San’s Weblog

19u50. De deurbel gaat. Wij verwachten niemand dus wie kan dat zijn op een zondagavond? Enige manier om dat te weten is opendoen dus.

Voor de deur staat mijn papa. Hij gaat naar de film en is een beetje vroeg (twee uur en een half maar met opzet) want wou hij eerst nog een bezoekje brengen.

Dus kijken we nu samen naar De Pappenheimers en ga ik straks met hem mee om iets te gaan eten en een film te gaan bekijken. Joepie! Een avondje uit met mijn papa! Ik ga daar serieus van genieten.

Vandaag is Zelie naar een verjaardagsfeestje van haar vriendinnetje. De afspraak was om 14u in het Gravensteen en ze moesten verkleed zijn als tovernaars.

Nadat ik Zelie en Louis gisteren had afgezet aan de scouts ben ik op de terugweg naar huis dan maar de stoffenwinkel binnengestapt om te kijken of ik een gepast stofke kon vinden om een rok en cape te maken. We hebben hier wel verkleedkledij liggen, maar veel voor tovenaars is er niet.

Gelukkig had ik iets gevonden, twee stoffen zelfs: alletwee zwart met gouden ruiten, maar op het ene stofke zaten grote ruiten en op het andere zaten er kleinere. De namiddag heb ik dan doorgebracht achter mijn naaimachine om de kledingstukken te maken.

Nu ben ik geen naaister in de echte zin van het woord. Ik heb nooit cursussen gevolgd of zo. Ik heb dat mijzelf geleerd door te beginnen quilten en uiteindelijk is een naaimachine niet zo’n iets ingewikkelds, zeker niet als ge op een machien werkt van het jaar stillekens. Kledij maken kan ik dus eigenlijk niet, maar twee stukken aan elkaar naaien en er een rekker insteken, dat lukt nog wel.

Ik was zeer content van het resultaat en Zelie vond het ook zeer mooi. Toen we dan toekwamen op het feestje waren de vriendinnen ook vol lof. Missie geslaagd dus, maar ik maakte mij de bedenking: voor de goeiekoop moet ge het niet doen: voor de prijs van mijn stofkes heb ik in de winkel zeker twee andere kostuums.

Hebt ge dat ook, dat als ge moe zijt en ge moet lachen, dat dat dan kan uitdraaien in een slappe lach?

Ik zit hier nu al bijna een uur voor het minste te gieren van het lachen en ik kan met moeite ophouden. De laatste keer stroomden de tranen bijna over mijn wangen toen ik dit las: ‘En die mensen die zeggen dat er alleen maar tuis uitkomt als ik erin spreek‘, want ‘die mensen’ awel, dat ben ik, lol.

Stommel stommel stommel. Pieieieiep. Stap stap. Kraak. Tinkel tinkel tinkel.

Even gaan kijken want er is duidelijk beweging vanuit de jongens hun kamer. Ik sta halverwege de trap en neem een kijkje en ik zie dat het licht aan is in het toilet en ook dat het lampje aan is in de jongens hun kamer.

Vertaling van de geluiden: Louis stapt uit zijn bed, knipt het nachtlampje aan, doet de kamerdeur open, gaat naar het toilet en doet de deur open en gaat dus plassen.

Ik sluip terug naar beneden en hoor hem even later dezelfde geluiden maken in omgekeerde volgorde.

Zoooo schattig vind ik dat: zo zonder woorden, zonder vragen, staat hij heel alleen op en doet wat moet gedaan worden en gaat hij mooi terug naar zijn bedje.