San’s Weblog

Ik heb zo de indruk dat hoe dichter de vakanties naderbij komen, hoe lastiger de kinderen lopen. Alsof ze doorhebben dat ze eindelijk mogen tonen hoe moe ze wel zijn, hoe lastig het wel is geweest en dat ze nu bijna rust hebben.

Vanavond was het weer ambiance in de keet: gehuil, geroep, protest, tegenspreken, … Enfin, noem maar op. Gelukkig niet constant, maar toch een groot deel van de avond en dan is de lol er wel rap van af.

Nog drie dagen voor de vakantie: ik kan amper wachten want die eerste week ben ik samen met de kinderen thuis en het zal een kalme week worden. Die weken tijdens de vakanties dat ik ook thuis ben met de kinderen, daar genieten we dan allemaal van: niets moet, alles mag. Ook deze keer hebben we nog geen enkel plan gemaakt. Alles zal ‘op den bots’ gebeuren en als we eens een ganse dag in pijama rondlopen, dan is dat maar zo.

De tweede week gaan ze of naar de opvang (Louis en Jan), of op sportkamp (Zelie) of gewoon naar de peutertuin (Anna). Dat wordt een speelweek waarin ze zich zullen kunnen uitleven.

Een week nietsdoen, een week uitleven: zo zullen ze dan twee weken later volledig fris aan het laatste deel van het schooljaar kunnen beginnen. In één rechte lijn naar de grote vakantie waar ik dan (weer) twee maanden zal thuis zijn: leve het ouderschapsverlof.

Kinderen hebben is dus niet alleen vreugd en plezier. Er zijn effectief van die dagen dat ge ze met hun hoofd tegen de muur wilt slaan. Uiteraard doet ge dat niet (alhoewel dat jammer genoeg wel ‘eens’ gebeurt), maar de goesting…

Deze ochtend nog. Alle vier zitten ze mooi aan het ontbijt en dus laat ik hen alleen om verder te doen zodat ik mij kon gaan aankleden (jaja, ik zou dat in principe vooraf moeten doen, maar de wederhelft is normaal ’s ochtends bij de ontbijttafel terwijl ik mij aankleed en deze ochtend moest hij drie kwartier vroeger vertrekken zonder dat ik dat vooraf wist, dus had ik mij aan de ‘normale’ ochtendroutine gehouden).

Amper vijf minuten was ik boven toen ik de eerste al hoorde wenen (de badkamer ligt boven de keuken dus ik kon alles goed horen, mede dankzij een reeds gemaakt gat in de vloer voor de toekomstige nieuwe-badkamer-leidingen-en-buizen). Genegeerd en het ging vlug over. Eén of andere schermutseling tussen broers/zussen dus. Nog een paar minuten later begon de tweede te wenen voor iets anders en twee seconden later hoor ik de derde treiterig iets ‘zingen’ waardoor de eerste opnieuw begon te wenen. Ambiance dus in de keet.

In mijn ondergoed heb ik mij dus naar beneden mogen reppen, heb hen allevier op niet zo’n zachte toon op het matje geroepen waarna ze plots heel kalm en stil werden. Terug naar boven om mij verder aan te kleden en niets meer gehoord behalve veel gelach, gebabbel en aangenaam samenzijn. Alsof er nooit iets gebeurd was, geen geruzie maar ook geen uitkaffering van mij.

Meestal komen ze dus prachtig overeen, maar er zijn dus van die momenten waarop ik ze toch zo graag met hun hoofd tegen de muur zou slaan. Gelukkig is eens diep ademhalen ook een goed alternatief.

Kijk zie: als die madam even leuk schrijft als als ze in persoon is (en ik heb er geen twijfels aan), dan ga ik hier nog veel leesplezier aan beleven.

Ga ook eens kijken: welgekomen aan Casa Murphy!