San’s Weblog

Om het gezelschap aan te vullen, zonder het volledig te maken, want er ontbreken nog mensen, niet in het minste fotograaf Charles die, zoals altijd, achter de lens staat in plaats van ervoor.

Het was eigenlijk een ongelooflijk fijne middag/namiddag. Eerst volledig per toeval Ivan, Nele, Lena en Zita tegengekomen in de Lange Munt. Samen naar Bloch gewandeld waar we, een uur later, afgesproken waren met Els en Veerle. Zeer lekkere pizza gegeten (hij ziet er niet echt uit maar smaakt gewoon heerlijk), gezellig gebabbeld en ik heb de kleine Zita mogen vasthouden.

Na drie kwartier kwam Charles erbij een een klein half uurtje nadien doken Els en Veerle ook op, bijna onmiddellijk gevolgd door Lien en Janne. Nog koffies en chocolademelk gedronken (échte ongelooflijk lekkere chocomelk hebben ze daar, zo met échte melk en échte gesmolten chocolade ipv poeder) en een koekske/cake gegeten en de kleine Janne mogen vasthouden en uiteindelijk zijn ik en de kinderen daar pas drie uur later buiten gegaan.

Na de Veneziana zal er nu nog een Gents monument verdwijnen (en dan nog één: de kaaswinkel van daar schuin over, Peeters, houdt er ook mee op) en mijn hart bloedt bij die gedachte. Tijden veranderen maar niet altijd ten goede.

Michel moest gisteren van fotoshoot doen en ‘men’ had hem gezegd dat de kinderen best mochten meekomen, verkleed zelfs.

De combinatie van (mijn) kinderen en verkleden, awel, dat moet ge hen geen twee keer zeggen, dus trokken wij gisteren naar de verkleedwinkel hier dichtbij: het was nu eenmaal een fotoshoot en de versleten verkleedkleren die we hier liggen hebben zijn nu niet iets voor op een professionele fotoshoot. Bovendien mag af en toe wel eens iets speciaals.

Eens in de winkel wisselde de gewenste kledij af: clown, neen, indianen, neen spiderman, neen Obelix, neen… tot uiteindelijk iedereen iets vond: Jan werd spiderman, Zelie Pipi Langkous en Louis spiderman 3-den zwarten. De keuze was dan nog ideaal want er bleek een thema te zijn voor de shoot: heroes (voor Anna hadden we iets thuis: tinkelbel).

Kostuumkes gepast, gekeurd en naar de kassa alwaar mij gevraagd werd of ik ze wou kopen of huren. De twee jongens waren dolenthousiast geweest toen ze hun pakje aantrokken om te passen: blinkende oogjes, springen van enthousiasme, the works, en terwijl dienen mens dat aan mij vroeg stonden ze daar alletwee vol verlangen te kijken. ‘k Heb dus maar de prijs gevraagd en toen nog bleek dat er 20% afslag op was heb ik dan maar toegegeven.

En zo zijn we hier dus twee spiderman-kostuums (én een pipi langkous pruik) rijker. Jan verjaart binnenkort (nog 10 daagjes) en twee maand later is het de beurt aan Louis, dus heb ik hen gemeld dat het wel een vervroegd verjaardagskadootje is.

Ze hadden er allebei geen probleem mee, alleen vroeg Louis, of ik alsjeblief niet naar zijn vriendjes, die naar zijn feestje zouden komen, zou bellen om hen te zeggen dat hij al een kadootje gekregen had? Als ze het niet wisten, dan zou hij misschien van hen wel nog kadootjes krijgen

Op mijn werk zijn ze (eindelijk) ook op de groene trein gesprongen. Vorige maand kregen we een mail waarin stond dat we een attest konden halen om vanaf dan met de trein naar het werk te kunnen komen op kosten van het werk.

Gisteren heb ik mijn nieuw abonnement dan afgehaald: één jaar geldig, volledig op kosten van het werk. Voor de helft van de prijs van mijn maandelijks abonnement heb ik er een abonnement voor De Lijn bijgenomen.

Gesettled voor een jaar dus. Een jaar lang mij geen zorgen moeten maken op het einde van de maand zodat ik mijn abonnement niet zou vergeten vernieuwen (met mijn warhoofd is dat niet uitzonderlijk) én een jaar lang zomaar op alle trams en bussen kunnen stappen zonder te moeten controleren of ik wel een kaartje bijheb.

Mijn fiets staat absoluut niet aan de kant, maar het is wel handig als het zo’n rotweer is als het de laatste week al een paar keer is geweest.

Deze ochtend had Anna het lastig. Ze was net ververst en stond in de badkamer door haar knietjes te buigen en met een meewijlekkend gezicht (en ook een beetje traantjes) zei ze constant ‘kaka daan’ (’kaka gedaan’ dus). Nu wist ik meer dan zeker dat dat niet het geval was, maar toch bleef ze het maar herhalen.

Nu moet gezegd worden dat zij sinds vorige week lastig doet als we haar moeten verversen. Ze heeft ergens een beetje angst ontwikkeld en alhoewel het thuis al bij al nog meevalt, zeker als ik haar geruststel dat ik zalf aan haar poep zal doen, op de peutertuin komen er meer dan eens tranen bij te kijken.

Enfin, ze hield dus niet op, dus vroeg ik of ze op het potje wou, ook al had ik daar niet echt de tijd voor. Ze gaat al regelmatig op het potje zitten, met broek en pamper af en zo, en ze vind dat wreed plezant, maar ze heeft er nog geen idee van voor wat dat eigenlijk dient. Dus is het dan van op het potje, eraf, er terug op, … Wreed leuk spelletje dus. En van die truken, dat is al goed en wel als ge toch niets te doen hebt, maar veel minder als ge op tijd op uw werk moet geraken.

Anna’s traantjes verdwenen direct en met veel vertoon nam ze haar potje. Broek af, pamper af en Anna op het potje … waar ze tien seconden al weer af was zonder resultaat. Maar ze ging onmiddellijk weer zitten … en zette zich tien seconden later weer recht, met hetzelfde resultaat: niets dus. Op dat moment nog geen probleem want aangezien ze zich zo bezighield kon ik mij op mijn gemak klaarmaken. Ik hoopte alleen dat ze ondertussen geen plasje in/op haar broek zou doen. Toen ik, toen ze zich de vierde of vijfde keer rechtzette, naar haar keek omdat ze haar potje in haar handen had - wat ik minder vond - bleek daar een plasje in gedaan te zijn.

Grote ogen dus bij mij en veel proficiats gezegd en Anna glom van al dat geprijs. Toen ik haar pamper weer wou aandoen was het dus een drama en eens beneden begon ze opnieuw ‘kaka daan’.

Van deze keer heb ik haar niet meer op het potje gezet: ze moest nog eten en dan moesten we echt door gaan, maar ik heb broekjes meegegeven naar de peutertuin, just in case. Ze gingen het proberen in de voormiddag en vandaar verder kijken.

Hmm. Wreed benieuwd dus. Het zou ongelooflijk wijs zijn moest ze al zindelijk worden: geen pampers meer, yiha! Maar het kind is nog geen twee, dus zou het ook al wreed vroeg zijn. Maar ge weet nooit hé.

Jan kleurt al een hele tijd, zoals de meeste kleuters. Vorig jaar was de tactiek voornamelijk: neem potlood in de hand, ga er wild mee over blad, wissel potlood met ander (van hopelijk ander kleur) en herhaal beweging. Hier ten huize beminnelijk ‘kriebel krabbel’ gedoopt.

Reeds in het begin van dit schooljaar zag je al een serieuze verandering/vooruitgang in zijn (in)kleuren en tegen de Kerstvakantie kleurde hij al relatief binnen de lijntjes van zijn tekening maar nu gebruikte hij voornamelijk één kleur en er was nog steeds heel veel wit tussen het kleuren.

Zijn tekeningen die sindsdien van school naar huis komen en ook deze die hij thuis maakt, toonden de laatste weken wel evolutie: hij begon meer kleuren te gebruiken, maar kwa densheid bleef het toch kriebel krabbel.

Tot hij vandaag mij een tekening kwam geven: heel mooi binnen de lijnen gekleurd. Verschillende kleuren gebruikt in éénzelfde vlak en alles mooi dicht gekleurd, niets meer wit gebleven, zonder dat hij in/over de kleuren ernaast gekleurd had.

Ik was ervan overtuigd dat het geen tekening van Jan was: zo mooi, dat had ik nooit zien aankomen. Dus vroeg ik het hem, of hij ze wel gekleurd had. Jan bevestigde en nog geloofde ik hem niet (jaja, ik weet het, slechte moeder). Dus vroeg ik aan Louis of Jan de tekening zelf had ingekleurd en ook Louis bevestigde dat. Toen moest ik het wel geloven.

Jan heeft dus plots een klik gemaakt met betrekking tot zijn kleuren: heel mooi, net en secuur is het gedaan. Hij heeft daarna nog een paar tekeningen gekleurd en telkens even mooi.

Gisteren had ik ook al opgemerkt dat Jan onlangs een flinke groeischeut gekregen heeft. Blijkbaar is die groeischeut niet alleen fysisch geweest.

Het is krokusvakantie en vandaag en donderdag heb ik verlof genomen, morgen Michel en overmorgen gaan de drie oudsten naar mamie. Vrijdag ben ik, zoals gewoonlijk, thuis en zo is deze vakantie ook weer opgevangen.

Anna gaat vandaag, morgen en overmorgen naar de peutertuin en is alleen donderdag en vrijdag thuis. Vandaag, omdat ik met de drie oudsten naar de film wil gaan kijken. Anna meenemen is momenteel nog geen optie. De film is maar deze namiddag, maar aangezien Anna ’s middags nog slaapt was het logischer haar een ganse dag te brengen. Morgen en overmorgen werk ik dan nog even.

En deze voormiddag voelde zo raar aan, zo zonder Anna. De drie andere kinderen liepen rond, speelden, maakten al dan niet lawaai, … er was genoeg leven in huis, maar ik miste Anna, er ontbrak iets (of beter: iemand) in huis.

Dat gevoel heb ik nu (al?) minder als Louis of Zelie er niet bij zijn: zij hebben al een paar jaar buitenhuise activiteiten en gaan met de scouts en de mutualiteiten een week op kamp in de zomer. Als zij er dus een halve of volledige dag niet zijn, valt me dat niet zo veel meer op, of beter: zo niet constant meer. Bij Jan heb ik ook al wat ervaring dat hij er even niet bij is: hij gaat turnen op zaterdagvoormiddag.

Nog geen ervaringen dus dat Anna er niet is als de anderen er wel zijn. Zij loopt meestal wel ergens dicht in de buurt en als ze een beetje verder speelt dan hoor ik haar altijd nog. Ze laat goed van zich horen, ze laat zich absoluut niet doen door haar broers en zus en ze weet heel goed wat ze wil en hoe het het best te verkrijgen.

Het was een beetje een rare ervaring dus vandaag: het huis leek stiller en leger. Maar dat went ook wel, uiteindelijk.

Gisterenavond was ik het internet aan het afschuimen voor GiG en ondertussen waren we TV aan het kijken. Niet gewoon TV, maar digitaal. Dus weinig real time maar veel opgenomen programma’s.

En zo was ik geconcentreerd bezig en aangezien het ene programma op het andere volgde, zonder reclame en zonder dat rekening moest gehouden worden met de programmatie op TV zelf, had ik ook geen besef van tijd. Tot ik zo hoofdpijn begon te krijgen en mijn oogleden gelijk dicht begonnen te vallen.

Toen ik eindelijk eens op mijn uurwerk keek bleek het bijna 3u te zijn … in de ochtend. De hoofdpijn en dichtvallende oogleden waren direct verklaard; computer is onmiddellijk dichtgevlogen en ik ben onmiddellijk in bed gekropen.

Deze ochtend uiteraard ‘pech’ gehad met de kinderen: gisteren sliepen ze tot 9u, deze morgen was het 7u en u raadt het al, ik kan met moeite mijn ogen openhouden.

Straks gaan we naar de cinema. Hierbij dus mijn excuses aan de mensen die bij ons in de zaal zullen zitten: als ge gesnurk hoort, dan ben ik dat.

… met een schoen bijvoorbeeld.

Ons gasten zijn alle vier nogal zot van Pokemon. Ikzelf heb er nooit wat aan gevonden, maar smaken verschillen. Gisteren zat Jan blijkbaar aan Anna de les op te vragen. Deze namiddag vraag ik aan Jan om zijn schoenen in de badkamer te zetten en in plaats van dat te doen, doet hij aan elke hand een schoen en doet hij Pokémon aanvallen.

Blijkbaar is één schoen Pikachu, de andere is Drako en dan slaat hij de schoenen hard tegen elkaar terwijl hij dingen zegt zoals:

“Pikachu, doe je bliksemaanval” tsjjjjj

“Drako, doe je stokaanval” phffffiiuw

“Pikachu, doe je snelle aanval” kraatch

… tot één van de schoenen van zijn hand valt en dan is, afhankelijk van de schoen, de ene of de andere gewonnen. Sinterklaas mag volgend jaar nog een oud paar schoenen brengen.

Gentblogt bestaat op vrijdag 15 februari exact 3 jaar en wat raadt ge: ze geven toch geen fuif zekerst. Nooit gedacht hé.

Enfin: ge kunt er ook bij zijn. ‘t Enige wat ge moet doen is uwen fiets/auto/voeten pakken, u begeven naar het Veermanplein 1 in 9000 Gent en dan kijkt ge omhoog en op het eerste verdiep van het zwembed, dat is den Au Bain, daar is het te doen.

Wat kan u verwachten: alleen maar wijze mensen, zeker als ge er zelf bij zijt. Drank zoveel ge kunt en wilt betalen. Nen fantastischen dj, DJ Aldi (’all die’ uitgesproken) met dus wreed goede muziek en als ge lang genoeg blijft zit het er in dat we u op een frietje trakteren (maar ik beloof niets hé).

Enfin, dat tellerken hierboven, dat is zodat ge het niet zoudt vergeten, maar noteer nu toch maar al in uwen agenda dat ge dienen avond bezet zijt … voor naar dat feestje te gaan uiteraard.

De drukke week is voorbij en vandaag is het allemaal al zeer rustig gegaan: het is namiddag en ik heb mijn pijama nog altijd aan en het ziet er niet naar uit dat ik mij vandaag nog aankleed Ben pas na 9u opgestaan (dank je Anna), we hebben pas rond 10u ontbeten, middageten was om half twee. Deze voormiddag, tussen het late ontbijt en het middageten nog het verslag afgewerkt van de vergadering van dinsdag en deze namiddag wat met de kinderen DVD bekijken, mails lezen en blogs inhalen. Meer moet dat niet zijn.

De vergadering van dinsdag was trouwens zeer goed: vruchtbaar, geanimeerd en goede discussies gehad. Het was een aantal vergaderingen geleden dat dat gebeurd was en bij die vorige vergadering kwam ik daar zo moedeloos buiten: alsof het de mensen niet interesseerde wat er op school gebeurde. Het was op een bepaald moment zelfs zo erg dat we erover dachten om het hele concept van klasafgevaardigde af te schaffen.

Maar dan is er zo’n vergadering zoals dinsdag, waarbij alle ouders hun mening zeggen, waarbij we discussiëren en argumenteren en in debat gaan met de directeur. Waarbij iedereen intens meedoet en waarbij je buiten komt met een goed gevoel, ook als er dan nog niets echt besloten is. Waarbij je beseft dat die vergaderingen effectief wel nut hebben en nodig zijn.

Daarna met nog drie andere ouders iets gaan drinken. In tegenstelling tot de vergaderingen van de oudervereniging die tot 23u duren, duren de klasafgevaardigdenvergaderingen maar tot 22u. We gingen één glas raprap drinken, maar uiteindelijk is het toch middernacht geworden. Maar we waren allemaal content en opgetogen en voelden dat we iets konden bereiken. Wreed wijs dus.

Donderdag was het niet laat: tegen 22u15 was ik thuis. De kine heeft wreed deugd gedaan en mijn zus en ik hebben leuk gebabbeld. Alleen daarvoor al wil ik mij laten martelen (want die behandelingen zijn geen luxe hoor. Pijnlijk op het moment zelf, maar deugd dat dat doet achteraf).

Vrijdag Comedy Zone dus. Eerst Gunter Lamoot en dan Ter Bescherming van de Jeugd, TBJ in het kort. Voor een volledig verslag verwijs ik jullie naar Gentblogt: het is niet omdat mijn wederhelft het geschreven heeft, maar hij zegt volledig wat ik er ook van vond. Toegegeven, ik was niet zo enthousiast om Gunter Lamoot te zien. Hetgeen ik in het verleden van hem zag sprak mij niet altijd aan: stukken wel, andere stukken dat weer totaal niet. Maar vrijdagavond heeft hij mij zeer aangenaam verrast en ik was achteraf dus zeer blij om hem gezien te hebben. Van TBJ had ik al stukken gezien in try-out en ik vond dat toen al wreed goed en ze hebben mij niet teleurgesteld.

Het is niet al te laat geworden: tegen half twaalf waren we thuis en ik ben onmiddellijk in mijn bed gekropen. Ik had wel geen tijd gehad om te eten voor we vertrokken en dus was ik uitgehongerd na het optreden, maar tegen dat ik goed en wel thuis was was ik zo moe dat ik zelfs geen energie meer had om te eten.

Gisterenavond dan naar de laatste avond van Comedy Zone: Crazy Comedy Contest, een wedstrijd waarbij stand-up comedians andere comedians nadoen. Op één na was het genen vetten: één iemand die het niet slecht deed en dat wel een glimlach ontlook, iemand die het goed leek te doen maar op één of andere manier kwam het niet over, bij drie gewoon niet goed: niet overtuigend, flauw, zeer slechte timing, … noem maar op, een ander waarvan je wist dat hij het zeer goed zou kunnen doen maar er gewoon zijn voeten aanveegde en alles afhaspelde. De winnaar winnaar deed het niet alleen goed, maar gewoon fantastisch. De commentaar van de jury zat er op: het was beter dan het origineel. Het was dus een echte winnaar, niet een winnaar-bij-gebrek-aan-beter. Wat wel zeer goed was aan de hele avond was de presentator: fantastisch gewoon! ‘k Heb mij een breuk gelachen en zo maakte hij veel goed wat aan de kandidaten mankeerde.

Alhoewel de optredens dus niet denderend waren was het een enorm leuke avond. Daarna zijn we nog ‘iets’ gaan drinken in de foyer van de Minard en daar was het meer dan goed: P. en haar partner, i. was er ook en zo zaten we het grootste deel van de avond met ons vijven aan een tafeltje. Alle comedians van de avond zaten in het café en nadat P. en vriend naar huis gingen bleven wij nog plakken en zijn er nog een aantal comedians bijgekomen waar Michel mee gebabbeld heeft maar ik niet want ik ken die mensen niet, behalve van zien (en behalve Henk dan), en dan durf ik dat niet. Maar ‘t was wreed wijs, (iets te) veel gedronken en uiteindelijk waren we rond half vier thuis.

Kwa moe zijn valt het nog mee vandaag en neen, ik heb absoluut geen kater: zoveel heb ik nu ook weer niet gedronken. Grootste nadeel van zo’n drukke week is de strijk die weer ongelooflijk opgelopen is: die ene avond die ik thuis was zag ik het echt niet zitten om dat dan te doen, maar vanavond pak ik mijn moed in beide handen en zet ik er mij weer aan: eerst nog een machine of twee/drie wassen … kwestie dat ik toch ga weten wat gedaan