San's Weblog

Gisteren in allerijl nog naar de dokter vertrokken met Zelie. Niet omdat het zo dringend was omdat Zelie ziek was of zo, wel omdat we pas iets voor 19u konden vertrekken en we ons dus moesten haasten vooraleer de dokter zijn wachtzaal sloot wegens einde spreekuur.

We waren er dus nét op tijd, nét om 19u en er zaten nog twee mensen te wachten voor ons. Dus moesten we ons nog een beetje bezighouden tot het ons beurt was. Eén van de mensen die er zat was er met zijn zoon en Zelie en die jongen (toch een paar jaar ouder dan Zelie) hebben zo een beetje half en half samen gespeeld.

Maar vooral. We hebben daar 50 minuten mogen zitten wachten en gedurende die 50 minuten is Zelie genen second stil geweest: ofwel was ze aan het zingen, ofwel tegen die jongen bezig of tegen zijn vader of tegen die andere wachtende meneer of tegen mij (uiteraard) ofwel was ze tegen zichzelf aan het spreken.

Niet dat het luid was, maar wel constant en tegen dat we eindelijk bij de dokter binnen konden stond mijn hoofd op springen. Niet te doen dat kind.

Maar ook: zeer grappig om haar zo bezig te zien en horen.

Ik weet niet waarom, maar het is nu al de tweede keer in iets meer dan twee maand tijd dat ik mijn zegje ga mogen doen. Zo officieel en al en voor publicatie.

Het resultaat van die eerste keer is ergens momenteel te bekijken (en voor de mensen die weten waar: gelieve het niet in de comments te zetten, dank u) en het resultaat van vandaag zal u morgen ergens kunnen zien. Net als die eerste keer zal ik mogen poseren en net als toen kijk ik daar niet naar uit.

Alhoewel, ook net zoals die eerste keer is niets zeker hé: voor hetzelfde geld bedenken ze zich, maar als het in orde komt dan is het dus voor morgen.

Plots ben ik populair. Hmm. Bizar en niet helemaal onleuk maar vooral: bizar.

Vandaag mocht ik een halve dag thuiswerken. Een halve dag maar want deze voormiddag moest ik bij de tandarts zijn en zoals wel meer gebeurt in de medische sector kan een afspraak nogal eens uitlopen zodat je, ondanks de afspraak, toch nog mag wachten.

Maar het belangrijkste is dat mijn tand nu weer 100% in orde is: geen ontsteking meer, geen voorlopige vulling. Alles werd gefotografeerd, uitgehold, leeggemaakt, gladgeboord en deskundig opnieuw gevuld en mijn tand is weer zo goed als nieuw.

Het was middag tegen dat ik buiten was en moest ik dan nog vertrokken zijn naar Brugge, zou het dus bijna half twee geweest zijn tegen dat ik weer op mijn bureau was. Aangezien ik om 16u alweer vertrek zou dat een beetje teveel tijdverspilling zijn en dus ben ik maar thuis gebleven. In plaats van anderhalf uur te verliezen met over en weer gereis kon ik dat nu mooi invullen met productief zijn.

En een productieve namiddag is het alleszins geweest. Altijd eigenlijk als ik thuis werk want dan wordt ik niet gestoord door de collega’s met allerhande vragen, of vraagt de baas mij niet om het één of ander na te kijken, of blijf ik niet een tikje te lang kletsen aan de koffiemachine, … Vier uur bijna onafgebroken gewerkt. Een zaligheid en een uitzondering.

Het was de laatste weken al hectisch geweest en vorige week was zo’n beetje de kers op de taart, of eigenlijk meer de druppel die de emmer deed overlopen: dinsdagavond weg, donderdagavond, vrijdagavond, zaterdag eerder de ganse dag, … Het resultaat kan u al raden: zondag radikaal gestuikt.

Niet dat het niet leuk was hé maar de leeftijd begint zich af en toe serieus te laten gelden.

De doorslag was eigenlijk vrijdag gekomen. Als lid van het oudercomité was ik van appel vrijdagavond voor het Retoricabal. Van half negen ‘s avonds tot ongeveer kwart na drie ‘s ochtends heb ik aan de ingang gestaan en samen met de andere leden alles in een beetje goede banen proberen leiden. Het was heel leuk, ongelooflijk druk en tegen dat ik naar huis ging had ik de moeder aller hoofdpijnen dus ge kunt u misschien inbeelden hoe gelukkig ik was.

Maar vier uur later waren de kinderen er al weer: om 9u moest Zelie op de turnles zijn. Jan had geen les en toen we om half elf haar gingen afhalen zijn we doorgereden naar de academie om even te gaan kijken naar de opendeurdag en een klein beetje zelf te tekenen. Daarna huiswaarts, eten en Zelie en Louis naar de scouts, alwaar wij allemaal rond 17u ook moesten zijn voor het jaarlijkse scoutsfeest.

Optredens gekeken (zwakker dan twee jaar terug), chinees gegeten maar vooral: een zeer gezellige avond doorgebracht met de andere ouders, eerst aan tafel en nadien in de Lounge. Resultaat: de kinderen zaten pas tegen 23u in bed en ik ben er maar onmiddellijk ook ingekropen: totaal uitgeput. De bedoeling was nochtans om na het feest nog naar een verjaardagsfeestje te gaan, maar het lichaam wou echt niet meer mee en dus hebben we met spijt in het hart afgebeld.

Het lichaam protesteerde nog meer toen Anna de volgende ochtend al om 6u wakker werd. Een uur lang heb ik geprobeerd om haar weer in slaap te krijgen maar tevergeefs. Het grote probleem was eigenlijk dat het telkens leek te lukken, dat Anna toch in slaap gevallen leek te zijn. Dus kroop ik terug in mijn bed om er dan weer uit te mogen nét toen ik opnieuw in slaap gevallen was. Na een uur was ik dus geradbraakt en zat ik te huilen op de trap. Gelukkig heeft Michel het dan overgepakt én ook de andere kinderen toen ze wakker werden en heb ik eindelijk een beetje slaap kunnen inhalen: het was half twaalf toen ik opstond.

Voor de rest werd het nog een zeer productieve dag en avond: ongeveer zeven uur strijken, gaan zwemmen met de kinderen en toch nog net niet gekookt (dat zou een beetje van het goede teveel geweest zijn).

De batterijen zijn weer opgeladen en voor de komende weken ziet het er gelukkig een pak minder druk uit. Nu nog zo houden.

Ik was net even gaan kijken hoelang het geleden was dat ik hier langs was geweest, en dat blijkt dus al van vorige woensdag geweest te zijn. Zo lang maat. Ik verschiet er zelf van.

Maar een klein rekensommetje leert mij dat het niet anders kan: vorige week donderdag heb ik de laptop van het werk moeten teruggeven omdat iemand anders die nodig had, vrijdag werk ik niet en in het weekend ook niet en aangezien ik meestal ‘s avonds dingen post mag donderdag daar ook bijgerekend worden. Dat geeft dus vier dagen zonder computer.

Dat is dus niet echt juist want ja, we hebben wel ‘een computer’ thuis. Zo’n vast ding met zelfs twee grote schermen en high tech en watnog, maar dat is dienen van den anderen. Als ik daarop wil werken moet ik van account wisselen en zo en kan ik niet in mijnen zetel zitten en, misschien wel het belangrijkste, moet ik dat nog proberen doen op de luttele minuten dat dienen anderen er zelf niet op zit.

Maar meer to the point: ik had de vorige dagen helemaal geen zin en vooral geen tijd om op de computer te tokkelen. Het was zo druk dat dat het laatste was dat in mijn gedachten opkwam. Als ik even ‘niets’ te doen had heb ik dat gebruikt om te slapen: een uurtje hier, twee uurtjes daar, … en het was nodig ook.

Eens kijken of de laptop opnieuw beschikbaar is. Zoniet, dan zal u nog even moeten wachten op een update van mijn drukke weekend maar ook vooral van het stokje dat mij (ondertussen toch al) een tijdje geleden werd toegeworpen en dat er tot nu toe nog niet van gekomen was. Maar dit weekend werden eindelijk de foto’s ingescand, dus kan ik dat eindelijk ook eens doen vanavond … of morgen als ik genen laptop meekrijg.

Sinds gisterenmiddag kan ik weer lachen. De tandarts had het mij beloofd maar tegen dat het 12u was had ik de hoop eigenlijk al opgegeven.

De pijn was nog altijd niet te harden en om mijn antibiotica te nemen moest ik eten. Maar omdat ik zoveel zeer had had ik absoluut geen zin in eten. ‘s Middags ben ik dan toch meegegaan met de collega’s naar de kantine en heb ik eten genomen.

Naarmate ik meer at, begon de pijn te verminderen. Uiteraard kwam dat niet door het eten, maar doordat de antibiotica eindelijk begonnen te werken en tegen dat ik gedaan had met eten had ik geen greintje pijn meer.

De opluchting die ik voelde, ge kunt u dat niet inbeelden. Of misschien ook wel: ik denk dat iedereen wel al eens tandpijn gehad heeft.

Een groot geluk dus, want ‘s avonds wou ik gaan kijken naar een try-out van Henk. Terwijl ik er ‘s middags nog van overtuigd was dat ik er absoluut niet ging geraken, was alle twijfel verdwenen tegen ‘s avonds: ik voelde mij kiplekker (zij het wel zeer moe wegens gruwelijk korte nacht voordien) en achteraf gezien ben ik zeer blij dat ik er geraakt ben.

De Lunatics waren zeer goed. Daarna kregen we stand-up van Jeroen Leenders. Niet gedaverd van het lachen, soms een beetje flauw, maar over het geheel wel grappig. Als kers op de taart Henk. Veel en hard gelachen. Na zijn vorig ‘werk’ begint ge een zeker niveau te verwachten, ook al weet ge dat het nog in een beginstadium zit, en hij heeft niet teleurgesteld: we hebben materiaal gezien voor weer een zeer goede show. Ik kijk al ongelooflijk uit naar het eindresultaat.

Wat begon als een rotdag is dus fantastisch geëindigd.

‘Hoe zit dat nu met Anna’? zitten jullie je nu en masse af te vragen. Awel, ‘t is genen vetten. Dat potje, ze is er duidelijk nog niet klaar voor.

Niet dat ze niet wil hoor. Allez: soms wil ze toch. En daar zit hem dus het probleem: madam haar willeke. Als ze het in haar hoofd krijgt dat ze op het potje wil, zal ze er ook opzitten. Zeker als ze kaka moet doen kan ze het goed zeggen en lukt het ook. Toch in de voormiddag. In de namiddag vaagt ze er haar voeten aan. Een plasje, dat is ook al een paar keer goed gelukt.

En dan spreek ik dus niet over toevalstreffers. Neen hoor. Anna zegt duidelijk dat ze naar het potje moet en doet dan effectief haar behoefte. Niets toeval, maar echt gericht. Maar nog altijd zegt ze het meer niet dan wel, dus van zindelijkeheid kunnen we niet spreken.

Op de peutertuin vaagt ze er gewoon radikaal haar voeten aan. Ze heeft daar nog geen accidentjes gehad als ze zonder pamper liep, maar blijkbaar gaat ze alleen op het toiletje zitten omdat ze dat leuk vind, niet om iets te doen. Aangezien ze daar maar anderhalfuur in een broekje rondloopt is het uitblijven van accidentjes dus ook niets verbazingswekkend.

Nu, ik jaag er mij absoluut niet in op hoor. Ze heeft nog alle tijd van de wereld en het laatste dat ze nu moet opdoen is één of ander trauma. Bovendien is die beginperiode van zindelijkheid logistiek gezien ook een miserie, want als ze zo klein zijn zijn ze doodsbenauwd om op een gewoon toilet hun behoefte te doen: veel te hoog, veel te groot gat, veel te onstabiel, en dus om op verplaatsing te gaan is het dan niet altijd evident.

Ze geraakt er wel. Met tijd en boterhammen. En ondertussen mag ze blijven oefenen als ze daar zin in heeft.

Vijf uur in bed gelegen waarvan toch veel geslapen … denk ik. Een uur geleden wakker geworden met zoveel pijn dat het niet meer te houden was en dus ben ik nu klaarwakker.

De pijnstiller die de tandarts had voorgeschreven zou zwaar moeten zijn en 12uur werken. Blijkbaar is tandpijn daar een uitzondering op: de pijn is nooit weggegaan en dus een uur geleden in alle hevigheid terug gekomen. Op eigen risico heb ik dan maar nog iets genomen (minder straf) en nu is het weer iets draaglijker – alhoewel, wat is draaglijk, nietwaar.

Ondertussen ben ik wel klaarwakker en dus ben ik nog wat aan het prutsen en is het een ideaal moment om TV programma’s te bekijken die ik opgenomen had.

Jeej! En dat op de avond dat ik heel vroeg ging slapen wegens een week waarin ik elke avond iets te doen heb.

Oververmoeid. Doodmoe. Kapot. Ik wil slapen, neen: ik moet slapen, maar ik kan niet: véél te veel pijn

Please, dat die pijnstillers rap mogen werken.

It’s a bitch. En pijn dat dat doet. Kloppende tand. Barstende koppijn.

Leve ‘drugs’: na tien minuten voel ik al een groot verschil, binnen een kwartier zal ik al vergeten zijn dat ik pijn had.

‘t Is gisterenavond begonnnen. Eens kijken hoe het evolueert en als het tegen morgen niet betert de tandarts bellen. Blèh.

Update: de pijn verbeterde er niet op, zelfs met pijnstillers en dus belde ik deze middag voor een afspraak met de tandarts: geen plaatsje te vinden tot vrijdag en dan er ook tussen gepropt.

In eerste instantie dus aanvaard, maar tegen dat ik vanavond thuiskwam stond ik te beven van de pijn en was ik zo misselijk als een zieke hond. Eens Michel thuiskwam heb ik dan maar mijn fiets gepakt en ben ik gewoon bij de tandarts gaan aanbellen. Opdagen is over het algemeen overtuigender dan telefoneren.

Ik mocht (gelukkig) blijven en na een uur wachten kon hij mij zien. Diagnose: een ontsteking in mijn (reeds ontzenuwde) tand. Hij heeft geboord, zonder verdoving want anders kon ik hem niet zeggen waar het pijn deed :s, maar uiteindelijk deed het niet meer zeer dan het al deed.

Nog een uur later buiten gestapt met watjes met ontsmettingsmiddel in mijn tand, een voorschrift voor antibiotica, een serieus zwaardere pijnstiller dan die ik al had en een graadje minder pijn wegens een deel van de druk weggenomen.

Volgende week dinsdag terug om alles terug in orde te stellen en nu is het wachten tot de pijnstiller zijn werk begint te doen (moest eerst eten voor ik mocht pillen pakken).