San’s Weblog

Jan kleurt al een hele tijd, zoals de meeste kleuters. Vorig jaar was de tactiek voornamelijk: neem potlood in de hand, ga er wild mee over blad, wissel potlood met ander (van hopelijk ander kleur) en herhaal beweging. Hier ten huize beminnelijk ‘kriebel krabbel’ gedoopt.

Reeds in het begin van dit schooljaar zag je al een serieuze verandering/vooruitgang in zijn (in)kleuren en tegen de Kerstvakantie kleurde hij al relatief binnen de lijntjes van zijn tekening maar nu gebruikte hij voornamelijk één kleur en er was nog steeds heel veel wit tussen het kleuren.

Zijn tekeningen die sindsdien van school naar huis komen en ook deze die hij thuis maakt, toonden de laatste weken wel evolutie: hij begon meer kleuren te gebruiken, maar kwa densheid bleef het toch kriebel krabbel.

Tot hij vandaag mij een tekening kwam geven: heel mooi binnen de lijnen gekleurd. Verschillende kleuren gebruikt in éénzelfde vlak en alles mooi dicht gekleurd, niets meer wit gebleven, zonder dat hij in/over de kleuren ernaast gekleurd had.

Ik was ervan overtuigd dat het geen tekening van Jan was: zo mooi, dat had ik nooit zien aankomen. Dus vroeg ik het hem, of hij ze wel gekleurd had. Jan bevestigde en nog geloofde ik hem niet (jaja, ik weet het, slechte moeder). Dus vroeg ik aan Louis of Jan de tekening zelf had ingekleurd en ook Louis bevestigde dat. Toen moest ik het wel geloven.

Jan heeft dus plots een klik gemaakt met betrekking tot zijn kleuren: heel mooi, net en secuur is het gedaan. Hij heeft daarna nog een paar tekeningen gekleurd en telkens even mooi.

Gisteren had ik ook al opgemerkt dat Jan onlangs een flinke groeischeut gekregen heeft. Blijkbaar is die groeischeut niet alleen fysisch geweest.

Het is krokusvakantie en vandaag en donderdag heb ik verlof genomen, morgen Michel en overmorgen gaan de drie oudsten naar mamie. Vrijdag ben ik, zoals gewoonlijk, thuis en zo is deze vakantie ook weer opgevangen.

Anna gaat vandaag, morgen en overmorgen naar de peutertuin en is alleen donderdag en vrijdag thuis. Vandaag, omdat ik met de drie oudsten naar de film wil gaan kijken. Anna meenemen is momenteel nog geen optie. De film is maar deze namiddag, maar aangezien Anna ’s middags nog slaapt was het logischer haar een ganse dag te brengen. Morgen en overmorgen werk ik dan nog even.

En deze voormiddag voelde zo raar aan, zo zonder Anna. De drie andere kinderen liepen rond, speelden, maakten al dan niet lawaai, … er was genoeg leven in huis, maar ik miste Anna, er ontbrak iets (of beter: iemand) in huis.

Dat gevoel heb ik nu (al?) minder als Louis of Zelie er niet bij zijn: zij hebben al een paar jaar buitenhuise activiteiten en gaan met de scouts en de mutualiteiten een week op kamp in de zomer. Als zij er dus een halve of volledige dag niet zijn, valt me dat niet zo veel meer op, of beter: zo niet constant meer. Bij Jan heb ik ook al wat ervaring dat hij er even niet bij is: hij gaat turnen op zaterdagvoormiddag.

Nog geen ervaringen dus dat Anna er niet is als de anderen er wel zijn. Zij loopt meestal wel ergens dicht in de buurt en als ze een beetje verder speelt dan hoor ik haar altijd nog. Ze laat goed van zich horen, ze laat zich absoluut niet doen door haar broers en zus en ze weet heel goed wat ze wil en hoe het het best te verkrijgen.

Het was een beetje een rare ervaring dus vandaag: het huis leek stiller en leger. Maar dat went ook wel, uiteindelijk.

Gisterenavond was ik het internet aan het afschuimen voor GiG en ondertussen waren we TV aan het kijken. Niet gewoon TV, maar digitaal. Dus weinig real time maar veel opgenomen programma’s.

En zo was ik geconcentreerd bezig en aangezien het ene programma op het andere volgde, zonder reclame en zonder dat rekening moest gehouden worden met de programmatie op TV zelf, had ik ook geen besef van tijd. Tot ik zo hoofdpijn begon te krijgen en mijn oogleden gelijk dicht begonnen te vallen.

Toen ik eindelijk eens op mijn uurwerk keek bleek het bijna 3u te zijn … in de ochtend. De hoofdpijn en dichtvallende oogleden waren direct verklaard; computer is onmiddellijk dichtgevlogen en ik ben onmiddellijk in bed gekropen.

Deze ochtend uiteraard ‘pech’ gehad met de kinderen: gisteren sliepen ze tot 9u, deze morgen was het 7u en u raadt het al, ik kan met moeite mijn ogen openhouden.

Straks gaan we naar de cinema. Hierbij dus mijn excuses aan de mensen die bij ons in de zaal zullen zitten: als ge gesnurk hoort, dan ben ik dat.