San’s Weblog

Het waren een paar bange weken toen mijn papa in het ziekenhuis lag. Heel even vreesde ik ervoor op deze jonge leeftijd al wees te worden en ik zag dat eerlijk gezegd nog helemaal niet zitten (niet dat ik dat ooit zal zien zitten, daar niet van).

Gelukkig is alles goed gekomen en sinds hij terug thuis is ziet hij er gelijk elke dag beter en beter uit. Houden zo.

En dus mocht hij vandaag weer een kaarsje extra uitblazen, zijn 66ste. Dus allen in koor voor mijnen papa: HIEP HIEP HIEP! HOERA!

Op de mailinglijst van het Project werd gevraagd wie een fonduestel te leen had voor oudejaarsavond en plots werd ik overspoeld door een golf van herinneringen.

Het is raar hoe je dingen vergeet en dan plots weer herinnert. Al een paar jaar zit ik mij af te vragen wat wij vroeger deden op Kerstdag zelf. Kerstavond was traditioneel bij mijn ouders thuis. Heel vroeger, toen ze nog in ons huis woonden, in de living eten en over en weer geloop tussen de keuken en living om te koken, op te dienen, af te wassen, … Het was niet het meest praktische huis, totaal niet mee met de tijd, maar het was een groot huis en ik was er opgegroeid en het was ‘ons’ huis en ik heb er doodgraag gewoond.

Later, toen mijn ouders het huis verkochten en verhuisden naar het appartement, werd Kerst daar gevierd. Dat was in 2000 en het enige kind was toen Zelie. Er waren twee slaapkamers en Zelie sliep dus daar tot we ’s nachts terug naar huis/Gent reden. Twee Kerstavonden hebben we daar nog gevierd voor mijn moeder in 2002 overleed. Sindsdien is het afwisselend bij mijn zus en mijn broer dat we Kerst vieren.

Kerstavond blijft traditioneel met mijn familie dus, maar Kerstdag werd vroeger ook met mijn familie gevierd, toch tot mijn ouders verhuisden. Kerstavond liep meestal uit tot een uur of 4, 5 ’s ochtends en dus werd er lang uitgeslapen. Tegen de middag werd dan ontbeten en uiteindelijk aten we opnieuw bij mijn ouders ’s avonds. Gezien dat op Kerstavond altijd overvloedig was hielden we het op Kerstdag eerder sober: versgesneden frietjes en fondue van kwaliteits rundsvlees met zelfgemaakte sausjes.

Elk jaar opnieuw en elk jaar keken we daar ongelooflijk naar uit. In de namiddag stonden mijn mama, zus, later mijn schoonzus en ik in de keuken de sausjes klaar te maken, de patatten de schillen en in frietjes te snijden en de tafel te dekken, om dan tegen een uur of zes aan tafel te gaan met de mannen, op het gemak zelf ‘onze biefstuk’ te bakken en vooral veel te babbelen.

Dat is ondertussen al acht jaar geleden. Time flies…

Kerstvakantie. Een leuke periode om gezellig samen te zijn. Puh! Vergeet het dus maar.

Om 16u moest ik vandaag met Zelie aan het scoutslokaal staan: ze vertrokken op ‘Kerstkamp’. Uiteindelijk heb ik haar en haar vriendin (samen met de mama) zelf nog naar het kamp gevoerd. Er moest aan carpooling gedaan worden en ik was dan maar vrijwilliger want zo zag ik 1. waar ze gingen verblijven en 2. hoe ik overmorgen moet rijden om haar terug af te halen.

Want ja, het Kerstkamp is overmorgen al gedaan. Eén volle dag zullen ze daar doorbrengen, twee nachten slapen (al is dat een eufimisme bij zulke gelegenheden) en overmorgen, 10u is het al afgelopen.

Gisteren was het nochtans een beetje paniek, alhoewel paniek een beetje overdreven is: wij waren ervan overtuigd dat het kamp deze ochtend om 10u begon. Gezien we gisteren maar rond 18u thuisgekomen waren en nog eerst moesten eten, werd het zeer kort dag om nog alles klaar te krijgen. Dus als zot beginnen strijken, dingen bij elkaar zoeken en Zelie haar kadootje gemaakt: ze moesten een zelfgemaakt kadootje meebrengen.

Pas deze ochtend viel mijn frank. Dat van die 10u, dat was toch om op te halen? Dus pas voor overmorgen? Vandaag, was dat niet in de namiddag afspraak? Zelie heeft enige tijd geleden haar brief voor het kamp zelf gelezen (en daarmee dus van de veilige  en ergens achtergelaten en dus kon ik dat niet nazien, maar er is altijd nog de telefoon. De leiding gebeld en de vriendelijke juffrouw langs de andere kant heeft mij onmiddellijk de brief nog eens doorgemaild zodat we weer alle details hadden. Een groot gemak, dat wel.

Afspraak dus deze namiddag, wat ons nog wat extra tijd gaf die we dus eigenlijk niet echt nodig hadden, maar wat wel maakte dat we ons deze ochtend niet hebben moeten opjagen om er op tijd te geraken.

Ze zit nu in Schellebelle, in een huisje waar (nog) geen verwarming was. Er zijn stapelbedden en Zelie heeft een bed bovenaan gekozen en daarna konden wij, de ouders, niet rap genoeg weg zijn (’laat onze kop gerust’ was de overheersende blik van de kinderen).

Nog twee keer slapen en dan is ze terug.