San’s Weblog

Wauw! Dramatische titel, maar in enige zin nog waar ook.

Eigenlijk is dit de derde keer dat ik aan de dood ontsnapt ben. Allez, als ik mij beperk tot dingen die met de auto te maken hebben. Of beter: met gebreken aan de auto.

De eerste keer reed ik nog met een Peugeot 205, een bakske van 13jaar oud die al heel wat kilometers gevreten had. Op weg van Brussel naar Gent was ik in een soortement panne geraakt: de auto vertraagde en hij kon het nog net lang genoeg uithouden tot ik kon afslaan op zo’n autostradebenzinestationwegrestaurant waar hij volledig blokkeerde. Een half uurtje gewacht en toen werkte alles weer en kon ik doorrijden naar Gent. Veilig voelde ik mij niet dus in plaats van naar huis te rijden reed ik rechtstreeks naar mijn garage. Diagnose: iets met mijn remmen (-blokken/-schijven/whatever) en dat die mens zei dat ik de hemel mocht danken dat ik zelfs nog in Gent was geraakt en niet dood was. De hele boel zou geblokkeerd moeten geraakt zijn waardoor ik garantie overkop zou gegaan zijn en zo midden op de autstrade is dat geen goed idee.

De tweede keer reed ik (opnieuw) over de autostrade toen ik een geluid hoorde alsof ik over bobbels reed ‘boem-boem, boem-boem, …’ en ook voelde ik de wagen scheef trekken zodat ik meer moest tegensturen. We waren op weg naar iets en ik reed dus rustig verder. Het was toch avond en waar kon ik naartoe en bovendien moesten we ergens zijn. De volgende dag toch maar langs de garage gepasseerd en wat bleek: madam, ge hebt wreed geluk gehad! Er bleek een (miniscuul) gaatje in twee van mijn banden waardoor die elk moment konden gesprongen zijn (de banden dus hé, niet de gaatjes). ‘t Was een dure lol: vier nieuwe banden (iets met nieuwe regelgeving dat ge vier identieke banden moet hebben) maar ik had het overleefd.

Gisteren kom ik terug uit Oudenaarde en in Gent merk ik een vreemd geluid op achteraan de auto. Ook weer zo’n boem-boem geluid. Zaterdag hebben we een (miniem) accident gehad waarbij een andere wagen tegen de linkerachterhoek van de auto botste. Op eerste zicht leek er geen schade te zijn (behalve een paar krassen op de bumper) en ik was het dus vergeten om dat te laten nakijken. Oeps, dacht ik dus: toch meer schade dan gedacht.

Deze ochtend in allerijl naar de garage (eerst wel heel voorzichtig gereden om de kinderen naar school te brengen) die onmiddellijk keken of er dus bijkomende (niet-zichtbare) schade was van dat ongeluk. Na een half uur komt dienen mens terug en zegt: dat geluid linksachter in uw auto, dat is van een platte band linksvoor. Slik!

De band is hersteld en ik heb (opnieuw) dus veel geluk gehad. Ik moet nu toch eindelijk eens in mijn hoofd steken dat ‘boem-boem’ zeer gevaarlijk is en waarschijnlijk een platte band betekent.

Sinterklaas komt bij ons altijd op 6 december: niet ervoor en ook niet te laat. Valt 6 december op een schooldag, tja dan moeten de kinderen maar wachten tot ’s avonds om met hun nieuwe speelgoed te kunnen spelen.

Deze ochtend was het dus zover: eindelijk zouden ze zien of Sinterklaas iets gebracht had. Zelie was vroeger op dan normaal want om half zeven stond ze al aan ons bed, daar waar ze er op een gewone dag niet met stokken uit te krijgen is. Ze had ‘buikpijn’ maar raad eens hoe rap die over was? En of ze mocht gaan kijken of Sinterklaas geweest was?

Wij waren strikt: neen! Eerst aankleden en broers en zusje moesten ook klaar zijn. Iedereen samen gaan kijken of niemand. Ze was er gelukkig niet van aangedaan en spurtte naar boven om haar broers wakker te maken.

Dit is eigenlijk de gewone gang van zaken, maar deze keer zat er nog een bijkomende reden achter: de tafel was wel gedekt, maar het snoepgoed moest nog uitgehaald en verspreid worden én ‘Sinterklaas’ moest nog een briefje schrijven. Terwijl ik dus naar boven ging om de kinderen bezig te houden (en aan te kleden ook natuurlijk), liep Michel naar beneden om de laatste hand te leggen aan Sinterklaas zijn afgelegde bezoek.

Zelie maakte haar broers wakker en opeens viel haar frankeuro: ze waren vergeten hun schoentjes te zetten en zou Sinterklaas nu wel gekomen zijn? Dit bericht veroorzaakte spontaan een enorme huilbui bij Louis die in paniek dacht dat hij zijn kans nu wel gemist had. Ik heb hem dan maar gekalmeerd en gezegd dat ‘ge nooit weet’ met dienen mens. Als hij zich nu eerst aankleedde dan zouden we wel zien wat er al dan niet gebeurd was.

Toen iedereen aangekleed was zijn we dan met zijn zessen naar beneden gegaan. De kinderen voorop uiteraard. Vol anticipatie staken ze het licht aan in de keuken en zagen dat de tafel wel vol snoep lag, maar nergens geen kadootjes. Bijna begon Louis weer te wenen, tot zij de brief zagen die Sinterklaas achtergelaten had (Michel had hun aandacht er wel eerst op moeten vestigen, maar soit). Zelie mocht hem voorlezen zodat Jan ook zou weten wat Sinterklaas te schrijven had.

Hij schreef dat hij zeer teleurgesteld was dat de kinderen hun schoentje niet gezet hadden: geen wortel voor het paard, geen pintje voor Zwarte Piet. Hij vond dat niet echt mooi. Maar!!! Maar!!! De Goedheilig man vond wel dat de kinderen heel flink hun speelgoed hadden opgeruimd (Louis tot iets na acht uur, Zelie heeft doorgewerkt tot na negen uur: ze wou niet van ophouden weten) en dat ze dus daar maar eens moesten gaan kijken. En wat raad ge: hij had hun speelgoed achtergelaten in hun speelkamer/bureau.

Ze leken allemaal content met hun kadootjes, juist wat ze gevraagd hadden (als dat geen toeval is): een Baby Born-pop voor Zelie, nieuw model want die hun ogen kunnen sluiten (haar andere is vier jaar oud en die modellen konden dat nog niet), een Roboraptor voor Louis (hij had alles doorkruist op zijn lijstje omdat hij dat als liefste wou. Hij moest zelfs niets meer hebben bij de grootouders als hij dat maar kreeg), een Spiderman auto voor Jan (eigenlijk wou hij de quad, maar ik denk dat Sinterklaas die niet heeft gevonden en de auto vond hij ook fantastisch) en voor Anna haar eerst eigen Sleepy Babypop. Daarnaast nog een paar gemeenschappelijke spelletjes ((reis)Monopoly, (reis)Wie is het? en een aantal die Michel gevraagd had) en prutsen.

Ik vermoed dat ze vanavond wel een beetje te laat in hun bed zullen zitten, maar voor één keer kan dat geen kwaad: ze mogen Sinterklaas zijn verjaardag toch wel even navieren.