San’s Weblog

De eerste week van de Paasvakantie zit er bijna op. Nog één dagje en dan is het voor mij afgelopen. Dan mag ik terug gaan werken en mogen de kinderen naar de opvang/peutertuin/sportkamp.

En juist vandaag krijgt Zelie koorts. Ze is eigenlijk eergisteren al beginnen klagen over hoofdpijn, maar vandaag is het dus doorgebroken. Ziek. Op het einde van de vakantie.

Hopelijk is het dus een klein virusje dat tegen morgenavond ten laatste opgeklaard zal zijn, zoniet zal het maandag geen sportkamp zijn voor Zelie en geen werkdag voor mij.

Timing is everything en deze valt niet goed uit.

Deze voormiddag in de rapte nog eens langs de kapper.

Zelie haar haar moest al een (hele) tijd geleden geknipt worden maar we hadden nog ‘geen tijd’ gehad. Volgende week heeft ze sportkamp, dus was het nu of nooit en dus hopen dat de kapper op zaterdagvoormiddag niet volgeboekt was.

We hadden chance: geen volk binnen dus eerst Anna rap op de stoel (froefroe bijknippen) en dan was het aan Zelie.

Ze sprak er al een tijd van dat ze haar haar korter wou en we hebben uiteindelijk de kapster carte blanche gegeven. Het resultaat mag er zijn: assymetrisch en zo eens niet een ‘kinder’kapsel en belangrijkst: Zelie is content.

En in de namiddag was het aan mij: na al die jaren dat ik nu al mijn haar zelf kleur, heb ik het eens door proffessionelenprofessionals laten doen. Het valt niet op dat het gedaan is, dus is het voor mij meer dan geslaagd.

De voorlaatste dag. Een dag om eens te zagen over hoe mannen ons niet begrijpen … of gewoon eens te zagen, want als ze ons niet begrijpen, dan zagen we en dat is ook een manier om het te bekijken.

Gevoelens. Diep of minder diep. Het eeuwige drama. De eeuwige discussie: wij hebben er teveel, mannen te weinig of minstens tonen ze die toch te weinig.

De kleine hints, de blikken, het zuchten, … niets snappen ze er van. Het is alsof ze er niet bij waren, bij de hele voorgeschiedenis die die hints, blikken en zuchten ontlokten. Alsof ze er tijdens de hele voorgaande discussie niet bijwaren.

Een man heeft een handleiding nodig om er iets van te bekomen. Alles mooi uitgelegd en neergeschreven van A tot Z. Subtiliteiten zijn niet (altijd) aan hem besteed.

Geven ze een (negatieve) commentaar, kritiek, dan zeggen ze ‘ge moet dat zo persoonlijk niet oppakken’ als ge gekwetst zijt, geaffronteerd of boos omdat ie dat zegt. Maar hoe moet ge dat dan oppakken? Hij is toch tegen u bezig. Een persoon. Het is toch niet alsof hij refereert naar ‘een vrouw’ in het algemeen. De commentaar is toch tot u in persoon gericht?

We zijn te gevoelig. Zij verstaan ons niet. Dus zouden we een handleiding moeten schrijven om het onbegrip uit de wereld te helpen. Want handleidingen, dat verstaan ze wel, zolang ze gedetailleerd genoeg is.

Maar dan wordt het toch wel gruwelijk saai, nietwaar?

Ik hou het op zuchten, hints, blikken en hij zal het wel op zijn (onbedoelde) commentaar houden. Op die manier blijven we elkaar nog een vijftigtal jaar in spanning houden want een saaie voorspelbare relatie, dat is toch niets voor mij.