San’s Weblog

‘t Was een zware nacht vorige nacht en voor één keer lag het niet aan één van de kinderen. Neen: buikgriep was de oorzaak en daar laat ik het verder bij want alles meer daarover zou te grafisch worden.

Laat het gezegd zijn dat ik maximaal twee uur aan één stuk heb doorgeslapen en telkens ik wakker werd was het hollen om op tijd op het toilet te zitten. Gelukkig was het ‘erop zitten’ en niet ‘erover hangen’: small blessings Tegen dat ik deze morgen moest opstaan voelde ik mij dus allesbehalve uitgerust … en zo mottig als maar kon zijn: doodmoe, trillen op mijn benen, draaierig, moe (of heb ik dat al gezegd).

Michel heeft een tandje moeten bijsteken voor het ochtendritueel want het lukte echt niet en, daar waar normaal gezien Anna op vrijdag thuis is, heb ik gebeld naar de opvang of zij vandaag toch niet zou kunnen komen. Dat laatste niet alleen omdat ik mij slecht voelde, maar ook omwille van de namiddagplanning.

De opvang kon Anna er vandaag niet meer bijnemen en dus is ze bij mij gebleven. Eens thuis gekomen ben ik toch in bed gekropen: ik kon echt niet anders. Anna heeft nog een klein half uurtje over en weer gelopen tussen de slaapkamer en de living en is dan uiteindelijk bij mij in bed gekropen, heeft zich op mij genesteld (haar buik op mijn buik en met haar hoofdje zo schattig op mijn linkerschouder) en zo hebben we samen de daaropvolgende twee uur geslapen. Zalig.

Net na de middag wakker geworden, Anna eten gegeven (de gedachte aan eten voor mijzelf sprak mij niet echt aan) en daarna zijn we naar de school getrokken.

Vorig jaar was er op het einde van de laatste dag voor de Kerstvakantie een Kerstdrink geörganiseerd en dat was zo in de smaak gevallen bij school én ouders dat we direct besloten om een nieuwe traditie te starten. Dit jaar viel de organisatie ervan in mijn schoot, dus dat ziek worden van deze ochtend was niet echt op een goed moment gekomen.

Maar na ons dutje van de voormiddag voelde ik mij al een stuk beter en uiteindelijk is alles zeer goed verlopen. De voorbereiding verliep vlot, de nodige hulp was op tijd aanwezig en vooral: iedereen had er zin in.

Ondanks de ijzige koude werd er veel gebabbeld en gedronken, maar iets minder dan vorig jaar dit waarschijnlijk dank zij de ijzige koude. Het was wel zeer gezellig en iedereen heeft zich goed gehad. We zijn klaar voor de editie van volgend jaar! Mevrouw Polly merkte op dat zij wel een goede school voor hun zoon hadden uitgekozen, wel dat kan ik ook zeggen van de school van onze kinderen.

Wat begon als een mindere dag is wel goed geëindigd, al ben ik fysiek nog niet 100%, maar sebiets eens op tijd onder de wol en tegen morgen zal dat ook wel in orde zijn.

Gisteren zijn Zelie en Louis met hun eerste trimesterieel rapport thuisgekomen en ze hebben dat zeer goed gedaan.

Van Zelie wist ik het al: zij krijgt wekelijks haar toetsen mee naar huis zodat je daar toch al een indicatie in ziet en daarnaast vertelt zij honderduit over de dingen op school. Ze zit dit jaar in een sterke klas en, naar ik heb gehoord, zitten er toch een vijftal kindjes die graag ‘eerste’ zouden zijn van de klas. Het is er dus competitief, maar niet jaloers competitief: al die kindjes zijn ook vriendjes en aangezien ze het van elkaar weten lijkt hen dat alleen maar in positieve zin aan te moedigen.

Er zijn bij dit rapport twee kindjes met meer dan 90% en blijkt dat het andere kindje haar beste vriendin is: zij is eerste, Zelie is tweede met een verschil van één tiende van een percent. Ze vinden het alletwee fantastisch en Zelie is zeer blij voor Y. maar het zou mij niet verwonderen dat ze nu in de tweede trimester nog een tandje zal bijsteken

Louis heeft ook een zeer goed rapport met meer dan 90%. Ik ga hier niet onnozel doen en zeggen dat ik het niet verwacht had, of beter: gehoopt had. Deze trimester had ik immers nog maar één keer een ‘hoop’ toetsen gezien van Louis (toetsen die stuk voor stuk zeer goed waren) en eigenlijk viel ik toen een beetje uit de lucht: Ah, jullie maken ook toetsen?

Louis is nogal het tegenovergestelde van zijn zus op vertelvlak. Het heeft ook een week geduurd vooraleer ik bijvoorbeeld wist dat hij huiswerk moest maken. Hij zegt daar niets van, hij doet gewoon zijn ding en daarmee is het gedaan. Toen een mama mij iets vroeg over het huiswerk dat zijn klas moest maken viel ik dus uit de lucht: huiswerk? Louis? en wanneer moet dat dan gegeven zijn? Elke dag, zei die mama.

Ik zal dus ook een mooi figuur geslagen hebben en ’s avonds vroeg ik er Louis naar en toen zei hij, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, dat hij dat in de studie maakte. Daarmee was de kous af.

In die vier maand hebben we uiteraard ook nog met de juffrouw gepraat en Louis doet het zeer goed, maar sinds die eerste ‘hoop’ toetsen hoorden we nooit veel meer over de school, toch niet op leervlak.

Dat hij een goed rapport zou hebben wist ik dus wel, maar hoe goed, dat was iets anders. Meer dan 90% dus, samen met nog 7 kindjes in zijn klas. Hij zit duidelijk dus ook in een zeer sterke klas.

Enfin: wij zijn (opnieuw) trotse ouders dus, dat hoeft niet gezegd. En nu genieten van twee weken vakantie, want daar is hier bij de drie oudsten ook hoge nood aan.

Ik weet dat u wettelijk gezien zeer goed beschermd bent als ‘zwakke’ weggebruiker. Ongeveer gelijk wat ik doe als ik in mijn wagen zit en u komt in aanraking met mijn wagen, zal sowieso als ‘mijn fout’ geïnterpreteerd worden.

Dat u, halverwege mijn achterwaarts parkeermanoeuvre, alsnog probeert om u tussen de stoeprand en mijn wagen te wringen en ik dus jammerlijk genoeg uw fiets - en gelukkig niet U - meehad, daarvoor draai ik op, begrijpe wie begrijpen kan. Ik persoonlijk dénk er niet over om een wagen, die een manoeuvre uitvoert, te proberen passeren op de fiets: die persoon in de wagen is op dat moment immers met vele andere dingen bezig in plaats van NOGMAALS vijfhonderd keer naar links, rechts en achteruit te kijken om ook nog fietsers te proberen zien die ABSOLUUT die seconde willen winnen door er zich tussen te wringen, maar dat ben ik.

Want ja: ik rij ook per fiets. Tweemaal per dag. In Brugge: niet de meest gemakkelijke stad voor fietsers én automobilisten met al die touristen die denken dat een straat in Brugge eigenlijk toch hetzelfde is als een voetpad, maar soit.

Maar als ik nu stapvoets rij, niet zwalpend, mooi rechtdoor, zonder uit te wijken naar links of rechts, omdat ik een parkeerplaatsje zoek, waarom MOET u dan per se tegen mijn wagen fietsen terwijl u mij voorbijsteekt? En nog groffer: waar haalt u het lef vandaan om uw middenvinger naar mij op te steken? Voor de goed orde: ik reed NIET tegen u. U reed tegen MIJ én u fietse nadien rustig door zonder er zelfs maar aan te denken de schade aan mijn wagen te bekijken en (eventueel) te vergoeden.

Beste fietser: laat uw arrogantie aub thuis. Als zwakke weggebruiker bent u nog steeds dat: een zwakke weggebruiker, hoe goed u ook beschermd wordt door de wet. In geval van aanrijding met een wagen zal u nog steeds de meest zware (materiële én lichamelijke) schade hebben. Mijn wagen zal een zoveelste bluts bijhebben, maar uiteindelijk doet dat geen pijn. Maar vooral: volgens de wet zal IK mogen opdraaien voor uw onvoorzichtigheid, voor uw ongeduld en voor uw arrogantie, en dat doe ik liever niet.

Met vriendelijke groeten.

Gisteren gehoord op een vergadering, dat ik ‘verwelkomd‘ werd bij Adhese (ge weet wel, van die reklame hé hier nu) en dus ben ik ook maar eens gaan kijken.

‘k Vind dat wel een beetje grappig en ook wel een beetje leuk, maar om nu te zeggen ”‘I guess most of you do not need to be introduced”, dat vind ik er nu wel een beetje over

Polemiek op het Project naar aanleiding van een restaurantbespreking die ik heb geschreven.

Wijs dat dat is!

Nieuwe versie van WordPress. Uw dingen worden elke x seconden opgeslagen, zomaar, vanzelven. Mijn voeten ja!

Artikel gecopyed/pasted voor iemand anders, paar links ingevoegd, vorm gegeven, bewaard, doorgestuurd, geen probleem. Tweede artikel schrijven, vorm geven, tags doen, de hele bataclan, bewaren …. en dan vraagt hij mij plots om in te loggen!

What the f***? Ik was ingelogd. Ik was aan het werken. Daarnet was er geen enkel probleem, waarom nu wel?

Ingelogd en wat raadt ge? Artikel weg. Foetsie! Dada!

Waar is dat ‘automatisch gesaved na x seconden’? Waar staat het nu? Kl*teboel!

Enfin, ‘k ben dan maar herbegonnen

Ik probeer zo wat research te doen voor een artikel op Het Project en moet daarvoor o.a. de website van het MSK raadplegen.

Zo nen slechten website zeg. Ge hebt een vergrootglas nodig om bepaalde dingen te kunnen lezen: zo klein dat ge erover leest dat er iets aan te klikken is. En als ge dan iets aanklikt, dan komt dat in zo’n semi-groot venster onder de ’heading’ (dus geen aparte pagina) maar de scrollbar vergroot niet mee.

Dus wat denkt nen mens: wat er te zien is, dat is het, maar dat lijkt toch niet volledig te zijn. Tot ge onderaan dat venster een paar miniscuul kleine ‘dingskes’ ziet en, gezien ze daar blijkbaar van microscopisch klein houden, dacht ik dat dat misschien IKOONTJES zouden kunnen zijn. Om te weten waarvoor dat die dingskes dienen ga ik er dus over met mijn muis en … er gebeurt niets: geen verklaringske, geen uitleg, … niets.

Zie, ge moogt denken wat ge wilt van mij, maar van internet heb ik niet veel kaas gegeten. De wederhelft mag dan misschien tot de techneuten gerekend worden, dat is kennis die niet op mij van toepassing is. Ik gebruik het internet om mijn mail te lezen, weblogs te lezen via Bloglines en opzoekingen te doen voor het (vrijwilligers)werk. Maw: voor mij moet dat duidelijk zijn. En bij de websites die ik lees, als ge daar over ‘dingskes’ gaat, dan komt daar een verklaring bij zodat ge weet waarvoor dat dient.

Als er ergens dingen staan en ik weet niet waarvoor die dienen, dan gebruik ik dat meestal niet in de vrees op een verkeerde knop te duwen en de hele pornowereld op mijn computer te krijgen, en daar heb ik eigenlijk geen zin in (ik ben nogal selectief in de porno op mijnen computer )

Enfin, in dit geval heb ik het er toch maar op gewaagd: ik heb al mijn moed bijeen geraapt en heb zomaar op één van die dingskes geklikt en wat bleek: het was een pijltje dat dus de scrollbar verving. In plaats van met de scrollbar naar beneden te gaan moet ge dus die onleesbare pijltjes gebruiken om de rest te kunnen lezen.

Grom. Hrmphf. Kl***boel!

‘It never rains, but it pours’ wordt er wel eens gezegd als de dingen slecht gaan. Dan moet er toch ook zo’n equivalent zijn voor als het goed gaat.

Dit weekend was blijkbaar zo’n weekend waarin alles vlot en aangenaam verliep. Gisteren een aangename namiddag die geëindigd in een zeer gezapige, aangename kletsavond met het onverwacht uitgenodigde, bezoek.

Vriendin E. had vrijdag al gevraagd of wij iets te doen hadden vandaag en zo niet, om af te spreken. Deze voormiddag belde ze dus om concrete afspraken te maken: of we het zouden zien zitten om naar de zee te gaan? Voorgesteld aan de kinderen en ze waren laaiend enthousiast.

Eerst nog in het Huis van Alijn gepasseerd zodat de kinderen ook eens een appel konden eten en tegen dat we terugkwamen stond vriendin E. met haar twee kinderen net voor de deur (timing is everything).

Iedereen (= twee vrouwen, zes kinderen) is in één auto gekropen en op een goed half uurtje stonden we in Oostende waar we vlak het Casino konden parkeren (opnieuw veel geluk). We zijn met de kinderen tot aan de zee gelopen, alwaar ze zich uiteraard nat hebben gemaakt, we hebben op de dijk gelopen waar ook een soort culinaire kraampjesmarkt aan de gang was, we zijn een pannenkoek gaan eten en hebben met gans de bende op een go-kart gezeten (een geluk dat daar geen fotografen rondliepen).

Tegen kwart voor zes waren we terug in Gent en iedereen is dan bij ons thuis aan tafel aangeschoven om spaghetti te eten, klaargemaakt door Michel terwijl wij op schok waren.

Bijna ging de avond eindigen in mineur: Zelie vond nergens haar bril meer. Drie dagen oud en al kwijt. Maar gelukkig dan toch niet en is hij toch nog uitgekomen.

Zo’n leuk weekend zeg. Zeker voor herhaling vatbaar.

Het einde van het jaar is in zicht en dat laat zich merken op verschillende gebieden en dan vooral dan op gebied van kinderactiviteiten. Volgende week is het het laatste weekend met nog activiteiten voordat ze twee weken stilgelegd worden, maar één activiteit heeft mijn zaterdag al een pak aangenamer gemaakt: de scouts heeft sinds dit weekend geen zaterdagvergadering meer maar wel een vrijdagavondvergadering. Het gevolg: een vrije zaterdagnamiddag.

Dat uit zich dus al ’s middags: in plaats van thuiskomen van de voormiddagactiviteiten, Michel die moest zorgen dat het eten op tafel stond als we thuiskwamen, raprap te eten en dan te vertrekken naar de namiddagactiviteit, kon ik vandaag op het gemak koken. Zelf. Zonder mij op te jagen (allez: toch een beetje want uiteindelijk waren we maar tegen 13u thuis en dan krijgen de kinderen toch wel al een beetje (veel) honger). Fantastisch gewoon.

Eens Anna in bed zat ben ik dan met Zelie (eindelijk) een kerstboom gaan kopen en thuis hebben de drie oudsten dan geholpen om hem te versieren. Het was leuk en wreed gezellig en ik had mij zo geamuseerd en was zo ontspannen dat ik van de weerga mijn fantastisch verjaardagscadeau (twee zeer goede pannenkoekenpannen - dank u mamie) eindelijk heb uitgetest: ik heb pannenkoeken gebakken én van de weerga ‘mensen’ uitgenodigd om mee te komen eten. Er is uiteindelijk maar één (weliswaar wijs) ‘mens’ afgekomen, maar zij had wel wijn mee en dat maakte de afwezigheid van de andere ‘mensen’ meer dan goed.

De gezellige namiddag is nu aan het uitmonden in een meer dan aangename avond. Ik ga er nog een beetje (veel) van genieten.

Vandaag zouden we om Zelie haar bril gaan, maar uiteindelijk hoefde dat niet. Vriendin E. moest toch in Gent zijn en zij ging hem brengen (en ondertussen konden wij nog een kletske doen).

En dus vanaf deze middag ziet Zelie weer 100% en zelf is ze er doodblij mee want ‘ik zie nu weer alles’.

Ik herinner mij toen mij werd verteld dat ik vanaf ‘nu’ zou moeten brillen: ik was 11 jaar en mijn wereld stortte in. Een bril dragen. Voor de rest van mijn leven. Huilen dat ik gedaan heb, niet in te beelden. Maar nen mens legt er zich bij neer (kan ook niet anders) and life goes on. Zelie had dus de volledig tegenovergestelde reactie wat, uiteraard, veel leuker is.

Toen ik mijn eerste bril moest gaan kopen was mijn vader erbij: hij brilde immers zelf. Ik had een mooi exemplaar gevonden in knalrood maar dat kreeg ik niet, onder de redenering: dat zijt ge rap beu; pakt iets dat ‘klassieker’ is en dus langer gaat meegaan. Uiteindelijk werd het zo’n relatief lomp, vleeskleurachtig/zalmrozig montuur, te lelijk om over te schrijven, maar wel ‘klassieker’. Ik heb dat montuur gehad tot ik op mijn 16e eindelijk lenzen kreeg (en eigenlijk heeft het dan nog een paar jaar geduurd vooraleer ik een nieuw montuur kreeg want uiteindelijk droeg ik niet echt een bril meer).

Gisteren in de winkel met Zelie had ik haar op voorhand gezegd: ‘Je kiest iets dat jij mooi vindt. Fel of klassiek, het doet er niet toe, als jij het maar mooi vindt’. En ook: ‘kies niet iets omdát het fel is of speciaal. Als je dat mooi vindt mag je dat hebben, maar vooral: vindt het mooi’.

Zelie heeft een tiental monturen gepast (iets minder zelfs) en ik denk dat het gekozen montuur ongeveer het derde was. Van zodra ze het opzette zag ik aan haar gezicht dat die het ging worden. Ze heeft voor de zekerheid nog een paar andere geprobeerd, maar ze hield dat ene montuurtje heel dicht bij haar handen, kwestie van het niet te laten verdwijnen tussen de andere monturen.

Toen we deze namiddag haar broers van school gingen halen wou ze absoluut uitstappen (om de bril aan de vriendjes te tonen), maar we hadden echt geen tijd en dus moest ze blijven zitten in de auto. Terwijl ik binnen op school Louis aan het zoeken was heeft Zelie dan toch wel een hoop van haar vriendjes gezien die de wagen passeerden om naar huis te gaan. Ze had het raam dan opengedraaid om te zwaaien en blijkbaar keken ze stuk voor stuk nogal verbouwereerd. Zo met een blik van ‘wie is dat? Is dat echt Zelie?’ Ik heb het zelf gezien van één vriendinnetje en het was echt hilarisch om zien.

Zelie brilt nu ook en ze zal er niet meer vanaf geraken, of toch niet meer voor een lange tijd.