San’s Weblog

Vandaag zouden we om Zelie haar bril gaan, maar uiteindelijk hoefde dat niet. Vriendin E. moest toch in Gent zijn en zij ging hem brengen (en ondertussen konden wij nog een kletske doen).

En dus vanaf deze middag ziet Zelie weer 100% en zelf is ze er doodblij mee want ‘ik zie nu weer alles’.

Ik herinner mij toen mij werd verteld dat ik vanaf ‘nu’ zou moeten brillen: ik was 11 jaar en mijn wereld stortte in. Een bril dragen. Voor de rest van mijn leven. Huilen dat ik gedaan heb, niet in te beelden. Maar nen mens legt er zich bij neer (kan ook niet anders) and life goes on. Zelie had dus de volledig tegenovergestelde reactie wat, uiteraard, veel leuker is.

Toen ik mijn eerste bril moest gaan kopen was mijn vader erbij: hij brilde immers zelf. Ik had een mooi exemplaar gevonden in knalrood maar dat kreeg ik niet, onder de redenering: dat zijt ge rap beu; pakt iets dat ‘klassieker’ is en dus langer gaat meegaan. Uiteindelijk werd het zo’n relatief lomp, vleeskleurachtig/zalmrozig montuur, te lelijk om over te schrijven, maar wel ‘klassieker’. Ik heb dat montuur gehad tot ik op mijn 16e eindelijk lenzen kreeg (en eigenlijk heeft het dan nog een paar jaar geduurd vooraleer ik een nieuw montuur kreeg want uiteindelijk droeg ik niet echt een bril meer).

Gisteren in de winkel met Zelie had ik haar op voorhand gezegd: ‘Je kiest iets dat jij mooi vindt. Fel of klassiek, het doet er niet toe, als jij het maar mooi vindt’. En ook: ‘kies niet iets omdát het fel is of speciaal. Als je dat mooi vindt mag je dat hebben, maar vooral: vindt het mooi’.

Zelie heeft een tiental monturen gepast (iets minder zelfs) en ik denk dat het gekozen montuur ongeveer het derde was. Van zodra ze het opzette zag ik aan haar gezicht dat die het ging worden. Ze heeft voor de zekerheid nog een paar andere geprobeerd, maar ze hield dat ene montuurtje heel dicht bij haar handen, kwestie van het niet te laten verdwijnen tussen de andere monturen.

Toen we deze namiddag haar broers van school gingen halen wou ze absoluut uitstappen (om de bril aan de vriendjes te tonen), maar we hadden echt geen tijd en dus moest ze blijven zitten in de auto. Terwijl ik binnen op school Louis aan het zoeken was heeft Zelie dan toch wel een hoop van haar vriendjes gezien die de wagen passeerden om naar huis te gaan. Ze had het raam dan opengedraaid om te zwaaien en blijkbaar keken ze stuk voor stuk nogal verbouwereerd. Zo met een blik van ‘wie is dat? Is dat echt Zelie?’ Ik heb het zelf gezien van één vriendinnetje en het was echt hilarisch om zien.

Zelie brilt nu ook en ze zal er niet meer vanaf geraken, of toch niet meer voor een lange tijd.

Echte vrienden zijn eigenlijk een zeldzaamheid. Zo van die vrienden die ge ambeteert als het niet goed gaat, of mensen die je jaren niet meer spreekt, maar als ge ze hoort dat het is alsof je elkaar elke dag gezien hebt.

Vriendschap onderhouden vergt wat inzet en dat ontbreekt soms bij mij. ‘t Is dus niet van niet-willen, eerder van nonchalance.

Uit mijn kindertijd heb ik twee zeer goede vriendinnen overgehouden: B. en E. ken ik sinds het eerste leerjaar en sommige jaren waren we beter bevriend dan andere, maar steeds opnieuw hebben we onze vriendschap bevestigd. Vooral toen ik gepest werd in het humaniora stonden ze er voor mij, ook al was B. eigenlijk één van de ’stichters’ van het hele pestgedoe in het laatste jaar basisschool. Raar hoe vriendschappen dus kunnen lopen.

Aan de universiteit heb ik welgeteld één zeer goede vriendin gemaakt en twee zeer goede vrienden. De vriendschap met de vriendin is volledig uitgedoofd en voor één keer niet wegens gebrekkige inspanningen langs mijn kant. De laatste keer dat ik van haar gehoord heb was na de geboorte van Zelie. Sindsdien is het stil en ik weet momenteel ook niet goed hoe haar terug te contacteren, maar misschien komt dat nog wel.

Eén van de mannelijke vrienden, S., die hoor ik nog regelmatig alhoewel het ‘zien’ iets minder is. Maar we houden contact en ik heb hem en zijn gezin telkens gezien na de geboorte van elk kind, telkens afscheid nemend met goede voornemens om elkaar meer te zien, maar om één of andere reden lukt dat niet goed: één keer is het toch gelukt, toen ze naar hier kwamen voor de Gentse Feesten. Ik vind het niet erg hoor, want hoedanook houden wij contact en overlaatst heeft hij eindelijk de chat functie op gmail ontdekt waardoor ik vermoed dat ik hem nu nog een beetje vaker zal horen … hopelijk.

Vriend J. daarentegen heb ik al een tijdje niet meer gezien of gehoord. We hebben elkaar op kot leren kennen (hij zat in hetzelfde gebouw als mij) en er was vanaf het eerste moment die klik. Drie jaar zaten we bij elkaar en daarna is hij afgestudeerd en verder gaan studeren in het buitenland. Daarna terug gekeerd naar Gent en we hebben nog een tijdje traditie gehad om één avond per week bij hem en zijn vrouw te gaan kaarten. Zeer gezellige avonden. Dan is hij verhuisd naar Zwitserland, daarna naar Nederland-Amsterdam en na het feest om zijn vijfjarig huwelijk te vieren ben ik door een stomme computercrash al zijn gegevens verloren: adres, e-mail, telefoonnummer, … noem maar op.

Gezocht in Michel zijn gegevens maar niets meer teruggevonden en aangezien ik een nieuwe account nodig had voor mijn e-mail (vraag mij de details niet meer) kon hij mij ook niet meer bereiken. Maanden heb ik op allerlei manieren geprobeerd om ‘iets’ terug te vinden, maar geen geluk. Zeer frustrerend was dat, tot ik er mij bij neergelegd heb.

Nu, jaren later, heb ik hem terug gevonden. Via Linkedin. Ik was stomweg aan het kijken bij mijn afstudeerjaar van de univ of ik zo nog een paar contactjes kon toevoegen, toen mijn frank viel dat J., proffesioneel als hij is, daar misschien ook een account heeft. Gekeken op zijn afstudeerjaar en bingo! Gevonden.

Ik heb hem nu een invitatie gestuurd en hopelijk is die account nog actief zodat ik binnen de kortste keren eindelijk weer contact kan opnemen. Mens, ik ben zenuwachtig