San’s Weblog

Nu ja, ‘t zal er wel van afhangen wat je nu uitstelt of niet, maar in mijn geval: een bezoekje aan de kapper.

Net zoals Patricia ga ik zo ééns om de zes maanden naar de kapper, maar niet zoals Patricia zeg ik wel altijd: doe maar. Tot nu toe leek ‘mijn’ kapper altijd te weten of ik ‘iets radicaals anders’ wou ofdat ik gewoon meer ‘een onderhoud’ wou. Tot nu heb ik het mij nog maar ooit één keer beklaagd, maar dat lag eerder aan de kluns van een kapper: zijn idee was goed, de uitvoering minder geslaagd. Maar uiteindelijk vond ik het dan toch weer niet erg: die mislukte snit ging over ‘een onderhoud’ en om die te laten herstellen heb ik dan bij zijn collega gekozen voor ‘iets radicaals anders’ wat meer dan geslaagd bleek.

‘k Heb nu al ongeveer drie jaar lang haar en het begint mij weer een beetje tegen te steken. Drie jaar is denk ik zo ongeveer het gemiddelde dat ik met hetzelfde kapsel rondloop en dan wil ik veranderen. Zoals nu dus.

De laatste keer dat ik naar de kapper ging vroeg ik al om ‘iets anders’ en toen sneden ze er een beetje van de lengte af, maar uiteindelijk was het niet zoveel anders: hetzelfde maar korter.

Morgen heb ik een afspraak (niet echt) samen met mevrouw Polly. In tegenstelling tot haar heb ik absoluut geen schrik: op dat vlak deel ik de mening van mijn wederhelft: het groeit wel terug. Wat ik wel heb is blijde anticipatie en hopelijk een kapper die ‘ziet’ wat mijn kop nodig heeft als kapsel, die creatief is, inzicht en durf heeft. Want ik ga een nieuwe kapper uitproberen: de kapper bij wie Patricia ook is gegaan. 

Ergens voel ik mij daar een beetje schuldig over. Ik heb een vaste kapper hier in Gent, één waar ik ongelooflijk content van ben, die creatief is, inzicht en durf heeft en nu ik naar een andere kapper ga voelt dat een beetje aan als ‘vreemdgaan’.

Als het radicaal anders wordt zal ‘mijn’ kapper er uiteindelijk nooit iets van merken. Gezien ik maar eens om de zes maanden ga betwijfel ik het ten zeerste dat hij mij zich zou herinneren en dus zou merken dat iemand anders mijn haar heeft geknipt, maar toch.

Maar ik werd ongeduldig (vooral met mijzelf omdat ik nog steeds niet in actie geschoten was) en ik wou absoluut naar de kapper voor de feestdagen zich aandienen én ik weet dat mijn kapper op zo’n korte tijd geen plaats heeft, en zodus heb ik het initiatief maar overgelaten aan iemand anders om nu eindelijk en effectief een afspraak te hebben.

Ik ben benieuwd wat het gaat geven. Spannend!

‘t Was een zware nacht vorige nacht en voor één keer lag het niet aan één van de kinderen. Neen: buikgriep was de oorzaak en daar laat ik het verder bij want alles meer daarover zou te grafisch worden.

Laat het gezegd zijn dat ik maximaal twee uur aan één stuk heb doorgeslapen en telkens ik wakker werd was het hollen om op tijd op het toilet te zitten. Gelukkig was het ‘erop zitten’ en niet ‘erover hangen’: small blessings Tegen dat ik deze morgen moest opstaan voelde ik mij dus allesbehalve uitgerust … en zo mottig als maar kon zijn: doodmoe, trillen op mijn benen, draaierig, moe (of heb ik dat al gezegd).

Michel heeft een tandje moeten bijsteken voor het ochtendritueel want het lukte echt niet en, daar waar normaal gezien Anna op vrijdag thuis is, heb ik gebeld naar de opvang of zij vandaag toch niet zou kunnen komen. Dat laatste niet alleen omdat ik mij slecht voelde, maar ook omwille van de namiddagplanning.

De opvang kon Anna er vandaag niet meer bijnemen en dus is ze bij mij gebleven. Eens thuis gekomen ben ik toch in bed gekropen: ik kon echt niet anders. Anna heeft nog een klein half uurtje over en weer gelopen tussen de slaapkamer en de living en is dan uiteindelijk bij mij in bed gekropen, heeft zich op mij genesteld (haar buik op mijn buik en met haar hoofdje zo schattig op mijn linkerschouder) en zo hebben we samen de daaropvolgende twee uur geslapen. Zalig.

Net na de middag wakker geworden, Anna eten gegeven (de gedachte aan eten voor mijzelf sprak mij niet echt aan) en daarna zijn we naar de school getrokken.

Vorig jaar was er op het einde van de laatste dag voor de Kerstvakantie een Kerstdrink geörganiseerd en dat was zo in de smaak gevallen bij school én ouders dat we direct besloten om een nieuwe traditie te starten. Dit jaar viel de organisatie ervan in mijn schoot, dus dat ziek worden van deze ochtend was niet echt op een goed moment gekomen.

Maar na ons dutje van de voormiddag voelde ik mij al een stuk beter en uiteindelijk is alles zeer goed verlopen. De voorbereiding verliep vlot, de nodige hulp was op tijd aanwezig en vooral: iedereen had er zin in.

Ondanks de ijzige koude werd er veel gebabbeld en gedronken, maar iets minder dan vorig jaar dit waarschijnlijk dank zij de ijzige koude. Het was wel zeer gezellig en iedereen heeft zich goed gehad. We zijn klaar voor de editie van volgend jaar! Mevrouw Polly merkte op dat zij wel een goede school voor hun zoon hadden uitgekozen, wel dat kan ik ook zeggen van de school van onze kinderen.

Wat begon als een mindere dag is wel goed geëindigd, al ben ik fysiek nog niet 100%, maar sebiets eens op tijd onder de wol en tegen morgen zal dat ook wel in orde zijn.

Gisteren zijn Zelie en Louis met hun eerste trimesterieel rapport thuisgekomen en ze hebben dat zeer goed gedaan.

Van Zelie wist ik het al: zij krijgt wekelijks haar toetsen mee naar huis zodat je daar toch al een indicatie in ziet en daarnaast vertelt zij honderduit over de dingen op school. Ze zit dit jaar in een sterke klas en, naar ik heb gehoord, zitten er toch een vijftal kindjes die graag ‘eerste’ zouden zijn van de klas. Het is er dus competitief, maar niet jaloers competitief: al die kindjes zijn ook vriendjes en aangezien ze het van elkaar weten lijkt hen dat alleen maar in positieve zin aan te moedigen.

Er zijn bij dit rapport twee kindjes met meer dan 90% en blijkt dat het andere kindje haar beste vriendin is: zij is eerste, Zelie is tweede met een verschil van één tiende van een percent. Ze vinden het alletwee fantastisch en Zelie is zeer blij voor Y. maar het zou mij niet verwonderen dat ze nu in de tweede trimester nog een tandje zal bijsteken

Louis heeft ook een zeer goed rapport met meer dan 90%. Ik ga hier niet onnozel doen en zeggen dat ik het niet verwacht had, of beter: gehoopt had. Deze trimester had ik immers nog maar één keer een ‘hoop’ toetsen gezien van Louis (toetsen die stuk voor stuk zeer goed waren) en eigenlijk viel ik toen een beetje uit de lucht: Ah, jullie maken ook toetsen?

Louis is nogal het tegenovergestelde van zijn zus op vertelvlak. Het heeft ook een week geduurd vooraleer ik bijvoorbeeld wist dat hij huiswerk moest maken. Hij zegt daar niets van, hij doet gewoon zijn ding en daarmee is het gedaan. Toen een mama mij iets vroeg over het huiswerk dat zijn klas moest maken viel ik dus uit de lucht: huiswerk? Louis? en wanneer moet dat dan gegeven zijn? Elke dag, zei die mama.

Ik zal dus ook een mooi figuur geslagen hebben en ’s avonds vroeg ik er Louis naar en toen zei hij, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, dat hij dat in de studie maakte. Daarmee was de kous af.

In die vier maand hebben we uiteraard ook nog met de juffrouw gepraat en Louis doet het zeer goed, maar sinds die eerste ‘hoop’ toetsen hoorden we nooit veel meer over de school, toch niet op leervlak.

Dat hij een goed rapport zou hebben wist ik dus wel, maar hoe goed, dat was iets anders. Meer dan 90% dus, samen met nog 7 kindjes in zijn klas. Hij zit duidelijk dus ook in een zeer sterke klas.

Enfin: wij zijn (opnieuw) trotse ouders dus, dat hoeft niet gezegd. En nu genieten van twee weken vakantie, want daar is hier bij de drie oudsten ook hoge nood aan.