensten met een etentje. Dit noemen we ‘de bijzondere algemene vergadering’, kwestie dat het toch officieel moet klinken nietwaar.

Gisteren was de bijzondere algemene vergadering voor dit jaar: twee leden hebben ons verlaten en die hebben wij gisteren in de bloemetjes gezet.

Het was een ongelooflijk fijne avond. Ben met pijn in mijn kaken, van het harde lachen, naar huis gegaan. Iedereen heeft zich zo te zien wreed goed geamuseerd. We hadden zoveel pret en leute, we hebben gegierd van het lachen (de directeur van de basisschool was in form) en het was zo erg dat de groep die in het stuk van het restaurant naast ons zat, achteraf zei dat ze jaloers waren dat ze niet bij ons zaten: bij hen was het zooo saai en bij ons klonk het zo ongelooflijk leuk…

Uiteindelijk zat ik pas om half twee in bed. Niet zo goed voor een gewone weekdag, maar uiteindelijk niets uitzonderlijks als ik weg ben met de oudervereniging. Ik kon nog een vijftal uur slapen en dat is dan wel doenbaar de dag nadien.

Behalve dat dat gisteren buiten Anna gerekend was: om 2u15 is ze half-wakker geworden en heeft ze af en aan liggen huilen. Meestal toen ik ging kijken sliep ze alweer, maar het herbegon steeds weer. Uiteindelijk heb ik haar uit haar bed gehaald en heb ik haar melk gegeven, maar dat hielp ook niet: zelfs na haar fles bleef ze verder af en aan wenen.

Na drie kwartier was ik volledig uitgeput en heb ik haar dan maar bij ons in bed genomen. Normaal gezien, omdat ze dat niet gewoon is, begint ze dan te spelen en ik vreesde er dus voor om weer te moeten opstaan om haar terug in haar eigen bed te steken. Maar neen hoor, ik ben in slaap gevallen en Anna ook en ik heb nog een drie uur kunnen slapen … tot de wekker ging.

Vijf uur slapen ging al weinig geweest zijn, drie uur is iets veel te weinig om goed te zijn: ik ben moe tot in mijn kleine teen. Hopelijk heb ik het karakter vanavond om op tijd in mijn bed te kruipen: het is de enige avond deze week dat ik dat nog kan doen.

Geen negatieve zucht, maar een positieve. Eén van opluchting.

Toen vorige week de vakantie begon realiseerde ik mij namelijk dat ik ‘overtijd’ was en nog geen klein beetje ook: zo’n drie weken. Niet goed.

Ergens maakte ik mij een beetje zorgen, maar eigenlijk niet te veel: sinds mijn projectje is gans mijn systeem volledig ontregeld, dus weet ik het daaraan. Dat én struisvogelpolitiek: werkt altijd, zij het meestal maar zeer tijdelijk.

Maar deze morgen is de verlossing gekomen en kan ik (opnieuw) vol overtuiging zeggen: neen, ik ben niet zwanger. Hoera! Hip hoi! en vooral: Oef!

De kinderen en ik (en ook een beetje Michel, maar hij was er niet altijd bij wegens op het werk) hebben een ontzettende drukke vakantieweek achter de rug.

Hotsen van hier naar daar en elke avond laat in bed. Niet laat van na tien uur of zo, maar toch later dan de gewoonte is tijdens de schoolweek. Het voordeel natuurlijk was dat ze dan ook langer hebben geslapen en geen last hebben gehad van het veranderende uur (lees: ik geen last heb gehad met het veranderende uur). Het vroegste waarop ik een kind heb weten opstaan was half acht, nieuw uur, maar meestal was het later.

Maar die lange dagen, zelfs met uitslapen, kruipen duidelijk in de kleren en vooral blijkt nu bij Jan.

Deze avond, toen ik hem ging afhalen op school, bleek dat hij al sinds het einde van de schooldag te liggen slapen: van 16u05 heeft hij geslapen tot ik hem afhaalde om 17u15. Hij lag zo vast te slapen dat hij helemaal in de war was toen ik hem oppakte en daardoor wakker maakte. Hij gloeide helemaal, huilde en had volledig rode kaken en hij klaagde over pijn aan zijn oor. Volledig KO dus.

Tijdens de verdere rit is hij enigzins bekomen en tegen dat we thuiskwamen was hij eigenlijk al volledig weer in zijn gewone doen. Hij heeft niet al te veel gegeten en het leek alsof ik hem vanavond op tijd in zijn bed ging krijgen en toen kwam Anna roet in het eten gooien want uiteraard moest zij eerst in bad.

Jan zat dus weer een half uur te laat in bed en ongeveer een half uur daarna was het prijs: huilen, wenen, half roepen, … Hij had duidelijk pijn. Opnieuw zijn oor. Opnieuw gloeiend van de koorts.

Hij mocht mee naar beneden, ik heb hem siroop gegeven en druppels in zijn oor gedaan (het ‘voordeel’ van een dochter met slechte oren: altijd iets in huis) en hij heeft dan een tijdje bij mij in de zetel mogen liggen en TV kijken.

Uiteraard wou hij niet terug naar zijn bed maar toen ik voorstelde om hem te dragen  ging hij direct akkoord: ik heb hem zelfs in zijn bedje ‘moeten’ leggen.

Hopelijk is het echt oververmoeidheid en is hij niet echt ziek. Praktisch komt het niet goed uit, maar als het toch zou zijn, dan pas ik daar, zoals gewoonlijk, wel weer een mouw aan.

Zitten we gezellig aan het avondmaal, blijkt dat ik dringend een brief moet versturen per mail. Laptop erbij genomen, mail beginnen schrijven en ‘op de achtergrond’ hoor ik de kinderen wel bezig, maar echt aandacht besteed ik er dus niet aan.

Eén voor één vertrekken de oudsten naar boven en ik kan hen nog net tegenhouden zodat ze nog hun tafel afruimen. Anna is nog bezig met een kaasje te eten.

Vijf minuten later (écht waar niet langer) ben ik klaar met de mail en kijk ik op naar ons spook om te zien dat haar potje kaas leeg is, maar daarmee is dan ook alles gezegd.

Het resultaat van zeven minuten (mentale) afwezigheid

Slideshow.

Hoe den anderen mijn woorden weet te verdraaien, het is godgeklaagd.

Voor alle duidelijkheid: NEEN, ik had hem geen vrijgeleide gegeven om ‘te kopen’. Ik ben niet op mijn hoofd gevallen.

Beginnen bij het begin. Altijd het beste. Dus: ik had Louis afgezet bij de scouts en belde naar Michel om te zeggen dat ik met Jan schoenen zou gaan kopen én ondertussen ook een nieuwe GSM, de oude volledig versleten zijnde. Antwoord ‘hij die van alle technische snufjes het fijne afweet’ dat hij die GSM wel zou kopen. Na enige shopping kwam ik tot het besluit dat dat effectief wel het beste zou zijn: ik ken daar toch de knoppen van.

Thuisgekomen vroeg hij mij wat voor toestel hij moest meebrengen en mijn enige instructies waren:

• niet te duur (onder € 100)
• ik moet er geen foto’s mee kunnen maken - gebruik ik toch nooit
• hij moet lang voortkunnen zonder opladen

Hmm. Ik lees hier nergens in: doet de overschot maar op aan ‘dingen’ of ook niet ‘pak de goedkoopste zodat ge nog wat over hebt om op te doen aan dingen’.

De hersenkronkels dat dienen vent heeft. The mind boggles.

Het is blijkbaar de tijd van het jaar ervoor: nieuwe schoenen voor de kinderen.

Zoals Miss. White schreef: die dingen kosten stukken van mensen en zijn dus absoluut niet recht evenredig met de maat van de persoon die ze moet dragen. Dus probeer ik geen schoenen meer te kopen die niet in afslag zijn of ik ga bij de iets goedkopere winkel.

Tijdens de solden neem ik de kinderen mee en gaan we schoenen zoeken die voor volgend jaar moeten dienen. En ja, het is een gok maar hoe groter ze worden, hoe minder het gokken is. Alhoewel, Zelie slaat nu al af en toe een maat over, maar tot nu toe heb ik toch al geluk gehad. Hout vasthouden dus.

Voor deze winter veel sjans gehad: Anna’s schoenen gevonden voor € 5 op de rommelmarkt in het Prinsenhof. Geen tweedehands hé. Neen hoor, gloednieuw, volledig in leer en wreed schoon. Complimentjes dat ik er al over gehad heb. Wreed plezant.

Louis zijn schoenen vorig jaar kunnen kopen in de solden. Helft van de prijs, nog € 35. Donkerbruin, beetje sportief en ze zitten als gegoten. Enige nadeel: het zijn er met veters en dus wil hij ze niet aandoen op dagen dat hij zijn schoenen zelf aan en uit moet doen, zijnde dus de zwem- en turndagen op school. Dringend tijd dus dat ik hem leer zijn veters te knopen.

Zelie en Jan hadden er nog geen. Voor Jan had ik gekregen van mijn zus: twee paar die zij voor haar jongens had gekocht, zonder dat ze erbij waren. Bleek, toen ze thuis kwam, dat hun voetjes er niet in pastten: te hoge wreef (erfenisje van hun mama) en dus heeft ze ze maar aan mij gegeven. Het ene paar is deze zomer versleten geworden. Het tweede paar is nog te groot en dus moest hij nieuwe schoenen voor deze winter.

Terwijl Zelie en Louis naar de scouts waren ben ik dan met Jan de stad in getrokken op zoek. Eerst ben ik dan gaan kijken naar Kids Outlet: schoenen aan halve prijs en met een beetje geluk vind je wat je zoekt. Deze keer was het buiten Jan gerekend: ik had een paar of twee gezien die leuk waren, maar Jan vond van niet en dus zijn we verder gaan kijken.

Volgende stop: Eram. Ze hebben daar een minieme kinderafdeling en het is betaalbaar: de duurste (kinder)schoenen waren nog geen € 50. Een beetje zoeken en ik laat Jan kijken én hij vind een paar dat hij mooi vind. Moet dat nu net niet het lelijkste paar zijn in gans die winkel! Nu ja, als ge een kind van drie en een half laat kiezen moet ge daar eigenlijk niet verbaasd over zijn. Maar ik had geluk: dat paar begon maar in maat 30 en zo’n grote voeten heeft Jan nu ook weer niet. De winkeljuffrouw toonde twee andere schoenen die ze wel in zijn maat had en de leukste daarvan heeft hij dan gekozen. Oef! Besteld voor € 39,90.

Na de scouts met Zelie naar dezelfde winkel: ik had er een paar laarzen gezien dat ik heel mooi vond, maar ik weet ondertussen dat onze smaak niet altijd meer overeenkomt en dus had ik ze ’s middags mooi laten staan. En ook omdat ik eigenlijk niet weet welke maat ze op dit moment juist had. Ze heeft vorig jaar een maat overgeslagen en ik kreeg de indruk dat het dit jaar van hetzelfde laken een broek was.

Dubbel gelijk gekregen: de laarzen die ik mooi vond waren niet haar ‘cup of tea’ en effectief, ze is twee maten meer dan deze zomer. Maar alhoewel ze mijn keuze niet goed vond heeft ze wel gevonden wat ze graag zag én die ik ook graag zie. Terwijl we er waren ook nog pantoffels gekocht voor Louis en Zelie en voor een magere € 67,70 waren we bediend.

Miss. White heeft gelijk: kinderschoenen kosten stukken van mensen, behalve als je al eens een gokje waagt en in andere winkels gaat kijken dan in de kinderschoenenwinkels

‘t Is hier de laatste dagen een beetje kalm geweest. Alleen op de blog hoor. Het leven ernaast kon niet drukker zijn.

Niet dat ik niet geschreven heb. Integendeel, maar de schrijfsels kunt ge alhier lezen en ook, wat niet direct opvalt, als ge dan op een paar dingskens klikt in de kolom ‘Agenda’, dan verschijnt mijn naam ook al eens af en toe.

Die agenda invullen, dat vind ik namelijk wijs. Weinig inspiratie voor nodig, gewoon een korte samenvatting, maar wel prutswerk: een miniem beetje lay-out/herschrijven, prutsen met data en uren, plaatsen, tickets, prijzen. Dingen al dan niet in vet of italic. Linkske hier, verwijzingske daar, … Prutswerk dus, en dat vind ik leuk. Maar ook: de organisatoren vinden dat leuk dat we er toch een beetje aandacht aan besteden en dat, op zijn beurt, vind ik ook weer leuk.

En eigenlijk is dat ook al twee dagen geleden dat ik mij daarmee bezig gehouden heb: schoolvakanties zijn geen vakantie meneer. Neen hoor. Dat zijn bomvol geplande dagen en zo gaat het al heel de week: circus bezoeken, mijn vader bezoeken (hij doet het goed trouwens, zo terug thuis, ziet er weer zijn oude zelf uit), een paar emoties verwerken, een vergadering van het Project, Halloween lopen met de kinderen, de traditionele 1 november wafelenbak bij mijn tante, een feestje meepikken (geen karakter ikke: het was begod 5 u tegen dat we thuis waren) en een ganse namiddag rondhotsen in het Museum voor Natuurwetenschappen en ik voel me een beetje als een schotelvod momenteel, zo slap en (over)vermoeid. Al bij al was woensdag nog de enige rustige dag deze week.

Maar het is al een leuke week geweest én ze is nog geeneens voorbij. Morgen gaan, op de tekenles na, alle kinderactiviteiten gewoon door, dus rusten zit er weer niet in. Overmorgen nog een babyborreltje meepikken en dan zal de laatste vakantiedag er ook weer opzitten.

Time flies when you’re having fun.