Fin, fini, gedaan

Ergens ben ik een wreed koppig ding. Niet altijd. Ik kan ongelooflijk meegaand zijn. Maar té is teveel en erover is erover. Als ik ergens een lijn onder trek is dat ook definitief.

Zo is er het geval van een ‘beste’ vriendin. Niet dat ik zei dat zij mijn beste vriendin was (al dacht ik dat wel), maar zij verkondigde overal en aan iedereen dat ik haar beste vriendin was. We kenden elkaar al van het eerste studiejaartje in Oudenaarde. Al van kinds af aan zei ze dat ze voor x ging studeren, en toen zaten we plots allebei in ons laatste jaar humaniora. Ik in Oudenaarde, zij sinds een viertal jaar in Gent.

Ik ging in Gent studeren, zij verhuisde naar Leuven om verder te studeren. Het was zomerverlof en we brachten veel tijd samen door en bespraken onze plannen voor als we op kot zaten, aan ‘den univ’ studeerden.

Toen ik ongeveer een maand in Gent zat kwam ik een gemeenschappelijke vriendin tegen. Ook iemand uit Oudenaarde die haar laatste vier jaar bij de ‘beste’ vriendin in het humaniora had gezeten. En we geraakten aan de praat: over wat we nu deden en hoe het met x ging in Leuven en toen zei die vriendin iets raars en vroeg ik om meer uitleg.

Wat bleek: mijn ‘beste’ vriendin was blijven hangen in het zesde humaniora. Ze mocht haar jaar dubbelen. Om de ‘schaamte’ te vermijden was ze verhuisd naar een internaat in Leuven om haar laatste jaar te herdoen. Doordat ze in Leuven zat, zou iedereen automatisch aannemen dat ze daar op kot zat, aan de univ.

Ik heb haar met de feiten geconfronteerd en haar duidelijk gemaakt dat ik nooit gevraagd heb om die titel van ‘beste’ vriendin en dat dat geen gedrag was voor een ‘beste’ vriendin. Het was trouwens niet het enige dat zij mij ‘gelapt’ had die laatste jaren, maar dit was de druppel. Na dat gesprek heb ik een streep getrokken onder onze vriendschap: fin, fini, gedaan, einde. En ik ben koppig genoeg om daar niet op terug te komen, zelfs niet na al die jaren.

Hoe ik hier nu bij kom? Ik sta op eerlijkheid en ik zat net te babbelen met iemand en het ging over vertrouwen in dokters.

Toen Louis vijf jaar geleden opgenomen werd met een longontsteking was hij blijkbaar doodziek. Letterlijk dan. Maar dat zei de dokter die hem opnam ons toen niet. Hij vond dat blijkbaar een detail. Drie dagen later deelde hij dan wel doodleuk mee dat Louis nu wel buiten levensgevaar was. Dat Louis zwaar ziek was, dat wisten we uiteraard, maar dat hij elk moment kon sterven …

De volgende dag was onze kinderarts op de afdeling en heeft zij direct overgenomen. Later heb ik nog een koppel gekend die hem hadden toegewezen gekregen na de bevalling van hun eerste kindje. Toen zij twijfels hadden over een advies van hem, contacteerden zij mij en toen ik hoorde over wie het ging, heb ik hen verteld van Louis en hen aangeraden van kinderarts te veranderen, wat ze ook gedaan hebben.

Ik dacht eigenlijk dat ik zulke dingen van mij afgezet had: gedaan, fini en streep eronder, maar ik merk dat, telkens ik erover praat, ik mij er toch weer ongelooflijk in opwind. Toch eens proberen om het volledig van mij af te zetten, alhoewel, makkelijker gezegd dan gedaan.

4 thoughts on “Fin, fini, gedaan”

  1. Dat van die longontsteking en de dokter… Dat is een verhaal dat mijn ouders ook kennen.
    Dokter stelde een “griepke” vast toen ik bijna 6 was.
    Dat “griepke” is na een jaar op en neer gerij naar het ziekenhuis in Merksem en naar Gasthuisberg uiteindelijk uitgedraaid in een lobectomie (verwijderen van longlob) toen ik al net 7 was.
    Het heeft er niet bepaald rooskleurig uitgezien en de schrik om hun eerstgeborene af te moeten geven was blijkbaar reëel.
    Den dokter in kwestie krijgt nog steeds gene goeiendag (woont hier een paar huizen verder…)
    Sjans dat mijn moeder verpleegster is en we toch ook een goede kinderarts hadden.
    Ik leef nog. 🙂

  2. Oei. Nu hebt ge door een babbelke met mij u vreselijk zitten opwinden op zaterdagavond. Da was niet de bedoeling 🙂
    Ik heb ook nog een zware longontsteking gehad. Maar ik was amper twee maanden, dus ik weet er niks meer van. De kans was groot dat ik het niet ging halen maar hé, hier ben ik!

  3. Ik zou heel graag willen weten wie die arts was.. wij wonen in Zwijnaarde en vertrouwen onze kinderen steeds toe aan de artsen van Jan Palfijn. Bovendien zijn we echt wel een beetje op de sukkel op dit moment…

  4. Het was geen arts van het Jan Palfijn ziekenhuis. Onze kinderarts kan ik alleszins aanraden, Dr. Sabine Gerniers. Ze heeft haar praktijk in Sint-Denijs-Westrem en spreekuren in het AZ Sint Lucas: professioneel, to the point en niet te happig om antibiotica voor te schrijven.

Geef een reactie