Maand: december 2007

Snif: ze is weg

Kerstvakantie. Een leuke periode om gezellig samen te zijn. Puh! Vergeet het dus maar.

Om 16u moest ik vandaag met Zelie aan het scoutslokaal staan: ze vertrokken op ‘Kerstkamp’. Uiteindelijk heb ik haar en haar vriendin (samen met de mama) zelf nog naar het kamp gevoerd. Er moest aan carpooling gedaan worden en ik was dan maar vrijwilliger want zo zag ik 1. waar ze gingen verblijven en 2. hoe ik overmorgen moet rijden om haar terug af te halen.

Want ja, het Kerstkamp is overmorgen al gedaan. Eén volle dag zullen ze daar doorbrengen, twee nachten slapen (al is dat een eufimisme bij zulke gelegenheden) en overmorgen, 10u is het al afgelopen.

Gisteren was het nochtans een beetje paniek, alhoewel paniek een beetje overdreven is: wij waren ervan overtuigd dat het kamp deze ochtend om 10u begon. Gezien we gisteren maar rond 18u thuisgekomen waren en nog eerst moesten eten, werd het zeer kort dag om nog alles klaar te krijgen. Dus als zot beginnen strijken, dingen bij elkaar zoeken en Zelie haar kadootje gemaakt: ze moesten een zelfgemaakt kadootje meebrengen.

Pas deze ochtend viel mijn frank. Dat van die 10u, dat was toch om op te halen? Dus pas voor overmorgen? Vandaag, was dat niet in de namiddag afspraak? Zelie heeft enige tijd geleden haar brief voor het kamp zelf gelezen (en daarmee dus van de veilige  en ergens achtergelaten en dus kon ik dat niet nazien, maar er is altijd nog de telefoon. De leiding gebeld en de vriendelijke juffrouw langs de andere kant heeft mij onmiddellijk de brief nog eens doorgemaild zodat we weer alle details hadden. Een groot gemak, dat wel.

Afspraak dus deze namiddag, wat ons nog wat extra tijd gaf die we dus eigenlijk niet echt nodig hadden, maar wat wel maakte dat we ons deze ochtend niet hebben moeten opjagen om er op tijd te geraken.

Ze zit nu in Schellebelle, in een huisje waar (nog) geen verwarming was. Er zijn stapelbedden en Zelie heeft een bed bovenaan gekozen en daarna konden wij, de ouders, niet rap genoeg weg zijn (‘laat onze kop gerust’ was de overheersende blik van de kinderen).

Nog twee keer slapen en dan is ze terug.

Kerst

Het is weer de tijd van het jaar, dus bij deze: een  vrolijke Kerst allemaal, vrede en gezondheid en alles goed gewenst.

Wij zijn nu ongeveer tweeëneenhalfuur terug thuis van onze Kerstavond en -dagrondgang. Gisteren kort na de middag vertrokken om Kerstavond bij mijn broer en zijn gezin in Nederland te vieren (lasagne voor de kinderen (mijn bijdrage), toastjes met gerookte forel, mini quiches, kreeft- en garnaalkroketjes, foie gras, hertefilet met gestoofde peertjes in wijn, veenbessen en mignonetten en zalige taart versierd met witte chocolade voor de volwassenen), samen met mijn zus en haar gezin en mijn papa.

Deze middag dan uit Nederland vertrokken richting Sint-Denijs om Kerst te wensen (en vieren) bij mamie en grandpère (nog meegegeten van een zeer lekkere waterzooi en daarna was er chocoladekerstbuche als dessert) en rond 17u dan huiswaarts gekeerd: de kinderen begonnen stuk voor stuk te stuiken en het was nodig dat ze vandaag op tijd in bed zouden zitten.

Deze avond wordt het rustig. Ik moet nog een beetje strijken want Zelie vertrekt morgen voor twee nachten met de scouts op midweek kamp, maar na het strijken zal ik het ook niet te laat trekken: het waren voor mij ook een twee dagen waarin ik niet al te veel geslapen heb.

Geniet nog van de rest van jullie Kerstdag, ik zal dat ook doen.

Kerstshopping

Zo goed dat dat kan gaan en leuk dat dat dan is.

Wegens werk, zieke kindjes en ook maar sinds één goede week weten wat we nu feitelijk gingen doen met Kerst, was het er nog niet van gekomen om kadootjes te kopen (en als ge al niet weet waar ge nu naartoe gaat zou het sowieso dwaas zijn om kadootjes te kopen voor onbekenden, maar soit).

Vrijdag, mijn vrije dag, kon niet wegens ziek en kerstdrink op school. Gisteren kon niet wegens ochtendtouren, kapper en kerstfeest van turnclub in de namiddag. Morgen kan niet wegens kinderen baden en op tijd naar Nederland vertrekken. Dus moest het vandaag gebeuren.

Ik moest vier kadootjes kopen: één voor mijn metekind, één voor de jongste van mijn broer (beiden zijn even oud wat een gemak is), één voor mijn broer en één voor mijn schoonzus (of drie kadootjes als ik een gemeenschappelijk kadoo kocht voor broer en schoonzus samen).

Eens Anna in bed lag en de andere kinderen op hun gemak naar een filmpje keken, heb ik mijzelf warm ingeduffeld, heb ik mijn fiets gepakt en heb ik mij in het centrum gewaagd.

Eerste adres was op goed geluk. Voor mijn broer had ik iets in mijn hoofd maar voor mijn schoonzus had ik nog geen vast idee. Michel had vorig jaar een aantal leuke kadoos gevonden in Het Bijhuis en dus heb ik mij geriskeerd om daar vandaag ook eens binnen te stappen. Ik vreesde voor een massa mensen, maar dat viel eigenlijk mee.

De eerste dingen die ik bekeek waren belachelijk duur en bijna had ik mij niet naar de benedenverdieping begeven (wegens die belachelijke prijzen), maar ik heb het gelukkig wel gedaan, want net daar vond ik het ideale kadoo voor mijn broer én schoonzus voor een meer dan redelijke prijs. Naar boven met het pakje, onmiddellijk bediend aan de kassa, er was ook direct een inpakster vrij, maw: binnen en buiten in een recordtijd.

Voor mijn neefjes was het geen probleem. Voor Kerst kopen wij altijd kleren voor de kinderen en ik heb zo mijn adresjes waar ik sowieso mijn zin vind. Ik had nog dubbel geluk want al in de eerste winkel vond ik juist wat ik nodig had voor alletwee, er stond geen volk aan de kassa en ik was dus binnen en buiten op en tik.

Dan direct naar mijn laatste adres. Het kadoo dat ik initieel in mijn hoofd had voor mijn broer was ook goed voor beiden. Gezien het eerste kadootje ook voor beiden was heb ik in de derde winkel dan ook uitsluitend gekocht voor de twee samen. Binnen gestapt, eerste kadoo kon ik zelf nemen, tweede kadoo gevraagd aan de kassa en ik had nog net het laatste exemplaar, onmiddellijk kunnen betalen, pakje gemaakt en naar buiten.

Kerstshopping in één uur tijd zonder tijdsverlies. Sommige mensen hebben blijkbaar meer sjans dan anderen.

Boe!

Anna is er, meer dan twee uur na haar dutje, toch nog doorgekomen en is zich beginnen amuseren.

Eerste spelletje: het zakje-met-de-enkele-sokken leegmaken en dan de sokken van één kant van de kamer naar de andere verhuizen en weer terug … en terug, en… U raadt het al.

Toen ze dat beu was heeft ze het ‘piep’-spelletje een nieuwe draai gegeven: ze nam het nu-lege-zakje-van-de-enkele-sokken deed het over haar hoofd en kwam dan bij één van ons staan. Dan deed ze het zakje van haar hoofd, bekijkt u met blinkende pretoogjes en zegt met het allerliefste lachje ‘Boe!’, uiteraard enkele seconden nadat het zakje al van haar hoofd is.

Hilarisch gewoon en ze lacht zich een breuk telkens als wij beginnen te lachen.

Het zakje is duidelijk een bron van inspiratie voor talloze spelletjes (nu heeft ze er haar popje ingestoken en loopt ze er al zingend mee rond). Ik zal maar uitkijken naar een ander recipiënt om de kousen in te doen.

Herkenning

Anna zit bij mij in de zetel, op/naast mijn schoot. Eigenlijk zo goed als constant sinds ze haar middagdutje gedaan heeft.

Dat middagdutje heeft haar vandaag duidelijk geen deugd gedaan want sinds ze wakker is neut ze en wil ze eigenlijk alleen op mijn schoot zitten. Dus zit ze bij mij en ondertussen doe ik wat achterstallig lezen op de computer.

Zo lees ik o.a. het verslag van het interview bij Urgent tot plots Anna uitroept: ‘Elsje!’ en wijst naar het scherm. En zowaar: er staan foto’s bij het intervieuw met Els erop en Anna kent Els en nu blijkt dat ze haar zelfs zeer goed kent want ze herkent zelfs haar profiel  op een foto.

Wijs! (en nu ik het weggedaan heb om dit te schrijven zit ze naar de computer te wijzen en zegt ze ‘Elsje! Elsje!’. ‘k Ga het dus maar rap terugzetten voor er gebleit van komt 🙂 )

Update

Een uur bij de kapper gezeten, ik was er zelf van verbaasd want het leek alleszins niet zo lang.

Binnengekomen en ik werd begroet door een zeer vriendelijke mannelijke kapper. Het gesprek dat volgde liep in de volgende trend:

zet u. Vertelt eens: wat vindt ge niet goed aan uw kapsel? Wat hebt ge in gedachten?

Hmm, ‘k vind mijn kapsel niet per se slecht, maar ’t is nu al drie jaar zo en het mag eens veranderen.

En wilt ge de lengte behouden?

Niet per se. ’t Kan mij eigenlijk al niet schelen. ‘k Heb het al tot 2cm kort gehad, ‘k heb het al tot aan mijn midden gehad, … toeternietoe. Doe uw ding. Kijk, als ge die voor en na dingen ziet, dan ziet ge mensen met soms een relatief zelfde kapsel en soms iets radicaals anders. De kapper die ziet met wat voor kapsel een mens staat, dus smijt u, leeft u uit.

En krult uw haar meer als het kort is?

Euh… Ik zou het niet weten. Ik denk het niet.

Hij begon dan een beetje in mijn haar te prutsen, ik vroeg of ik mijn bril moest afzetten, hij zei dat dat misschien beter zou zijn en van dat moment af kon hij doen wat hij wou, ik zag toch niets meer.

Hij begon in mijn droog haar te knippen gedurende zo’n 20 minuten. Wel knippen is een groot woord: hij begon er met een scheermes in te hakken. Daarna mocht ik naar de wastafel waar hij vakkundig mijn haar wastte. Dit is een zeer belangrijk detail voor mij bij de kapper: of ze uw haar goed wassen. Niet goed in de zin dat uw haar proper is. Dat zal altijd wel zo zijn. Goed in de zin of het krachtig genoeg gedaan is zonder pijn te doen, of er eigenlijk een hoofmassage bij zit, want een goede kapper, kan ook goed haar wassen, op een manier dat ik mijn ogen kan sluiten en zelfs indommelen.

Na het wassen mocht ik opnieuw aan de kaptafel gaan zitten waar hij zijn werk voltooide: eerst een beetje drogen en dan opnieuw beginnen knippen. Ja hoor: deze keer zette hij de karwei verder met zijn schaar. Er werd gehakt maar ook geknipt. Het leek wel of hij minitieus elk lokje stuk voor stuk vastnam en al dan niet een knipje gaf, tot het resultaat perfect was.

geknipt

Enfin, het leek meer op een soort sculptuur waaraan hij bezig was dan een gewone knipbeurt, een sculptuur die een uur duurde maar eigenlijk heb ik dat niet eens gemerkt. Na dat uur mocht ik eindelijk mijn bril opzetten om het resultaat te zien en het ziet er zeer wijs uit (vind ik toch – met dank aan Bruno voor de foto). ‘k Ben wreed content ook al vindt Michel dat er niet veel verschil is.

Halverwege de kapbeurt is mevrouw Polly binnengewandeld voor haar transformatie en ik denk (of hoop toch een beetje) dat mijn geslaagde resultaat ertoe heeft bijgedragen dat zij zich ook zonder zorgen aan de bekwame handen van de kapper heeft overgelaten. Zo te zien is het resultaat daar ook een volledig ander kapsel geworden 🙂

Oef!

Onze laatste ‘drukke’ dag van het jaar. Behalve scouts deze namiddag lopen alle andere zaterdagactiviteiten vandaag gewoon door, met die bijkomstigheid dat er deze namiddag een extra activiteit is van de turnclub: het jaarlijkse Kerstfeest.

Zeer belangrijk voor de kinderen want niet alleen mogen ze hun kunnen tonen aan de verzamelde ouders, grootouders, familie, vrienden en vriendinnen, ze gaan die ook tonen aan niemand minder dan de Kerstman.

Het zal dus laat worden deze avond: die feesten lopen altijd uit, temeer dat ze eigenlijk altijd relatief laat beginnen: 16u45. Het uitdelen van de kadootjes door de Kerstman is voorzien voor 19u en meestal begint dat ook al niet op tijd.

Afgesproken dit jaar met een andere mama dat we de picknick zouden meehebben. De vorige jaren zo dom geweest om daar niet aan te denken en had F. het gisteren niet gesuggereerd, dan had ik er dit jaar ook niet aan gedacht. Maar als ik het (weer) vergeet, betekent het dat we tegen 20u thuis zijn en dat de kinderen dan nog moeten beginnen eten. Ze lopen nu al zo moe als een hond, ik mag dat dus zeker niet vergeten.

Eens deze dag voorbij is begint de vakantie dus ten volle: een volle twee weekends met niets van verplichtingen. Niet rondrijden om van hot naar her te gaan, niet moeten ergens op tijd zijn, niet moeten opstaan om ergens op tijd te geraken. Gewoon zalig genieten van de vakantie, uitrusten en af en toe wel eens een activiteit ondernemen, zolang die maar niet valt in de vroege uurtjes van de dag.

Oef! Bijna rust (al is dat ook wel relatief met vier kinderen in huis).

Van uitstel komt … geen afstel

Nu ja, ’t zal er wel van afhangen wat je nu uitstelt of niet, maar in mijn geval: een bezoekje aan de kapper.

Net zoals Patricia ga ik zo ééns om de zes maanden naar de kapper, maar niet zoals Patricia zeg ik wel altijd: doe maar. Tot nu toe leek ‘mijn’ kapper altijd te weten of ik ‘iets radicaals anders’ wou ofdat ik gewoon meer ‘een onderhoud’ wou. Tot nu heb ik het mij nog maar ooit één keer beklaagd, maar dat lag eerder aan de kluns van een kapper: zijn idee was goed, de uitvoering minder geslaagd. Maar uiteindelijk vond ik het dan toch weer niet erg: die mislukte snit ging over ‘een onderhoud’ en om die te laten herstellen heb ik dan bij zijn collega gekozen voor ‘iets radicaals anders’ wat meer dan geslaagd bleek.

‘k Heb nu al ongeveer drie jaar lang haar en het begint mij weer een beetje tegen te steken. Drie jaar is denk ik zo ongeveer het gemiddelde dat ik met hetzelfde kapsel rondloop en dan wil ik veranderen. Zoals nu dus.

De laatste keer dat ik naar de kapper ging vroeg ik al om ‘iets anders’ en toen sneden ze er een beetje van de lengte af, maar uiteindelijk was het niet zoveel anders: hetzelfde maar korter.

Morgen heb ik een afspraak (niet echt) samen met mevrouw Polly. In tegenstelling tot haar heb ik absoluut geen schrik: op dat vlak deel ik de mening van mijn wederhelft: het groeit wel terug. Wat ik wel heb is blijde anticipatie en hopelijk een kapper die ‘ziet’ wat mijn kop nodig heeft als kapsel, die creatief is, inzicht en durf heeft. Want ik ga een nieuwe kapper uitproberen: de kapper bij wie Patricia ook is gegaan. 

Ergens voel ik mij daar een beetje schuldig over. Ik heb een vaste kapper hier in Gent, één waar ik ongelooflijk content van ben, die creatief is, inzicht en durf heeft en nu ik naar een andere kapper ga voelt dat een beetje aan als ‘vreemdgaan’.

Als het radicaal anders wordt zal ‘mijn’ kapper er uiteindelijk nooit iets van merken. Gezien ik maar eens om de zes maanden ga betwijfel ik het ten zeerste dat hij mij zich zou herinneren en dus zou merken dat iemand anders mijn haar heeft geknipt, maar toch.

Maar ik werd ongeduldig (vooral met mijzelf omdat ik nog steeds niet in actie geschoten was) en ik wou absoluut naar de kapper voor de feestdagen zich aandienen én ik weet dat mijn kapper op zo’n korte tijd geen plaats heeft, en zodus heb ik het initiatief maar overgelaten aan iemand anders om nu eindelijk en effectief een afspraak te hebben.

Ik ben benieuwd wat het gaat geven. Spannend!