San's Weblog

Als er gepraat wordt over kinderen en of ze al dan niet goed eten, dan antwoord ik in eerste instantie altijd bevestigend als het mijn kinderen betreft. In mijn onmiddellijke herinneringen zijn het geen lastige eters, ze eten zeer goed en zo goed als alles.

Maar als ik dan iets langer nadenk, dan moet ik mijn eigen antwoord toch wel in vraag stellen. Want dan herinner ik met plots dat een paar maanden geleden Anna amper iets at als ze thuis was. Het middageten werd amper aangeraakt, boterhammen moest ze niet hebben, ontbijtgranen at ze wel maar toch niet om over naar huis te schrijven. Alleen als het op fruit aankwam at ze goed: drie stuks was niet uitzonderlijk.

En toen dacht ik verder na en realiseerde me dat dat in periodes is, dat eten. Dat er maanden zijn dat ze alle vier alles eten en maanden (of weken) dat ze heel kieskeurig zijn en amper hun bord aanraken. Momenteel eet Anna bijvoorbeeld weer als een wolf en zijn de porties van Zelie tot een minimum herleid.

Waarom ik dan denk dat mijn kinderen goede eters zijn? Een aantal dingen hebben er mee te maken, denk ik. Het belangrijkste is dat ze als baby nooit problemen gemaakt hebben over hun fruit- en groentepapjes. De periodes van ‘minder’ eten zijn er pas gekomen als ze al groter werden. Want ik denk dat, als je problemen hebt om je baby te laten eten, dat dat het langst bijblijft: het vreet aan je als je kind niet kan/wil eten en die frustratie heb ik nooit gehad.

Een tweede reden is dat ik dat eigenlijk niet zo belangrijk vind of ze eten en hoeveel. Versta me niet verkeerd: als één van mijn kinderen zich bewust begint uit te hongeren of juist het tegenovergestelde, zal ik dat uiterst belangrijk vinden. Maar ik vind het niet belangrijk dat ze bijvoorbeeld hun bord leegeten. Wel dat ze proeven van het eten. Als ze iets niet lusten mogen ze het gerust laten liggen, maar ze moeten het geproefd hebben.

Ze weten dat dus ook dat, als ze iets niet lusten of als ze geen of niet veel honger hebben, dat ze het niet moeten opeten, maar ze weten ook zeer goed dat ze er niets voor in de plaats krijgen: geen andere menu omdat één iets niet zo lekker vindt. Ook geen koek achteraf of tussendoor. Maar ook geen dessert als ik weet dat ze het laten staan omdat ze geen zin hebben: geen honger is ook geen honger om een dessert te eten. En uiteindelijk gaan ze daarvan niet dood, van een maaltijd over te slaan. Er zijn er drie op een dag en ergens zullen ze het wel inhalen.

Dus mijn kinderen zijn goede eters, want als ze niet of minder eten, zagen ze daar niet over. Ze laten de boel de boel, en ik ook. Er is geen dwang, geen druk en dus ook geen angst en de maaltijden verlopen dus meestal gemoedelijk, of ze het nu lekker vinden of niet.

Wat mij ook brengt bij de post van i. over kinderen en eten.

Om te beginnen, mijn kinderen gaan niet buiten zonder te hebben ontbeten, ook al hebben ze maar één hap gegeten. Meestal eten ze ontbijtgranen en OK, ik weet dat dat nu niet het meest gezonde is, maar ik ben al blij dat ze ontbijten en dat ze melk binnen hebben. Als tiener ging ik het huis uit zonder ontbijt. ‘k Moest dat echt niet hebben en ondanks alle dreigementen van mijn ouders konden ze mij niet overhalen tot het tegendeel. Toen ik jonger was ontbeet ik wel. Ik kan mij trouwens niet inbeelden dat mijn moeder mij had laten naar school vertrekken zonder ontbijt.

Mijn kookkunsten beperken zich tot het weekend. Vier dagen in de week werk ik ook voltijds, de kinderen zitten in de naschoolse opvang en we zijn pas tegen 18u thuis. Als ik dan nog moet beginnen koken dan heb ik nul komma nul tijd meer om mij met de kinderen bezig te houden. In plaats daarvan eten wij allemaal samen boterhammetjes met beleg en kunnen we op het gemak babbelen over de voorbije dag.

Tijdens de week eten mijn kinderen dan warm op school. Ik zit in het oudercomité en we hebben daarin een ‘feestcomité’. Zij gaan regelmatig op school eten, niet aangekondigd, om te zien wat er van aan is, van klachten van de kindern. Om de kwaliteit en de keuze te beoordelen en om te zien of er voldoende eten is en het vers (genoeg) is. Tot nu toe is het eten steeds goedgekeurd geweest en onze kinderen hebben eigenlijk nog nooit geklaagd. Louis vind de puree zelfs beter op school dan thuis.

Ik weet dat er keuze is, maar ook dat alleen de kleuters een bord met eten krijgen dat ze niet zelf kiezen, met alles erop dus. Vanaf het eerste leerjaar hebben de kinderen meer keuze in wat ze wel en niet kiezen en hoeveel. Maar wel krijgen ze sowieso soep, hoofdschotel en dessert (hm. De keuze betreft dus eigenlijk alleen de hoofschotel). De regel is wel: als je het kiest, dan moet je het opeten.

Uiteraard is het geen haute cuisine, maar wat grootkeukens betreft heb ik er wel vertrouwen in. Ondertussen heb ik via andere activiteiten op school de kok ook al persoonlijk leren kennen en het is een mens met het hart op de juiste plaats, die het beste wil voor ‘zijn’ kinderen. Dat geluk heb ik dus wel op school.

Van thuis uit moeten wij zorgen voor hun tussendoortjes. Woensdag is fruitdag (staat in het schoolreglement) en als een kind een koek meeheeft mag hij die niet opeten tijdens de schooluren. De andere dagen wordt de voorkeur gegeven (door de school dus) aan droge koeken.

Persoonlijk geef ik hen allemaal een stuk fruit mee en een droge koek, naast een drankje als ze dat willen. Er zijn drinkfonteinen op de school en dus is een drankje niet noodzakelijk. Dat fruit, dat gaat van mij uit, niet van school omdat ik ook weet dat het dessert ‘s middags niet altijd fruit is en omdat zij in de naschoolse opvang blijven zodat rap nog een stuk na school moeilijk wordt.

Momenteel is er wel discussie binnen de oudergeledingen op school om fruit verplicht mee te geven elke dag. Uiteindelijk hebben de kinderen twee tussendoortjes mee (één voor de voormiddag, één voor de namiddag), dus zouden ze nog altijd een koek kunnen eten. Maar ge zoudt niet willen weten hoeveel tegenstand dat idee al heeft opgeworpen.

We hadden een hevige discussie (niet binnen de oudervereniging maar binnen een andere geleding) en ik verschoot ervan hoeveel ouders tegen die verplichting waren. Toen de directeur dit voorstelde dacht ik namelijk dat daar niemand tegen kon zijn. Vergeet het dus.

Strikt genomen was niemand tegen het idee van elke dag fruit. De bezwaren kwamen vooral op praktische zaken neer: dat het praktisch zeer moeilijk zou zijn om je kind elke dag vers fruit mee te geven, dat daar veel tijd inkruipt, dat niet alle ouders elke dag vers fruit in huis hebben of kunnen halen, … allemaal praktische bezwaren die ik bijvoorbeeld stuk voor stuk kon weerleggen, ook werkende ouder te zijn en elke dag fruit klaarmakend voor drie kinderen. Uiteindelijk ben je met twee ouders en ja, wij moeten ons ook organiseren en het duurt een paar minuten langer maar dat heb je er dan voor over.

Gewoon dus allemaal om te zeggen dat die cijfers mij niet verwonderen, jammer genoeg.

Dat Jan de laatste tijd ook serieus groot geworden is, is mij ook goed opgevallen.

Deze vakantie is hij twee maal (2 x!) met andere mensen meegeweest waar noch ik, noch Michel, noch mamie of grandpère bijwaren, zijnde de mensen die hij goed genoeg kent en vertrouwt om mee weg te gaan.

Woensdag ging hij met zijn peter mee naar de musical van de Fabeltjeskrant. Zijn peter heeft hij de laatste maanden gelukkig wel een aantal keer gezien, maar echt kennen deden ze elkaar nog niet. En dat was nu net het opzet: om samen eens iets te doen zodat ze elkaar een beetje beter zouden leren kennen. Ik denk dat dat opzet geslaagd is want Jan kwam dolenthousiast terug.

Nochtans was het in het begin niet zo zeker dat hij wel zou willen meegaan. De peter had mij al een paar maanden geleden gevraagd of Jan zou willen meegaan  Ik had geantwoord dat hij de kaarten mocht bestellen, alhoewel ik toen zeker wist dat Jan niet zo enthousiast zou zijn. Toen ik er Jan naar vroeg én hij hoorde dat ik/wij niet zou(den) meegaan, wou hij dus ook niet gaan. Maar in de loop van de maanden heb ik er regelmatig over gepraat en hebben we af en toe afgesproken met peter en zijn gezin en tegen dat het woensdag was stond hij te springen van enthousiasme. En zijn enthousiasme was er alleen maar groter op geworden toen hij terugkwam: hij had genoten, zowel van de musical als van het gezelschap.

De eerste stap in een beetje meer zelfstandigheid was gezet en toen een mama van vriendjes op school belde om te vragen of zowel Jan als Louis zouden willen komen spelen gisteren, was Jan ook onmiddellijk akkoord.

De mama en ik vreesden dat, als het puntje bij paaltje zou komen, Jan alsnog van gedachte zou veranderen, maar niets was minder waar: hij kon niet rap genoeg uit de deur zijn.

Toen ik hen ‘s avonds ging halen bleek hij zich zeer goed gehad te hebben. Alleen bij het avondeten vroeg hij zich af waarom ik zo lang wegbleef: ze waren vertrokken rond half elf ‘s ochtends en zo bijna een hele dag was blijkbaar toch wel nog een beetje te lang. Maar behalve die ene vraag heeft hij niet geneut of niets.

Eens ik er was had ik nog de grootste moeite om hen terug mee naar huis te krijgen: zo leuk hadden ze het daar.

Jan is nu vier en dat merk ik ook meer en meer. De peuter is er definitief af en de kleuter maakt sprongen om ‘u’ tegen te zeggen. Nu nog eens deftig in mijn eigen hoofd inprenten dat hij groot aan het worden is en geen drie jaar meer is

Deze ochtend had Jan een vraag: ‘Waarom legt papa altijd zijn kamerjas op de grond? Hij mag dat toch niet doen?’

‘Tja’ zeg ik, ‘ik weet dat ook niet. Ge moet hem dat dan maar eens zeggen.’

Twee uur later staat papa op en terwijl hij rechtstreeks van zijn bed naar boven gaat roept Jan hem na:

- Papa, ga je nooit meer jouw kamerjas op de grond leggen?

- Waarom?

- Omdat er een kapstok is op de kamer.

Ik moet u niet zeggen dat ik plat lag. Vooral toen papa terug naar beneden kwam en Jan vroeg ‘Moet ik jou eens de kapstok tonen?’

En zo zit de wijvenweek er ook weer op. Maar voor we zwaaien met het handje, nog een laatste postje ‘in wijventhema’. In tegenstelling tot de vorige dagen is er voor vandaag geen opgelegd thema.
“2. And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made.
3. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made”(Gen 2, ,2-3).
Jammer genoeg is het nog even geen tijd om te rusten. Dus hier, mijn laatste echte (bedoelde dan toch) wijvenpost.

Ik dacht eerst iets over hakken te schrijven, maar toen ging ik naar de kapper…

Daar kan ik dus echt van genieten hé, zo’n kappersbezoek. Liefst één zoals gisteren, één waarvan dat je weet dat je niet op één, twee, drie buiten gaat staan wegens haar moeten knippen en verven.

Dat verven, dat doe ik al een tijdje namelijk. Sinds het begin van mijn twintiger jaren ben ik grijze (eigenlijk witte, maar dat zijn details) haren beginnen krijgen. Toen ging ik ook al naar de kapper en liet ik mijn haar verven, maar in die tijd nog niet om die grijze haren te dekken. Wel omdat ik graag eens ‘iets’ anders doe met mijn haar. Dus liet ik het toen verven om een ander kleurtje erop te zetten.

Een hele resem kleuren is al de revue gepasseerd: rood, kastanje, oranje, alle tinten bruin, acajou, blond (u leest het wel degelijk goed: ik ben blondine geweest), zwart, … Ik denk dat ik ongeveer elke natuurlijke tint geprobeerd heb. Dus nog geen blauw, roos of groen in mijn haar.

Maar sinds een paar jaar kleur ik mijn haar om het grijs te dekken. Niet dat ik mij schaam over mijn grijs haar: ik heb daar op zich absoluut geen probleem mee, met het kleur dus. Waar ik wel problemen mee heb is de structuur van dat haar: het is alsof er ijzerdraad langs alle kanten uit mijn hoofd springt en dat vind ik maar vies. En dus kleur ik mijn haar, want het kleur maakt dat het grijs haar opnieuw soepel wordt en niet langs alle kanten uitsteekt.

Sinds ik mijn haar niet meer in een ander kleur verf doe ik het zelf: doosje kleurshampoo in de supermarkt en om de zoveel maanden op mijn hoofd pletsen. Niet zo moeilijk. Zeker niet als je je natuurlijke kleur gebruikt. Gaat er al eens iets mis, dan valt het niet op.

Maar gisteren heb ik mij nog eens laten verwennen: een afspraakje bij de kapper om mijn haar eens volledig professioneel onder handen te laten nemen: eerst een knipbeurt. Nu mijn haar kort(er) is moet dat al eens veel regelmatiger gebeuren en gezien ik nogal veel haar heb dat ook nog snel groeit is het niet gewoon van snel snel even bijknippen: elke keer heb ik een grondig kapbeurt nodig.

Daarna werd een kleurtje gekozen (eentje dat zeer dichtbij mijn natuurlijk kleur ligt maar toch een tikkeltje anders is) en erop gezet en was het wachten geblazen. Voor mij dus geen probleem, want van zodra ik mij in een kapperszaak begeef wordt ik helemaal zen. Boekje erbij, koffietje van de zaak en ik was volledig op mijn gemak.

Na de wachttijd voor het intrekken van de kleur mocht het gespoeld en gewassen worden. Dit is het meest favoriete deel van het kappersbezoek voor mij, tenminste als je bij een ietwat degelijke kapper bent. Als dat het geval is, dan wordt je haar niet alleen gewassen, maar krijg je er nog een zalige hoofdmassage bij, en mijn kapper weet wat een goede hoofdmassage is. Genieten! Ongelooflijk!

Daarna diende het alleen nog gedroogd te worden.

Twee en een half uur later verliet ik volledig tevreden en ontspannen het kapsalon