Schoolmoe

In tegenstelling tot vorig jaar, waar Jan af en toe ochtendkuren had toen ik hem op school afzette, was Jan dit jaar de vrolijkheid en enthousiastheid zelve om naar school te gaan.

Enthousiast om zijn boekentas klaar te maken, vrolijk bij het vertrek, bijna huppelend de schoolpoort door om zich dan te installeren (boekentas op zijn plaats, jas aan de kapstok, fietsje kiezen, …) en mij dan met een brede glimlach uitwuiven.

Een zeer leuke manier om je werkdag te beginnen, wetend dat je kinderen een leuke dag zullen hebben omdat ze graag zijn waar ze zijn die dag.

Tot vorige donderdag. Plots begon Jan een drama te maken toen ik hem op school afzette. Ik had het totaal niet zien aankomen, maar donderdagochtend begon hij heel hard te wenen toen ik hem afzette en zei dat hij niet meer naar school wou. Ik kreeg hem met moeite van mij af zodat ik kon vertrekken en de juf vertelde mij achteraf dat hij zeker nog een drie kwartier ontroostbaar was. Vrijdag was al niet veel beter. Toen bleef ik een beetje langer bij hem om hem te proberen kalmeren, maar niets lukte, integendeel: hij kreeg alleen maar meer verdriet en hij wou niet naar school ‘omdat hij het niet leuk vond’. Opnieuw heb ik met een bloedend hart een wenende Jan achtergelaten.

’s Avonds eens met zijn juf gepraat, of zij iets gemerkt had dat veranderd kon zijn? werd hij gepest? verveelt hij zich misschien? zijn er dingen veranderd met andere kindjes? … Maar de juf wist ook van niets en begreep er eigenlijk ook niets van, vooral omdat, eens zijn bui voorbij is, hij er niets meer van laat merken, dat hij eigenlijk niet naar school wil: hij werkt goed mee, is vrolijk, speelt met zijn vriendjes, is lief en behulpzaam, … Zijn normale zelf dus.

Ik dacht dat het misschien lag aan vermoeidheid en dit weekend heb ik er vooral proberen voor zorgen dat hij op tijd in bed zat. Behalve vrijdag is dat ook gelukt en hij heeft toch telkens 12 u geslapen. Goed uitgerust dus.

Maar ondertussen bleef Jan tijdens het weekend wel herhalen dat hij niet meer naar school wou. Dat hij zijn boekentas niet meer zou klaarmaken. Toen ik hem vroeg waarom niet, wat er gebeurd zou kunnen zijn, antwoordde hij alleen dat hij het niet wist, maar dat hij niet meer naar school wou.

Deze ochtend dus opnieuw drama. Het leek er nochtans eerst op dat het ging lukken, da er geen drama’s zouden zijn: hij deed zijn jas uit en hing hem zelf aan de kapstok, hij koos een fietsje, hij begon rond te rijden, … maar toen ik door wou gaan klampte hij zich vast aan mijn jas en mijn vinger (serieus pijnlijk) zodat de juf hem uiteindelijk van mij heeft moeten aftrekken.

Hopelijk is het een fase, zoals hij er vorig jaar ook een paar heeft doorgemaakt. Uiteindelijk is hij nog zeer klein. Maar ik ben toch bang dat er meer aan de hand is, de ommekeer is zo plots. Als er dus een oorzaak is, hoop ik dat deze rap aan het licht komt, want zo gaan werken is allesbehalve plezant.

2 gedachten over “Schoolmoe”

Geef een reactie