Archive for Monday 24 March 2008

Zo wijs

Monday 24 March 2008 om 22:22

Die wijvenblogs, ik vind dat zo fantastisch. Lezen hoe andere vrouwen het eerste thema van vandaag behandelen en hoe ze over hun lijf denken. Ben razend benieuwd voor de volgende dagen.

Ook fantastisch dat het niet alleen Vlaamse blogsters zijn of zelfs Nederlandstalige schrijfsters. Er zitten er een paar Franstaligen en zelfs Engelstaligen tussen. Machtig hoe de (taal)grenzen overschreden worden zonder enig probleem.

Maar we zijn met zoveel en er valt zoveel te vertellen en te lezen, het is gewoon niet bij te houden. Uuuuuren kan je je ermee bezighouden om het allemaal te lezen.

In tegenstelling dus tot hoe ik normaal gezien ‘mijn’ blogs lees, namelijk dagelijks zorgen dat mijn feedreader leeg is, zal ik deze blog lang open laten staan en alles in de komende dagen/weken op mijn gemak lezen. En wie weet voeg ik een paar van de dames toe aan mijn lijstje van ‘te lezen blogs’.

Spannend. Het is een beetje nieuwe mensen leren kennen en wie weet klikt het met een paar van hen.

by San

Wijvenhaar

Monday 24 March 2008 om 20:00

WijvenweekTwee voor de prijs van één, dacht ik zo. Zo’n belangrijk thema als uw eigen lijf, daar kunt ge oneindig over schrijven en dus doe ik er nog een schepje bovenop.

De eisen die gesteld worden aan vrouwen zijn eigenlijk toch niet te geloven. Hoe stom zijn wij eigenlijk om daaraan mee te doen. Maar het zit er zo ingebakerd dat het onnatuurlijk aanvoelt om niet mee te doen met de massa, en zij die niet meedoen worden nagewezen en aangestaard.

Als ge het nog niet doorhad: ik heb het over haar. Niet uw hoofdhaar, daar kunt ge vanalles mee doen of laten en niemand die er iets over zou zeggen. Misschien een zeer korte opmerking, maar alleszins niets om over nagestaard te worden. Van hoofdhaar zijn we allang vanalles gewoon. Hoogstens zullen de mensen nog eens hun wenkbrauwen optrekken, maar daar blijft het bij.

Ander haar, daarentegen. Wenkbrauwen, oksels, benen, bikini … noem maar op. Om één of andere reden mag dat dus niet gezien worden. Wordt dat als vies beschouwd.

Eens een meisje volwassen wordt en zij beharing krijgt op andere plaatsen dan op haar hoofd, moet dat weer verdwijnen. Volgens mij kan het dus niet anders dan dat dat door mannen opgelegd is geweest. Het ontkennen dat meisjes vrouwen worden. Het klein houden van vrouwen, of zoiets toch.

Ik heb mij daar jarenlang, minstens gedeeltelijk, tegen verzet. Niet dat ik niets deed om het te verdoezelen. Mijn beenhaar werd gebleekt, mijn okselhaar ging er af. Van mijn bikinilijn bleef ik af. Te nemen of te laten. This is me. Een volwassen vrouw met alle volwassen tekenen vandien.

En eigenlijk heb ik daar nooit commentaar op gekregen, toch niet openlijk. Wel de nodige scheve blikken die ik dan vol minachting beantwoordde.

Eigenlijk ging ik het maar één keer doen: er was een beach party. In een café. Niet op het strand dus of in het openbaar. Allemaal mensen, vrienden en kennissen zeer dicht op elkaar. De confrontatie zou een beetje te hard zijn dacht ik. De eerste keer dat ik zo ‘naakt’ onder die mensen zou komen en ik wou een goede indruk maken. Dus haalde ik het scheermes boven. Sindsdien is het dus weekelijkse kost.

Ik hou het bij een scheermes. Wax is aan mij niet besteed: ik ben geen massochist. Ooit wel crèmes geprobeerd, meer dan één merk, maar dat is maar een vieze bedoening en veel omslachtiger dan een scheermes. Ook niet altijd zo ontharend en ge hebt er meer tijd voor nodig. Bovendien kunt ge het niet overal gebruiken. Niet dat ik met een scheermes op zak loopt, maar het is de gedachte die telt, nietwaar.

Maar dat ontharen, wil dat eigenlijk zeggen dat er in elke man een pedofiel schuilt?

Tags:
by San

Thema 1: Wijflijf

Monday 24 March 2008 om 08:28

WijvenweekKijk zie: wijvenweek is begonnen en als regelrechte vrouw (denigrerend soms ook ‘wijf’ genoemd) doe ik daar uiteraard aan mee. Dus de komende dagen ga ik hier een beetje wijvenpraat proberen neerpennen. Niet dat er veel verschil zal zijn met andere dagen, maar toch. Enjoy.

Ik kan niet zeggen dat ik ooit mistevreden geweest ben over mijn lichaam. Als kind was ik nogal aan de magere kant. Mager genoeg om ‘opgemerkt’ te worden toen ik als 17-jarige naar huis fietste van mijn vakantiejob. Of ik geen model wou worden? Bleek na een paar vijven en zessen dat ik zou naakt moeten poseren, dus dat was direct een njet, maar zo slecht zag ik er dus niet uit.

Maar zoals mijn mama altijd zei: ik ben een valse magere. Een fijne taille maar een serieus gat waardoor het altijd leek alsof ik slanker was dan ik eigenlijk was. Maar dat gat, dat heeft mij nooit echt gestoord. Mijn mama had er geen en als ik dan toch mocht kiezen, dan liever het mijne.

Complexen heb ik niet gehad. Misschien bedenkingen nu en dan, maar echt complexen, dat denk ik niet want een complex, dat weegt door. Dat sleept ge mee. Daar wilt ge trouwens ‘iets’ aan doen, gelijk hoe of wat en die noodzaak heb ik nooit gevoeld.

Over de jaren is er een maatje bijgekomen. Of beter: dat maatje is erbij gekomen nadat ik op uitwisseling gegaan ben naar Finland. Op de noordpoolcirkel zat ik. Blijkbaar was mijn lichaam niet voorzien in de nodige bescherming tegen -35 °C en heeft het zich een beschermlaagje aangemeten: 5 volle kilo’s die ik nooit meer kwijtgeraakt ben. Niet dat ik daar eigenlijk ook maar enige moeite voor gedaan heb, maar toch.

Voordien gingen die kilo’s er vanzelf af: gewicht x voor de kerstvakantie, gewicht x+5kg na de kerstvakantie, want heb ik ooit al gezegd dat ik ongelooflijk graag én veel eet? Tijdens de kerstvakantie deed ik daar dus nog een schepje bovenop. Maar ik maakte mij daar geen zorgen over want over de loop van het jaar gingen die er zonder enig probleem af, zonder dat ik daar iets voor moest doen. Tot ik naar Finland ging dus.

Op een bepaald moment werden het twee maatjes. Hoe dat ooit zover gekomen is, daar begrijp ik tot vandaag nog steeds geen sikkepit van, maar de kilo’s waren er. Niet te miskennen, en daar waar ik in mijn leven nog nooit een dieet gedaan had, heb ik mij voor één keer verplicht om er nu wel één te doen. Want voordien at ik en at ik en er kwam geen gram bij (of toch genen die er ook definitief aanbleef) en nu plots wel.

Mijn eerste en enigste dieet dus: Montignac. Resultaat na twee maanden: 7 kg lichter en sindsdien zit ik eigenlijk op een relatief vast gewicht. Nooit geprobeerd om er meer te verliezen want ik zat daarna terug op mijn ‘begingewicht’ en dat volstond voor mij.

Veel nut heeft het niet gehad, of juist wel: een jaar later was ik zwanger en uiteindelijk is het beter om een zwangerschap met geen extra kilo’s te beginnen: er komen er toch alleen bij.

Zwanger zijn heeft ook zijn sporen nagelaten op het lijf. Vooral B&B hebben eronder te lijden gehad en de taillestreek is ook een beetje breder, maar als ik vergelijk (en ik ben een vrouw, dus uiteraard doe ik dat), dan valt het al bij al nog mee. Genoeg alleszins om er nog steeds niets aan te doen.

Alles kan beter, maar dan moet ge het karakter en de wil hebben om het te veranderen en als het op mijn lijf aankomt heb ik noch het een, noch het ander, en moet ge wat weten: het kan me geen reet schelen ook, want wat ik altijd al gezegd heb: ik heb een schone lijn, want een ronde lijnen zijn mooier dan rechte.

Tags:
by San