San’s Weblog

Vorige week had Louis het zitten, deze week is het aan Zelie. Of eigenlijk niet volledig: vrijdag kon Louis weer naar school en is Zelie thuisgebleven wegens ziekte.

Nochtans is het niet hetzelfde dat ze hebben/hadden, of misschien wel maar is het bij Louis niet volledig doorgebroken? Louis is uiteindelijk twee dagen thuis geweest, woensdag en donderdag. De eerste dag koorts en lusteloos/zielig en niet willen eten. De tweede dag heeft hij ontbeten en ’s avonds gegeten en dat leek de goede kant op te gaan, maar hij had nog lichte koorts. Vrijdag blaakte hij weer van gezondheid en is hij naar school gegaan.

Maar die vrijdagochtend stond Zelie dan weer op met vreselijke buikpijn en ook hoofd- en keelpijn. Die buikpijn, daar had ze de dag voordien eigenlijk ook al over geklaagd. We moesten bij de NKO-arts langs voor controle van haar buisjes (alles tip top in orde) en daarna was ze nog geen sikkepit beter. Dan maar thuis gebleven. Zaterdag bij de huisarts langs en bleek dat ze een keelontsteking heeft. Zondag was het nog hetzelfde: klagen over hoofd-, buik- en keelpijn en vandaag was het nog niet beter. Het verslechtert niet, maar verbetering zie ik er voorlopig ook nog niet in.

Vandaag dus voor de verandering nog maar eens met Zelie naar mijn werk om werk af te halen en thuis te kunnen werken. Nog een geluk dat ze daar zo soepel zijn op dat vlak, maar hopelijk is ze vlug weer beter.

Sinds de geboorte van Zelie heb ik mij de gewoonte aangekweekt om voor het slapengaan nog eens te gaan kijken: zien of ze nog ademde, goed toegedekt was en gewoon om haar te zien: niets zaliger dan naar uw slapende kinderen kijken, nietwaar.

Het ritueel is doorgetrokken bij elk volgend kind en nu ga ik langs vier bedjes voor het slapengaan. Of beter, ging ik langs vier bedjes, tot Anna een jaar geworden was, toen stopte ik dat ritueel gedeeltelijk.

Een paar weken nadat Anna een jaar geworden was, toen ik ging kijken op Zelie en haar kamer voor het slapengaan, werd Anna wakker met alle gevolgen vandien: huilen, moeten uit haar bed nemen en alle miserie om haar weer in bed en aan het slapen te krijgen.

Ik dacht er niets van. Het gebeurt wel meer dat kinderen plots weer wakker worden als ze de nacht al doordoen, dus de volgende dag herhaalde ik mijn ritueel en lap, ik had het weer zitten: Anna werd weer wakker. Een week heb ik mijn ritueel nog gevolgd en toen ben ik ermee gestopt voor wat Anna en Zelie hun kamer betrof.

Of het nu vroeg in de avond was of later, of ’s nachts, gelijk wanneer ik binnen kwam werd Anna wakker. Alsof ze ‘voelde’ dat ik er was. En telkens dus een hele cinema. Dus stopte ik maar om daar binnen te gaan. Toch voor een tijdje.

Een paar weken later probeerde ik mijn bezoekje opnieuw in te voeren, maar geen sjans: ze werd nog steeds wakker. Ik heb dat zo’n half jaar gedaan: aantal weken niet binnengaan, dan een paar dagen wel en telkens werd ze opnieuw wakker. Haar zesde zintuig maakte haar wakker als ik binnen kwam.

Ik vond dat wreed erg, voor mij en ook voor Zelie, want nu kon ik Zelie ook geen nachtkus meer geven. Niet dat zij dat merkte: ze slaapt altijd mooi door, maar toch.

Tot een drie maanden geleden: ik ging nog eens binnen en Anna werd niet wakker. Doodcontent was ik. En de volgende dag bleef ze ook mooi slapen en sindsdien heb ik mijn avondritueel in ere kunnen herstellen.

Sindsdien ga ik opnieuw weer langs bij alle vier de kinderen: eerst de jongens een kusje geven en mooi toedekken, daarna naar de meisjes voor een kusje en toedekken. Ik geniet weer volop.