San’s Weblog

Ik probeer zo wat research te doen voor een artikel op Het Project en moet daarvoor o.a. de website van het MSK raadplegen.

Zo nen slechten website zeg. Ge hebt een vergrootglas nodig om bepaalde dingen te kunnen lezen: zo klein dat ge erover leest dat er iets aan te klikken is. En als ge dan iets aanklikt, dan komt dat in zo’n semi-groot venster onder de ’heading’ (dus geen aparte pagina) maar de scrollbar vergroot niet mee.

Dus wat denkt nen mens: wat er te zien is, dat is het, maar dat lijkt toch niet volledig te zijn. Tot ge onderaan dat venster een paar miniscuul kleine ‘dingskes’ ziet en, gezien ze daar blijkbaar van microscopisch klein houden, dacht ik dat dat misschien IKOONTJES zouden kunnen zijn. Om te weten waarvoor dat die dingskes dienen ga ik er dus over met mijn muis en … er gebeurt niets: geen verklaringske, geen uitleg, … niets.

Zie, ge moogt denken wat ge wilt van mij, maar van internet heb ik niet veel kaas gegeten. De wederhelft mag dan misschien tot de techneuten gerekend worden, dat is kennis die niet op mij van toepassing is. Ik gebruik het internet om mijn mail te lezen, weblogs te lezen via Bloglines en opzoekingen te doen voor het (vrijwilligers)werk. Maw: voor mij moet dat duidelijk zijn. En bij de websites die ik lees, als ge daar over ‘dingskes’ gaat, dan komt daar een verklaring bij zodat ge weet waarvoor dat dient.

Als er ergens dingen staan en ik weet niet waarvoor die dienen, dan gebruik ik dat meestal niet in de vrees op een verkeerde knop te duwen en de hele pornowereld op mijn computer te krijgen, en daar heb ik eigenlijk geen zin in (ik ben nogal selectief in de porno op mijnen computer )

Enfin, in dit geval heb ik het er toch maar op gewaagd: ik heb al mijn moed bijeen geraapt en heb zomaar op één van die dingskes geklikt en wat bleek: het was een pijltje dat dus de scrollbar verving. In plaats van met de scrollbar naar beneden te gaan moet ge dus die onleesbare pijltjes gebruiken om de rest te kunnen lezen.

Grom. Hrmphf. Kl***boel!

‘It never rains, but it pours’ wordt er wel eens gezegd als de dingen slecht gaan. Dan moet er toch ook zo’n equivalent zijn voor als het goed gaat.

Dit weekend was blijkbaar zo’n weekend waarin alles vlot en aangenaam verliep. Gisteren een aangename namiddag die geëindigd in een zeer gezapige, aangename kletsavond met het onverwacht uitgenodigde, bezoek.

Vriendin E. had vrijdag al gevraagd of wij iets te doen hadden vandaag en zo niet, om af te spreken. Deze voormiddag belde ze dus om concrete afspraken te maken: of we het zouden zien zitten om naar de zee te gaan? Voorgesteld aan de kinderen en ze waren laaiend enthousiast.

Eerst nog in het Huis van Alijn gepasseerd zodat de kinderen ook eens een appel konden eten en tegen dat we terugkwamen stond vriendin E. met haar twee kinderen net voor de deur (timing is everything).

Iedereen (= twee vrouwen, zes kinderen) is in één auto gekropen en op een goed half uurtje stonden we in Oostende waar we vlak het Casino konden parkeren (opnieuw veel geluk). We zijn met de kinderen tot aan de zee gelopen, alwaar ze zich uiteraard nat hebben gemaakt, we hebben op de dijk gelopen waar ook een soort culinaire kraampjesmarkt aan de gang was, we zijn een pannenkoek gaan eten en hebben met gans de bende op een go-kart gezeten (een geluk dat daar geen fotografen rondliepen).

Tegen kwart voor zes waren we terug in Gent en iedereen is dan bij ons thuis aan tafel aangeschoven om spaghetti te eten, klaargemaakt door Michel terwijl wij op schok waren.

Bijna ging de avond eindigen in mineur: Zelie vond nergens haar bril meer. Drie dagen oud en al kwijt. Maar gelukkig dan toch niet en is hij toch nog uitgekomen.

Zo’n leuk weekend zeg. Zeker voor herhaling vatbaar.